robhamilton.web-log.nl

Te gek voor woorden (21)

Het kost weinig moeite om elke week weer curieus nieuws bijeen te harken. Kennelijk heeft dat de door krantenredacties bedoelde functie van verstrooiing en amusement tussen alle berichten die meestal toch zwaarder op ons gemoed drukken. De oogst van de afgelopen zeven dagen luidt:

"In Slowakije is een omstreden anti-corruptiewet aangenomen. Onder die wet mag elke Slowaak opheldering eisen over de oorsprong van bezittingen van anderen ter waarde van 460.000 euro of meer. Lukt het personen niet om duidelijk te maken dat zij op een eerlijke wijze aan hun bezittingen zijn gekomen, dan mag de rechter daar beslag op leggen."

"Een lotto-winkelier in het Vlaamse Ostende is op de vlucht voor enkele klanten. De man had een lottobiljet voor een groep van tien klanten niet doorgestuurd. Op de ingevulde cijfers bleek de afgelopen week een prijs van 73.000 euro te zijn gevallen. Lottoverkoper Martin Daemen(62) heeft zijn winkel afgelopen maandag halsoverkop verlaten. Papieren en gsm liet hij achter. De politie heeft een opsporingsbericht uitgestuurd. Dat de man het lottoformulier niet had doorgestuurd kan een foutje zijn, maar ook opzet. Hij heeft mogelijk het inleggeld in eigen zak gestoken, in de hoop dat er geen prijs op zou vallen."

"Kinderen mogen sinds kort wettelijk herrie maken in Berlijn. De stad kiest ondubbelzinnig voor geroep van de voetballende jeugd op een trapveldje, gekrijs in de crèche en het lawaai van het jongerencentrum om de hoek. Berlijn is de eerste Duitse stad en deelstaat die de wet - en regelgeving in het voordeel van kinderen heeft aangepast. In de wet staat: 'Storende geluiden die van kinderen uitgaan, zijn als uitdrukking van vanzelfsprekende kinderlijke ontplooiing sociaal passend en dienen gebillijkt te worden.' Een vrijbrief voor ongelimiteerd lawaai is dit volgens wethouder Lompscher niet. 'Alles in redelijkheid en kinderen moeten rekening met anderen leren houden.' Dat betekent dat het na kinderbedtijd uit is met de pret, hoewel slimmeriken alweer hebben opgemerkt dat kinderbedtijd een rekbaar begrip is."

Een leeftijd van 129 jaar

En wie nog niet wist, wat oud is, echt oud is, die kan zich na vandaag er verzekerd van weten dat ouderdom zoveel betekent als de leeftijd van 129 jaar bereikt te hebben. Wat Antisa Khvichava uit Georgië dus voor elkaar heeft gekregen. En dat ziet er dan zo uit. Waarmee wij allemaal en ieder van ons nu voor eens en voor altijd weten hoe lang het nog duurt voordat we onszelf echt oud mogen noemen......

Te gek voor woorden (20)

Achter de stofkam die ook deze week weer door het nieuws werd gehaald, bleven de volgende opmerkelijke berichten hangen:

"Zo'n vijftig gezinnen in de Belgische stad Moeskroen krijgen van de gemeente elk twee kippen om hen te helpen met het wegwerken van hun keukenafval. Het gaat om gezinnen die ervan worden beschuldigd dat ze hun vuilnis onvoldoende opruimen en daarmee een risico vormen voor de volksgezondheid. De kippen bieden de gezinnen een dubbel voordeel, omdat ze ok nog eens voor gratis eieren zorgen. De gezinnen hebben wel schriftelijk moeten beloven dat ze de kippen de eerste twee jaar niet zullen slachten."

"Dat rode cijfers een royaal bonusbeleid niet in de weg hoeven te staan, heeft de Britse bank RBS bewezen. Sterker nog, een miljardenverlies en een miljardenbonus kunnen zomaar prima samengaan. Dat bleek bij de presentatie van de jaarcijfers van die bank. Want ze maakte daarin melding van een verlies in 2009 van 3,6 miljard pond, terwijl toch kans werd gezien om 1,3 miljard pond aan bonussen aan de staf uit te betalen."

"De regisseur van de film 'Iki Dil Bir Bavul (Twee talen, een koffer)' is inmiddels gewend geraakt aan de regen van prijzen die zijn film ontvangt. De afgelopen maanden werden er negen onderscheidingen aan toegekend, waaronder de prijs voor de beste filmmuziek, welke de regisseur per post werd toegezonden door een filmfestival in Ankara. Tot zijn stomme verbazing omdat in de film geen seconde muziek voorkomt en er ook geen dvd ter beoordeling naar dat festival was gestuurd. Bij navraag kwam hij via het businesskaartje van he ministerie van Publieke Werken terecht bij een particulier bedrijf dat hem ook niet kon uitleggen waarom hij een prijs had ontvangen voor iets wat hij niet had gepresteerd. Waarna het verhaal uitlekte naar de pers die de jacht opende op de organisatoren van het festival, waarop twee maanden na dato geen film was vertoond, noch aan een publiek, noch aan de jury, die de prijzen moest uitreiken, maar het geld dat daaraan verbonden was, dus zo maar heeft uitgedeeld."

Te gek voor woorden (19)

Het zal niemand verbazen dat er zich tussen al het nieuws dat dagelijks binnenstroomt, genoeg berichten te vinden zijn die je de wenkbrauwen doen fronsen, verbazen of een glimlach op je gezicht brengen. Wat mij ook de afgelopen week weer overkwam met de volgende nieuwsfeiten uit Turkije, Duitsland en België:

"Een Turkse jongen (13) zit al twee jaar in een gevangenis in Kayseri, in het midden van Turkije. Hij werd tot 7,5 jaar cel veroordeeld nadat hij op zijn elfde een pakje sigaretten had gestolen. Toen de mensenrechtencommissie van het Turkse parlement een bezoek bracht aan de jeugdgevangenis in Kayseri, vroeg de jongen een visitekaartje aan een van de leden van de commissie. Vervolgens klom hij in de pen om aandacht te vragen voor zijn zaak. Er werd twee jaar geleden weliswaar meteen beroep aangetekend tegen het vonnis, maar de hogere rechtbank heeft de zaak nog altijd niet behandeld."

"Een daklozenorganisatie in Berlijn heeft besloten haar Maserati te verkopen na publieke commotie over het luxueuze voertuig. De leider van de liefdadigheidsinstelling gebruikte het voertuig van 100.000 euro namelijk als dienstwagen. Dat lekte uit toen de wagen met hoge snelheid was geflitst."

"Mensen die een tomtom gebruiken om hun weg te zoeken in Europa en de rest van de wereld, moeten niet alleen maar vertrouwen op hun elektronische gids, maar doen er ook goed aan om hun gezonde verstand af en toe te raadplegen. Daar kwamen de tafeltennissers van het Belgische La Villette vorige week achter. De beste ploeg van België verloor de competitiewedstrijd tegen Knal Deinze reglementair met 7-0, omdat de ploeg niet op tijd de hal van de tegenstander had kunnen vinden. Volgens de secretaris van gastheer Deinze werd hij een uur voor het begin van de wedstrijd in de deelgemeente Astene gebeld door La Villette met de mededeling dat ze Hasselt voorbij waren en de Nederlandse grens naderden. Ze vroegen of ze nog in de juiste richting reden. In plaats van Astene had La Villette, dat zich geplaatst had voor de halve finales van de Champions League, Asten in de Nederlandse provincie Brabant als plaats van bestemming in de routeplanner ingevoegd."

Te gek voor woorden (18)

Non-nieuws en tegelijk curieus nieuws dwarrelde deze week van alle kanten op mijn toetsenbord neer. De volgende berichten uit Engeland, Zwitserland en Nieuw-Zeeland streden om voorrang om hier vooral geplaatst te worden:

"Een Brit die illegaal een kasteel heeft gebouwd, moet het bouwwerk binnen een jaar neerhalen en het terrein waarop het staat, in de oorspronkelijke staat terugbrengen. Robert Fidler bouwde het kasteel stiekem in Salfords, 65 kilometer ten zuiden van Londen. Hij woonde er bijna vijf jaar. Het kasteel, compleet met kanonnen en verdedigingswallen, werd in 2002 gebouwd. Fidler leefde daar sindsdien samen met zijn vrouw en kind. Om ontdekking van het kasteel te voorkomen plaatste hij hooibalen om zijn droomhuis."

"Een van de laatste klanten van de Zwitserse advocaat Antoine Goetschel was een vis, namens welke hij optrad bij een aanklacht tegen een visser die tien minuten nodig had gehad om die grote snoek die daarbij omkwam, binnen te halen. Marteling oordeelde de openbare aanklager in een rechtszaak in het kanton Zürich, welke veel aandacht trok omdat de Zwitsers op 7 maart in een referendum mogen beslissen of ieder kanton zijn eigen dierenadvocaat krijgt, welke betaald zal worden door de staat omdat dieren zelf geen geld hebben. De betreffende visser werd vrijgesproken en de advocaat Goetschel, die 125 euro per verdiende met deze zaak, liet weten geen hoger beroep aan te tekenen namens de snoek."

"Nieuw Zeeland zal verwijzingen naar bijbelverzen weghalen die staan op wapens van zijn militairen in Afghanistan. De verwijzingen zouden ongepast zijn en religieuze spanningen veroorzaken. Op het vizier van machinegeweren van de Amerikaanse fabrikant Trijicon staan naast het serienummer aanduidingen als JN8:12, een verwijzingen naar Johannes 8 vers 12: 'Jezus nam opnieuw het woord. Hij zei: Ik ben het licht voor de wereld. Wie mij volgt, loopt nooit meer in de duisternis, maar heeft licht dat leven geeft.' Bij nieuwe wapenleveranties zal Nieuw Zeeland eisen dat er geen bijbelse verwijzingen op staan. Van de 260 wapens die nu in gebruik zijn, zullen ze in elk geval worden verwijderd."

Jean Pierre Dumoulin

Toen ik een paar weken terug op zoek was naar wat persoonlijke gegevens van de Vlaamse dichteres Patricia Lasoen, waarvan ik op zondag 7 februari een gedicht wilde plaatsen, stuitte ik op het ongelooflijke levensverhaal van haar echtgenoot, de schrijver Jean Pierre Dumoulin, dat ik hierna integraal plaats en dat zonder twijfel stomme verbazing zal oproepen, nog wel het meest over het onuitputtelijk incasseringsvermogen van zijn vrouw, Patricia Lasoen, met wie hij nog altijd getrouwd is. De wonderen zijn de wereld inderdaad niet uit. Want lees maar eens wat er nu volgt:

"Jean Pierre Dumoulin, ooit een succesvolle en uitermate intelligente advocaat, werd wegens misbruik van vertrouwen, schending van geheimhouding en valsheid in geschrifte gedwongen de balie te verlaten. Hij werkte vervolgens kortstondig als administratief medewerker bij een verzekeringsmakelaar, bij een antiekhandelaar, als nachtportier in een hotel en later als verkoper bij een incassobureau. Aanvallen van razernij en roekeloos gedrag als gevolg van drankmisbruik begonnen in die tijd zijn gezin steeds vaker te teisteren. Alcohol en escapisme werden een rode draad in zijn leven en zouden ook dat van zijn vrouw jarenlang beheersen. Periodes van een schijnbaar normaal gezinsleven en relatief succes werden afgewisseld met onophoudelijk drankmisbruik, geldverkwisting en nieuwe schulden, geweld en manisch vluchtgedrag, seksuele ontsporing en prostitutiebezoek.

Na al die ambachten en ongelukken werd hij directeur van een groot incassobureau in Brussel om vervolgens voor die firma als crisismanager te gaan wonen in Parijs waar zijn drankgebruik een nieuw dieptepunt bereikte. Na een vergeefse ontwenningskuur in een gespecialiseerde inrichting startte hij zijn eigen incassobureau, waarvan hij na anderhalf jaar zijn aandelen verkocht om zonder een teken van leven naar Spanje te vertrekken, zijn vrouw en vier kinderen in België achterlatend. Hij verspilde er een klein fortuin en schreef daar zijn eerste roman, een geromantiseerde autobiografie die vol leugens en onwaarheden stond. Na het verschijnen van dit boek werd de exacte diagnose gesteld van zijn destructieve gedrag en zijn onbedaarlijke hang om altijd maar de benen te nemen om vervolgens in de goot en de zelfkant van de maatschappij te belanden. Want naast alcoholisme bleek Dumoulin te lijden aan een ernstige vorm van een manisch-depressieve stoornis".

Te gek voor woorden (17)

Geen week verloopt zo geregeld en normaal of ze levert wel weer een paar van die nieuwtjes waarbij je echt even met de wenkbrauwen moet fronsen. Ook de afgelopen zeven dagen gebeurde dat weer drie keer toen de volgende berichten uit Landgraaf, Keulen en Helsinki binnenkwamen:

"De politie heeft een overlijdensadvertentie aangegrepen om een Landgravenaar aan te houden, die in Duitsland nog een gevangenisstraf voor drugshandel moest uitzitten. In het familiebericht werd de dood van de schoonmoeder van de man aangekondigd. De politie ging vervolgens kijken of de Landgravenaar bij de begrafenis zou zijn. Na het afscheid op de begraafplaats werd de man 'discreet' aangehouden."

"Bezoekers van de Lutherkerk in Keulen moeten voor de dienst zaterdagavond door een naaktscanner. Dominee Hans Mörtter wil op die manier andersgelovigen opsporen en een 'kettervrije' zone voor protestanten scheppen. Maar eigenlijk wil de geestelijke kort voor carnaval de 'totale angstcultuur' hiermee op de korrel nemen, wordt er gemeld. De scanner is namelijk niet echt."

"Een bejaarde vrouw heeft ruim tweeënhalf jaar dood op de bank van haar appartement in de Finse hoofdstad Helsinki gezeten. Medewerkers van een renovatiebedrijf zagen haar zitten toen ze de raamkozijnen onder handen wilden nemen. De vrouw, van wie de exacte leeftijd niet is bekend gemaakt, was niet getrouwd en had geen kinderen. Haar rekeningen werden met automatische incasso betaald. Hulpdiensten stelden het tijdstip van overlijden vast aan de hand van de voorraad in de koelkast en de data op de medicijnen van de vrouw, die vermoedelijk een natuurlijke dood is gestorven."

Derdehandsrook

Wie bij wil blijven in de taalontwikkeling, moet het volgende woord beslist noteren omdat het zo zeker als wat zal terugkomen in antirook-campagnes en daarmee ook naar een vaste plaats in de "Dikke van Dale" kan dingen. Het is geïntroduceerd door Amerikaanse gezondheidsonderzoekers en kinderartsen die de sigarettenrook die blijft hangen in gordijnen, kleren, meubels en autobanken en die neerslaat op glas, plastic en metalen oppervlakken, de naam gaven van derdehandsrook. Want eerstehandsrook wordt namelijk direkt bij het gebruik van een sigaret ingeademd en van tweedehandsrook is er sprake wanneer er als het ware wordt 'meegerookt'. Dus is de benaming 'derdehandsrook' gemakkelijk verklaard en weten we dat ook weer voor altijd.

Te gek voor woorden (16)

Er gaat geen week voorbij of er passeren wel vreemde of opvallende berichten je oog. Niet altijd doldwaas, maar merkwaardig genoeg om toch even vast te houden en op te nemen in het drieluik van curiosa dat elke zaterdag op dit weblog verschijnt en dat deze week de volgende oogst biedt:

"Gasten van een Chinees restaurant in Den Helder keken vreemd op toen ze hun diner moesten staken. Bij een controle door de vreemdelingenpolitie en de Arbeidsinspectie in de keuken werden drie illegale Chinezen aangehouden. Omdat er geen ander keukenpersoneel aanwezig was, moesten de gasten hun etentje onverrichter zake beëindigen."

"Een vibrator heeft in een postkantoor in het Russische Orenboerg tot consternatie geleid. Een beveiligingsmedewerker had op de sorteerafdeling een pakketje gevonden met een trillend object. De politie kondigde een bomalarm af. Zo'n twintig werknemers werden in veiligheid gebracht. Het bleek om een vibrerende staaf te gaan, die tijdens het transport was aangesprongen."

"Eerst rijdt de Duitse politie bewust over een hond heen en vervolgens moet de eigenaresse een boete betalen voor de opgelopen schade aan de dienstauto. De 65-jarige vrouw kreeg een rekening van meer dan 2500 euro, aldus het Hamburger Abendblatt. Haar hond Robby was op oudejaarsavond uit angst voor het vuurwerk losgebroken en de straat op gerend. De politie kon naar eigen zeggen het dier niet vangen. Omdat de hond een gevaar vormde voor het verkeer, besloten de agenten hem te overrijden. De vrouw draait nu dus op voor de reparatiekosten van het voertuig."

'Hun' als onderwerp

Vaak heb ik me op dit weblog vrolijk gemaakt en soms wel geërgerd over de strapatzen die wetenschappers nogal eens menen te moeten uithalen om hun kennis te vertalen in vondsten van de meest curieuze en overbodige soort met als waarschijnlijke doel om ook aan de geur van de publiciteit te mogen ruiken. Gevolg daarvan is het ontstaan van een schijnwetenschap of een parodie daarop, die het gewicht en de betekenis van de echte wetenschap alleen maar schade kan doen. Vooral in de sociale psychologie weet men weg met de eigen onzin, die over het algemeen ergens ver weg op een universiteit of onderzoeksinstituut in de Verenigde Staten wordt gedebiteerd, waardoor het allemaal niet zoveel kwaad kan en slechts onze lachspieren beroert.

Maar plotseling blijkt dit virus overgewaaid en begint men zich in Nederland ook te bezondigen aan de verkondiging van baarlijke nonsens, die met wetenschap eigenlijk niets van doen kan hebben. En het is nog niet eens de sociale psychologie of een andere gedragswetenschap die zich nu met haar larie in de verdomhoek plaatst. Nee, het zijn taalwetenschappers die met nieuwe inzichten over hun vakgebied komen en Johan Cruyff wel eens konden kronen als onze nieuwe taalprofeet getuige het bericht dat de aanleiding vormt tot dit log. Lees het volledig en smul er volledig van om na afloop in lachen uit te barsten over de onzin die zo maar wordt verkondigd onder het mom van zoiets gewichtigs als de taalwetenschap.

Te gek voor woorden (15)

Alle grote gebeurtenissen leveren in hun eigen marge altijd wat berichten op die de wenkbrauwen bij de lezer op zijn minst doen fronsen, zoals dat bijvoorbeeld ook bij de onderstaande nieuwsfeiten het geval zal zijn:

"Iran is volgende maand voor het eerst met een vrouw vertegenwoordigd bij de Olympische Winterspelen. De skiester Marjan Kalhor heeft zich op de slalom en de reuzenslalom gekwalificeerd voor Vancouver. Kahor moet zich in Canada wel aan de regels van de islam houden. Ze zal op de piste haar haren moeten bedekken en haar lichaamscontouren mogen niet zichtbaar zijn."

"De nieuwe seniorenprins van Obbicht, Jac Lemmens (69), wordt doodziek als hij maar één slokje bier of een ander alcoholisch drankje nuttigt. 'De allergie is vijftien jaar geleden plotseling ontstaan. Onderzoek in het ziekenhuis heeft de diagnose bevestigd. de oorzaak is onduidelijk en helaas is er geen remedie voor' zegt de nieuwe heerser van de Reube, die met cola ook uit de voeten zegt te kunnen komen."

"Zeker 180 personeelsleden van het Atrium Medisch Centrum in Heerlen hebben te vroeg gejuicht. Tot hun verrassing kregen ze het kerstgeschenk dat ze van de directie op internet mochten uitzoeken, twee of zelfs drie keer geleverd. Maar die fout is nu aan het licht gekomen. Of ze de te veel ontvangen blenders, sporttassen en horlogesets per post willen terugsturen, zo luidt het vriendelijke verzoek dat ze deze week krijgen. Oorzaak van de fout moet gezocht worden in het verkeerd inlezen van de aangeleverde adressenlijst, waardoor verkeerde barcodes op de pakketten zijn beland. Het bedrijf, Amber Geschenken uit Bergschenhoek, zegt precies te kunnen nagaan wie met de Kerst te royaal is bedeeld. Op de vraag wat er gebeurt als het ziekenhuispersoneel het verzoek negeert, wil het bedrijf echter niet vooruitlopen."

Embodiment

Op de dag dat ik de oren gewassen kreeg over een logje van circa acht maanden geleden geleden waarin ik me nogal vrolijk maakte over enkele bevindingen van Nijmeegse psychologen, en ik door de anonieme reageerder - want zo flink gaat het er dan meestal aan toe - voor loser werd uitgemaakt, liep ik tegen een nieuw staaltje van dit embodiment aan, dat de trend van het moment schijnt te zijn in de sociale psychologie. Waarmee die tak van wetenschap opnieuw bewees dat ze toch wat moet, wil ze serieus genomen worden, en dat het dan kennelijk niet dondert hoe of wat, als het maar een kant opgaat, die krantenkolommen haalt en de verwondering, ergernis of lachlust opwekt. Want dat gebeurt er wel als je leest dat in die wetenschappelijke hoek of wat daar dan voor door wil gaan, ontdekt is dat wanneer mensen over de toekomst fantaseren, dat ze dan onbewust iets naar voren neigen, terwijl ze juist wat achterover leunen als ze over het verleden nadenken. Ofwel, de voorwaartse lichamelijke beweging wordt kennelijk geassocieerd met vooruitgaan in de tijd, terwijl daarentegen het achteroverleunen een direkte relatie heeft met een reis naar het eigen verleden.

Welke ontdekking nog maar een topje van de ijsberg is die embodiment heet en die de toekomst van de sociale psychologie als serieus te nemen wetenschap zou moeten garanderen, het idee dus dat ons denken en ons gedrag voor een deel gevormd wordt door onze lichamelijke ervaringen. En wat bijvoorbeeld ook heeft geleid tot het inzicht dat mensen die net hun handen hebben gewassen, milder in hun morele oordelen zijn of dat mensen met warme koffie in hun handen vreemden aardiger plegen te vinden of dat mensen die iets zwaars dragen, kwesties waarover ze dan nadenken, belangrijker achten. Zo ongeveer ziet de sociale psychologie haar eigen richting en weg naar de toekomst, die ze van mij in mag slaan. Maar dan toch niet als een tak van wetenschap, echter meer als een bijdrage aan cabaret of komedie. Want wat waar is, is waar. Serieus te nemen valt het allemaal nauwelijks, maar om te lachen, ja, om je rot te lachen des te meer.

Te gek voor woorden (14)

Het is een gekke, dolle, dwaze wereld waarin wij leven. die moet wel dagelijks, maar in elk geval wekelijks opmerkelijke en soms idiote berichten opleveren. Zoals de afgelopen week de volgende drie:

"Gasten van drie hotels in Groot-Brittannië hoeven niet meer in een onverwarmd bed te stappen. Een personeelslid van de hotelketen warmt het bed voor hen op door erin te gaan liggen met het haar in een netje. Voordat de gasten gaan slapen, is de medewerker alweer vertrokken. 'De nieuwe bedverwarmers doen een beetje denken aan een reusachtige kruik in je bed,' aldus een woordvoerster van de hotelketen. De bedverwarmer heeft een thermometer bij zich, zodat hij kan zien wanneer de gewenste temperatuur van 20 graden Celsius is bereikt."

"Het Belgisch Limburgse Sint Truiden moet het alsnog zonder carnavalsprins stellen: prins Davy1 Joris is op non-actief gesteld nadat de hoogheid afgelopen zaterdagnacht in vol ornaat op de vuist was gegaan op zijn eigen Prinsenpronknacht. Ook een aantal leden van de Raad van Elf van de Orde van de Commeduur heeft er na het incident de brui aan gegeven. Aan het slot van een door technische problemen chaotisch verlopen zitting was de 34-jarige stadsprins op de vuist gegaan, naar verluidt met een oud-klasgenoot. Davy 1 Joris wordt de komende weken vervangen door de jeugdprins en de jeugdprinses."

"De aardbeving op Haïti is veroorzaakt door een experiment van de Verenigde Staten. Dat schrijft het Venezolaanse ministerie van Communicatie en Informatie. Het ministerie baseert zich op onderzoek van de Noordelijke Russische vloot, die vlootbewegingen van de Amerikanen in de Caraïbische Zee zou volgen. Het Russisch onderzoek heeft volgens het Venezolaans ministerie uitgewezen dat de Amerikaanse marine met een van zijn 'aardbevingswapens' de beving teweeg heeft gebracht." 

Badende Hindoe

Zo'n foto laat je niet passeren. Uniek, curieus en van een grote schoonheid. Gelukkig hij of zij die deze opname mocht maken van deze heilige man die in Sangram, op het punt waar de Ganges en de Yamuna samenstromen, ter gelegenheid van Basant Pachami (het feest dat de lente aankondigt) een bad neemt in het heilige water, waarmee hij zijn ziel hoopt te reinigen en voorspoed te verwerven. Wat kan je als kijker meer dan je door dit beeld te laten vangen?

Een blikken dominee

Hoewel godsdienst of het geloven in een god en alles wat eromheen en aan vast hangt, niet in mijn woordenboek voorkomen en ik er ook geen enkele verwantschap mee heb, kijk ik toch met belangstelling en vaker ook met verwondering naar alle mogelijke uitingsvormen van religie. Want je verstoppen ervoor kun je niet noch de andere kant opkijken als het zo manifest deel uitmaakt van een samenleving, waar jij jezelf ook toe rekent en waar je uiteraard bij wilt horen. Zoals je je eigen plaats daarin pas goed kunt kennen als je haar in al haar aspecten en manifestaties doorgrondt. Die kunnen zich mijlenver van je af bevinden als je bijvoorbeeld Franca Treur in haar roman "Dorsvloer vol confetti" volgt in haar beschrijvingen van het bevindelijk-gereformeerd milieu waarin ze op Walcheren opgroeide. Maar net zo goed dichterbij huis en dan nog verrassend als het verhaal plotseling blijkt te gaan over die dominee Klaas Hendrikse uit Zierikzee die openlijk is gaan verkondigen dat hij twijfelt aan het bestaan van God. Waarmee hij op het stugge en steile Schouwen-Duiveland zijn predikantenbestaan op het spel zette, omdat men goed- en strikt gelovig als men daar is, het woord Gods niet meer verkondigd wenst te horen door een blikken dominee.

Want zo heet zo iemand die van de kansel wat roept, waarin hij zelf niet meer denkt te kunnen geloven. Maar het verhaal wordt nog mooier en Zeeuwser, als diezelfde Hendrikse bewijst toch Zeeuw met de Zeeuwen te zijn, want het vertikt om over zijn stellingname überhaupt in gesprek te gaan met de hervormde classis in Zierikzee, wat dan moet gebeuren in het kader van de kerkordelijke procedure die naar aanleiding van zijn uitlatingen tegen hem is gestart. En dat eenvoudigweg omdat hij in rust zijn pensioen in 2012 wil halen en die paar laatste jaren geen zin heeft in alle gedoe dat samenhangt met dat onderzoek of hij met zijn standpunt de geloofsleer al of niet heeft aangetast, een onderzoek dat zeker zo lang zal gaan duren. En gelijk heeft hij wat mij betreft, deze predikant, deze loze verkondiger van dat woord Gods, die voor zijn moed, want noem het maar anders, een aubade verdient welke dan geheel volgens lands eigen wijs en lands eer als volgt zou moeten gaan: "Ta-ra-ra-boem-diee / ta-ra-ra-boem-diee / de blikken dominee / die heeft zijn gat gebrand / al aan de kachelrand". Waarmee alle partijen uiteindelijk recht wordt gedaan en Hendrikse zijn rust kan krijgen.

Te gek voor woorden (13)

Ook vandaag bevat het drieluik "Te gek voor woorden" weer merkwaardige berichten met voldoende elementen daarin om een glim - of een grimlach op te roepen. Lees zelf maar:

"Een hoogbejaard echtpaar uit België, dat in Breda uit eten was geweest, is op de terugweg naar Charleroi al spookrijdend de weg kwijt geraakt. De 86-jarige bestuurder en zijn vrouw werden om half een 's nachts door de Zeeuwse politie op de linkerbaan van de A58 bij Arnemuiden tegen het verkeer in aan de kant gezet. De man en de vrouw hadden geen idee waarom ze moesten stoppen noch waar ze zich bevonden na vermoedelijk zeven tot acht uur te hebben rondgezworven. Twee agenten hebben het echtpaar vervolgens de goede richting opgestuurd en zijn achter hen aan blijven rijden tot aan de afslag Heinkenszand, waar de auto opnieuw aan de kant moest worden gezet omdat de man met een snelheid van 70 kilometer per uur te slingerend reed. Vandaar werden ze meegenomen naar het bureau in Goes, waar ze met een warme maaltijd en koffie werden ontvangen. De volgende ochtend kwam hun zoon hen halen om ze mee naar huis te nemen, wel met achterlating van het rijbewijs van papa en na ontvangst van een proces-verbaal voor spookrijden."

"Drievoudig Olympisch tafeltenniskampioen, de Chinees Ma Lin, is door zijn coach dringend verzocht zijn vijfjarige huwelijk met actrice Zhang Yi te beëindigen. Indien hij dat niet doet, wordt hij uit de selectie gezet. De 29-jarige tafeltennisser zegt niets te weten van een huwelijk. Hij heeft destijds geen officiële bruiloftsreceptie gehouden en dacht daarom dat het huwelijk niet geregistreerd was. Hij heeft inmiddels toch de scheiding aangevraagd. Het is niet de eerste keer dat de Chinese tafeltennisbond zich bemoeit met zijn liefdesleven. Want in 2004 werd Bai Yang uit het team gezet omdat ze een relatie zou hebben met deze zelfde Ma Lin."

"Het is een slaapkamer waar de meeste Indonesiërs slechts van kunnen dromen: airconditioning, een groot tweepersoonsbed, een flatscreentv, een privé-badkamer en een eigen karaokeruimte. Bovendien is er bediening en zijn er assistenten. Deze slaapkamer van acht bij acht meter is echter geen gewone slaapkamer, het is een gevangeniscel waar een vrouw haar vijf jaar celstraf uitzit voor het omkopen van een Indonesische aanklager. Waarmee zij, zakentycoon Artalyta Suryani, ten overvloede bewees dat zij in elk geval in extremis succesvol is met haar tactieken en technieken."

Mark en het zoutloket

Hadden we het ooit maar zo zout gevreten, moet de afgelopen dagen in bestuurskamers en beleidscentra hebben geklonken nu blijkt dat ook het strooien van dat spul niet zo maar in het wilde weg kan, maar wel degelijk om managementvaardigheden vraagt. Want ogenschijnlijk in slaap gesust door de klimaatlobby die strenge winters tegen de opwarming van de aarde al had weggestreept, werd er nergens meer rekening gehouden met zo'n lange vorstperiode en zo frequente sneeuwval en ook voortdurend hevig. Dus was er niemand meer die er in de verste verte had gedacht aan de aanleg van een strategische voorraad van strooizout, een minimum dat er altijd moet zijn om in noodgevallen, bij calamiteiten aan te kunnen spreken. Bij Rijkswaterstaat al zeker niet, hoewel dat ook geen verrassing kan zijn bij die dienst die er in de afgelopen jaren in heeft uitgeblonken om achter de feiten aan te hollen en te dweilen met de kraan alsmaar open. Zo ook nu alweer, zij het dat men in één opzicht heeft geleerd.

Want dankzij een persvoorlichter die toch in dat bastion van conservatisme is doorgedrongen, weet men vanuit die hoek in elk geval zo nu en dan nog iets verstandigs te zeggen en eventueel ongenoegen te kanaliseren. Bij monde van Mark van der Vusse, die daarmee een volgend voorbeeld is van iemand die met alle ellende niet alleen zijn eigen finest hour beleeft, maar for the time being zo maar een nationale grootheid kon worden, die gestoken in zijn eeuwig veiligheidsvest op gezette tijden zijn wijsheden en nieuwtjes de ether in slingert om zo reizend en rijdend Nederland in elk geval aan de praat te houden. Wat hem wonderwel lukt dankzij telkens nieuwe zoethoudertjes, zoals die ene belofte dat er zeker tot en met de komende maandagavondspits zout gestrooid zal worden gezien de voorraden die er nog zijn om dan de volgende vondst uit zijn hoge hoed te toveren, namelijk die van het zoutloket door middel waarvan daarna het zout over het land gedistribueerd zal worden. En Nederland kijkt en luistert opnieuw ademloos naar die van der Vusse, dat nieuwe fenomeen, en vraagt zich stomverbaasd af of we het ooit wel eens zo zout hebben gevreten.

De verlenging van pi

Wie het niet wil geloven, moet zich maar met eigen ogen ervan overtuigen op zijn website http://bellard.org Want het is toch echt waar. De Franse computerspecialist Fabrice Bellard (foto) is in het bezit gekomen van een bijzonder wereldrecord. Hij is er in geslaagd om het getal pi, dat de verhouding weergeeft tussen de omtrek en de diameter van een cirkel, tot bijna 2,7 biljoen decimalen te berekenen en dat is ongeveer 123 miljard decimalen meer dan het vorige record dat op naam stond van de Japanner Daisuke Takahasi van de Univerisiteit van Tsukuba. En om een idee te geven van de omvang van het berekende getal kan het helpen dat het voorlezen ervan met de snelheid van een decimaal per seconde om en nabij de 49.000 jaar in beslag zal nemen. Is dit al voor de leek bijzonder en niet te bevatten, deze monsterberekening gaat helemaal iedere fantasie te boven als de duur ervan en de hulpmiddelen die erbij werden gebruikt in ogenschouw worden genomen.

De Japanner bediende zich namelijk voor zijn klus van een zware supercomputer, welke toch 29 uur aaneen en ononderbroken moest draaien. Bellard daarentegen liet het rekenwerk doen door een simpele pc, die duizend keer goedkoper en tweeduizend keer trager was dan dat apparaat van de Universiteit van Tsukuba. Maar dankzij een efficiënte rekenmethode verliep de berekening van Bellard slechts honderd maal trager en had hij in totaal 131 dagen zwoegen en ploeteren nodig om dit nieuwe record te vestigen. Waarvan 103 dagen puur voor het rekenwerk nodig waren, 13 dagen om de uitkomsten ervan te controleren en het ten slotte nog 15 dagen duurde om de nullen en enen in decimalen om te zetten en die omzetting zelf nog te verifiëren. Waarna de champagne ontkurkt kon worden, omdat een record was gevestigd, maar het onbegrip en de verwondering bij de leek er niet minder om zal zijn. Immers, wat bezielt iemand om hier al die tijd in te steken, als op voorhand al vast staat dat het resultaat van alle moeite niemand en zelfs niet de wetenschap ook maar een grein zal interesseren.

Te gek voor woorden (12)

Voor het wekelijkse drieluik van min of meer curieuze berichten blijven we dit keer wat dichter bij huis. Groesbeek, Maastricht en Waubach blijken de oorden te zijn waar deze week anders dan anders inhoud en invulling werd gegeven aan het begrip 'nieuwsbericht' en wel als volgt:

"Wel een dader, maar geen slachtoffer. Meestal is het andersom. De politie is op zoek naar een vrouw van naar schatting twintig jaar die afgelopen maandag in Maastricht is aangerand. De vrouw liep op de hoek van de Brusselsestraat en de Kommel toen ze onzedelijk werd betast door een man. Een ooggetuige rende achter de dader aan en belde tegelijkertijd de politie. Die kon de man, een 65-jatige Maastrichtenaar, op de Kruisherengang oppakken. Van de jonge vrouw ontbreekt na het incident ieder spoor.

"Een 54-jarige inwoonster van Groesbeek is aangehouden nadat zij vele malen het alrmnummer 112 had gebeld. De vrouw verklaarde behoefte te hebben aan een goed gesprek, aldus de politie. De alarmcentrale ontving talloze telefoontjes van de vrouw. Nadat was uitegzocht waar deze vandaan kwamen, gingen agenten naar haar adres. Daar kregen zij de uitleg van de vrouw, waarna zij haar aanhielden en proces-verbaal opmaakten."

"Bakkerij D'r Dutsje Bekker uit Waubach heeft een klacht ingediend bij het bisdom over pastoor Ed Smeets. Aanleiding is dat de pastoor in het parochieblad had geschreven dat hij het niet erg vond dat de bakker tegenover de kerk op zondag voortaan dicht moest. Eigenares Resi Kohnen had namelijk van de gemeente te horen gekregen dat ze geen onbelegde broodjes meer mocht verkopen op zondag. Omdat daar juist iedereen voor kwam, moest ze haar bakkerij annex lunchroom wel op zondag sluiten. Waardoor aldus pastoor Smeets de zondagsrust was weergekeerd. Want voorheen werd er op de zondagen op het plein voor de kerk nogal wat verkeershinder veroorzaakt door de klanten van de bakker, waarbij menige kerkganger gewoon over de voeten werd gereden. Omdat het bisdom vindt dat dit een kwestie is tussen de pastoor en de bakker, wordt de klacht van Kohnen niet in behandeling genomen."

Procrastinatie

Het uitstellen van vervelende dingen, het doorschuiven ervan naar de dag van morgen, is een onhebbelijkheid die we allemaal wel kennen. Het 'mañana' is vlug door ons uitgesproken als iets even niet in onze kraam te pas komt, als we er geen zin in hebben, gewoon omdat het ons tegenstaat, omdat het bijvoorbeeld een rot klus is. Denk maar eens aan de invulling van het belastingformulier als meest aansprekende voorbeeld van dit vluchtgedrag, dit uitstellen, dat met een mooi woord ook wel 'procrastinatie' wordt genoemd, waarin het Latijnse woord 'cras' voor 'morgen' duidelijk herkenbaar is. Op het eerste gezicht heeft dit gedrag een negatieve klank, ook omdat het zo gemakkelijk geassocieerd wordt met voor zich uit schuiven, de boel de boel laten. Maar nader beschouwd blijkt dat toch te snel en ook te kort door de bocht. Want dat uitstellen kan evengoed betrekking hebben op leuke dingen, op een genoegen, op een voordeel dat geboekt zou kunnen worden. Het mooiste voorbeeld daarvan is wel de tegoedbon, vooral als daar een vervaldatum aan verbonden is.

Wie, en nu heel eerlijk zijn, wie is het niet eens of zelfs vaker overkomen dat zo'n bon in het geheel niet werd besteed omdat de deadline gewoon was vergeten of omdat daar nauwelijks aandacht aan werd geschonken op het moment van het ontvangen van die bon, waardoor de geldigheid daarvan gemakkelijk kon verlopen, omdat er zoveel tijd beschikbaar leek om haar te verzilveren. Nog zo een aansprekend voorbeeld van gedrag dat procrastinatie wordt genoemd. Noem mij de inwoners van een grotere stad die meer bezienswaardigheden ervan hebben gezien dan de gemiddelde toerist. Wedden dat de doorsnee Japanner of Chinees meer gebouwen, monumenten of andere attracties in Amsterdam heeft bezocht dan de doorsnee-inwoner van die stad dat in zijn hele leven zal hebben gedaan. Wat voor de Maastrichtenaar of Groninger even goed geldt. En gekker nog is het dat je er vergif op in kunt nemen dat diezelfde stedeling, als die ooit zou gaan verhuizen, dat deze dan op het allerlaatste moment, bij het scheiden van de markt, in allerijl zijn stad toch nog even zal doen. Wat het verschijnsel van die procrastinatie des te wonderlijker maakt en mijn nieuwsgierigheid naar de verklaring daarvoor alleen maar groter.    

Te gek voor woorden (11)

Of de onderstaande berichten echt 'te gek voor woorden' zijn, weet ik niet. Zeker is wel dat ze in elk geval bij de lezer op zijn minst een glimlach van verwondering of vertedering tevoorschijn zullen toveren:

"Dat het leven als profvoetballer ook zijn mindere kanten heeft, ondervond Jaap Molenaar dit seizoen bij de FC Volendam. De 24-jarige aanvaller mocht regelmatig opdraven in het eerste elftal. Toch verlangt hij terug naar zijn leven als bouwvakker. Voor Molenaar, die gewend was aan dagen van tien uur in de bouw, vormden de voetbaltrainingen niet genoeg arbeid en gaven hem dan ook geen voldoening. Reden voor hem om aan de manager voetbalzaken van de club te vragen om per direkt te mogen stoppen als profvoetballer. Een verzoek waaraan de club heeft voldaan."

"Een paar weken geleden werd een Veolia-bus in Nijmegen ontvreemd en zonder één krasje twintig kilometer verder op een bedrijventerrein in Huissen gevonden. Naast de politie is ook het gedupeerde bedrijf op zoek naar de dader, niet zozeer vanuit het oogpunt van strafvervolging als wel doordat men zeer onder de indruk is van deze vorm van foutloze joyriding. Degene die dit heeft gedaan wordt daarom door Veolia nadrukkelijk uitgenodigd om te solliciteren naar de baan van buschauffeur. Want de dief moet gewoon verstand van bussen hebben om een dergelijk staaltje foutloos te kunnen leveren, is de redenering van het bedrijf."

"Het rookverbod in eetcafé's dat op 1 januari in België in werking zou treden, is niet rechtsgeldig. De Nederlandse tekst in het Belgische staatsblad bevat een zin in het Frans en daardoor is de nieuwe wet ongeldig voor Vlamingen. Dat heeft de Vlaamse omroep vrijdagavond onthuld in Het Nieuws, het dagelijks tv-journaal. De Nederlandstalige tekst van het rookverbod die in het staatsblad is verschenen, werd afgesloten met een formule in de Franse taal. En dat is niet grondwettelijk. Ook koning Albert II, die de wet heeft ondertekend, heeft de zin kennelijk over het hoofd gezien.....   

Te gek voor woorden (10)

Ondanks de feestdagen blijven we in de nieuwsvoorziening niet van gekkigheid en gekte verstoken zoals de volgende drie berichten onomstotelijk laten zien:

"Ambtenaren van het Belgische ministerie van Financiën moeten de nietjes van een miljoen huurcontracten afpeuteren om ze vervolgens in te kunnen scannen. Dat monnikenwerk is aan het licht gebracht door een Belgisch socialistisch Kamerlid. Hij noemde het in het parlement "kafkaiaans" dat ambtenaren in deze drukke tijd bezig zijn om nietjes te verwijderen. Minister Didier Reynders van Financiën liet weten dat de klus dan wel afstompend kon zijn, maar beslist niet nutteloos. Want door alle geregistreerde huurcontracten in te scannen kan de burger steeds een kopie van een huurcontract opvragen."

"Om te voorkomen dat de zeven giraffen van het Dierenpark Amersfoort door het lawaai tijdens Oud en Nieuw schrikken en dan uitglijden met de kans op een gebroken poot, wat voor een giraffe dus rampzalig is, worden ze op die herrie vanaf Eerste Kerstdag op voorbereid. In hun verblijf wordt de Top 2000 ten gehore gebracht, waarbij per dag de volumeknop een streepje hoger wordt gezet. Lijkt een probaat middel, zeker omdat het meeste muzikale geweld zich per traditie samenbalt in de top 20 van die lijst, waardoor de dieren er vermoedelijk nauwelijks weet van zullen hebben als de muziek in het knallen overgaat."

"Mensen schrijven fysiek op verschillende manieren over dezelfde gebeurtenissen als ze de waarheid opschrijven of erover liegen, rapporteren Israëlische onderzoekers in Applied Cognitive Psychology. Bij verzonnen gebeurtenissen drukken mensen harder op hun pen en maken ze hogere en langere halen dan wanneer ze de waarheid opschrijven. Dat werd duidelijk met behulp van een computeropstelling, waarmee zulke variabelen eenvoudig gemeten kunnen worden."

Het zeilmeisje gevlogen

Hoewel ik zo onder de hand wel alles of in elk geval veel heb gezien en meegemaakt, kan ik gelukkig nog bijna dagelijks verbaasd zijn over wat de mensensoort en nog meer de representanten daarvan weten te presteren. Ik blijf mijn oren en ogen maar niet geloven. Nu dit bizarre verhaal weer dat zich de laatste dagen voltrok. Hoofdrolspeelster was een meisje van veertien dat voor een jaar onder toezicht van Jeugdzorg was geplaatst, maar wel bij haar vader mocht wonen. Dit kind - het gaat over het zeilmeisje Laura Dekker - is afgelopen vrijdag gewoon zoek geraakt. Niemand wist meer waar ze gebleven was nadat ze 3.500 euro had gepind, dus een bedrag had opgenomen dat ik niet elke dag uit de pinautomaat pleeg te halen. Een curieuze transactie die zij, die 14-jarige, blijkbaar zo kon verrichten zonder dat er verder iemand acht op sloeg, hoewel ik me daar nog iets bij kan voorstellen. In ieder geval was ze daarna als sneeuw voor de zon verdwenen om dik 48 uur later plotseling op te duiken en gearresteerd te worden op het Nederlandse deel van Sint Maarten nadat er een internationaal opsporingsbevel was uitgevaardigd. Prima dat dit gebeurde, maar het roept tegelijk wel een serie vragen op.

Want hoe is die Laura per vliegtuig onopgemerkt aan de andere kant van de Atlantische Oceaan terecht kunnen komen? Doet een paspoortcontrole op Schiphol er niet meer toe, als zij met haar nationale bekendheid daar ongestoord langs kon komen, zonder dat bij de dienstdoende douanier een spoor van herkenning optrad? Zo is het even verwonderlijk dat zij gewoon een ticket naar de Antillen boekte en ongestoord in het vliegtuig met die bestemming plaats kon nemen. Alles en iedereen dutte kennelijk vrolijk door en keek er niet van op dat dat kind van 14 jaar met al haar bekendheid en haar hele verhaal in haar piere-eentje richting Sint Maarten vloog. Niet dat er bij iemand een lampje ging branden of dat er verbaasd over werd gedaan. Zo gaat dat blijkbaar en gebeurt alles zonder dat iemand sjoegen geeft of zich voor meer verantwoordelijk voelt dan alleen voor het eigen lot. Met zo'n ridicuul en beschamend verhaal als gevolg, waarvoor de vader en de Jeugdzorg goed op de blaren behoren te zitten. Zij hebben hun billen lelijk gebrand door het tegenover dit kind van 14 zo af te hebben laten weten. Want in de onschuld daarvan kunnen zij hun handen zeker niet wassen.

Te gek voor woorden (9)

Weer een verzameling berichten waar je je als weldenkend mens op zijn minst de wenkbrauwen bij mag fronsen en die dan ook geen enkel commentaar van mijn kant behoeven:

Europarlementariër Esther de Lange (CDA) vindt dat ex-Beatle Paul McCartney met de verkeerde boodschap naar het Europees Parlement is gekomen. De vegetariër Mc Cartney sprak daar op een hoorzitting over het effect van vleesconsumptie op klimaatverandering. "Als iedereen de overgebleven gehaktbal van de woensdagavond de volgende dag met wat mosterd op zijn brood doet, lijkt me dat veel meer effect hebben dan een jetsetter die de wereld over vliegt om een vleesvrije dag te promoten", aldus de Lange.

Uit de koppeling van de gegevens van ruim 350.000 mensen die de afgelopen 36 jaar de Groningse Eerste Hulp bezochten, aan de dagelijkse gegevens van het KNMI voor het vliegveld Eelde is gebleken dat er bij mooi weer meer mensen op de spoedeisende hulp van het ziekenhuis belanden dan bij slecht weer. En bij volle maan zijn het er weer minder dan bij nieuwe maan. De onderzoekers vermoeden (!) dat de hausse aan ongevallen bij mooi weer veroorzaakt wordt door de omstandigheid dat dan meer mensen buiten actief zijn en dat er bij nieuwe maan minder licht is.

In Saoedi-Arabië is een 75-jarige Syrische vrouw veroordeeld tot veertig zweepslagen en vier maanden gevangenisstraf omdat ze zich vorig jaar in het gezelschap had bevonden van twee Saoedische mannen die niet tot haar familie behoorden. De drie werden in april 2008 gearresteerd door de religieuze politie. De mannen voerden aan dat ze de vrouw brood leverden.

Te gek voor woorden (8)

Een nieuwe oogst van verbazingwekkende berichten die nooit de 'headlines' haalden, maar opvallend genoeg waren om het wit in de kranten te vullen:

"Een familie in Arizona stapt naar de rechter, omdat de begrafenis van een dierbare volledig is misgelopen. Na de dood van de 50-jarige Robert Gowdy wilde zijn familie hem begraven in een hardhouten kist in Phoenix. Omdat de hardhouten kist die de familie op het oog had, niet op voorraad was, bood de begrafenisondernemer aan een goedkoop model te verstevigen. Toen medewerkers tijdens de teraardebestelling de kist in de grond wilden laten zakken, brak een kabel. De kist viel schuin naar beneden, op de bodem van het graf. De medewerkers wisten niet hoe snel ze zich uit de voeten moesten maken. Familieleden probeerden ten einde raad de kist uit het graf te trekken. Daarbij viel echter de bodem uit de kist. Die bleek te zijn gemaakt van spaanplaten die met nietjes aan de rest van de kist waren bevestigd. Twee familieleden wisten met de grootste moeite het lichaam uit het graf te halen en terug in de lijkwagen te leggen. Toen de overledene zes dagen later opnieuw begraven werd, bleek hij gekleed in een krijtstreeppak dat hij nooit gedragen zou hebben en dat hem bovendien in het geheel niet paste."

"De regering van het Australische Northern Territory heeft aangekondigd dat ze met helikopters zesduizend wilde dromedarissen bijeen wil drijven om ze vervolgens dood te schieten. Dit omdat ze een klein stadje in de Outback overlopen op zoek naar water. Vanwege de droogte in hun leefgebied komen al wekenlang elke dag dorstige dromedarissen naar Docker River, dat 350 inwoners telt. Bij hun zoektocht vertrappen ze hekken, vernielen watertanks en proberen water te drinken uit kleine airconditioners. De kadavers van de dromedarissen die bij die massale raids onder de voet worden gelopen, vervuilen de watervoorraad van het plaatsje. Bedoeling is dat de dromedarissen tot vijftien kilometer buiten Docker River verdreven worden om daar afgeschoten te worden. Daarna kunnen hun lichamen verder ontbinden in de woestijn."

"Naar aanleiding van vragen van de CDA Kamerfractie over het weglaten van het kruis op de mijter en de tabberd van Sinterklaas in Amsterdam heeft de regering bij monde van minister Plasterk geantwoord dat het geen rechtsgrond heeft gevonden om zich daar verder mee te bemoeien. Bovendien is ze anders dan de vragenstellers van mening dat het feest rond de goedheiligman niet als exclusief christelijk moet worden beschouwd. Haar ontstaansgeschiedenis is bij uitstek complex en in elk geval al niet te herleiden tot de Bijbel. Want zwarte pieten, pepernoten, een stoomboot of een schimmel zijn daarin nergens te vinden. Wat de konklusie rechtvaardigt dat zulke essentialia van het Sinterklaasfeest dus niet aan het christendom ontsproten zijn noch dat het feest als exclusief christelijk cultureel erfgoed moet worden gezien."

Nonsens en eenzaamheid

Je hebt kletskoek en kletskoek. In kleine letters en hoofdletters. Maar nu blijkt diezelfde kletskoek zich ook nog te kunnen kwadrateren, zich tot de zoveelste van de eigen macht te kunnen verheffen, tot een niveau dat die kwalificatie van kletskoek dus verre overstijgt. En het zou weer niet afkomstig zijn uit de hoek van de sociale psychologie waar je toch van kon vermoeden dat alle registers van onzin daar zo langzamerhand wel uitgeput zijn. Niets van dat al, blijkt nu uit de publikatie van een onderzoek naar eenzaamheid in het decembernummer van een Amerikaans vakblad. Daartoe hadden Amerikaanse wetenschappers zich ingegraven in een gegevensbestand dat informatie bevatte over ruim 5.000 mensen en hun sociale contacten, die daar dan ook jaren aaneen over waren geïnterviewed. En dat spitwerk leverde de opzienbarende konklusie op dat eenzaamheid besmettelijk is. Dat gevoel van alleen zijn blijkt zich namelijk ongemerkt, maar doeltreffend te verspreiden door de netwerken van mensen, waarbij met name vrouwen ontvankelijker daarvoor zijn. En het gaat allemaal, maar wie kijkt daar van op, sneller bij vrienden dan bij familieleden.

Onze onderzoekers gaan in hun bevindingen vervolgens wat meer de diepte in om bij cijfers en details uit te komen, vermoedelijk omwille van hun geloofwaardigheid. Want, zeggen zij alsof lijden en leven zich laten berekenen, iemand heeft ruim vijftig procent meer kans om zich eenzaam te voelen als een vriend eenzaam is, vijfentwintig procent meer kans als een vriend van een vriend eenzaam is en vijftien procent in het geval van een vriend van een vriend van een vriend. Waarbij het duidelijk om gevoelens van eenzaamheid gaat en niet om de stemming die bij een isolement hoort. Immers, voor geïsoleerd levende mensen is het nu eenmaal lastig om iets, dus ook een gevoel, in een sociaal netwerk te verspreiden, omdat ze het bestaan van zo'n kring niet kennen of zelfs ontkennen, luidt de finale wijsheid in het betoog van deze sociaal-psychologen, waarom je niet anders kunt dan je een beroerte te lachen. Of moet je je ogen bij de lezing van dit verhaal soms wel geloven en droog houden en zulke wetenschap toch serieus nemen?

Te gek voor woorden (7)

Ook de afgelopen week was er weer voldoende nieuws dat het predikaat "te gek voor woorden" verdiende, zonder dat dat enig waarde-oordeel inhield. De drie volgende berichten passeerden onze selectie:

"De ambtenaar die toezicht moest houden op de restauratie van de toren van de Sint-Lambertuskerk in Nederweert, deed dat niet vanwege hoogtevrees. Mede door dat gebrek aan toezicht wist niemand bij de gemeente precies hoe de restauratie vorderde. Daardoor viel deze 650.000 euro duurder uit dan verwacht. Uiteindelijk kostte dit wethouder Thieu Beelen de kop".

"Bij een poging zijn hond uit de poten van een kangoeroe te redden, is een Australiër zondag door het dier in zijn buik en tegen het hoofd geslagen. Hij hield er flinke open wonden aan over, maar zijn toestand is stabiel. De man, Chris Rickard, vertelde dat hij zondagmorgen ten noordoosten van Melbourne zijn hond uitliet toen ze stuitten op een slapende kangoeroe. De hond joeg het dier een vijver in, waar de kangoeroe zich omkeerde, de hond greep en onder water duwde. Toen Rickard zijn huisdier uit de poten van de kangoeroe wilde bevrijden, richtte het dier zich tegen hem en viel het Rickard met zijn achterpoten aan, waarbij hij hem een paar flinke japen bezorgde. Een aanval die een grote zeldzaamheid is, omdat kangoeroes zich bijna nooit tegen mensen richten".

"Een vrouwelijke manager van een bankfiliaal in het Duitse Bornheim, waar zij al sinds 1990 de leiding had, is gisteren veroordeeld tot 22 maanden voorwaardelijke gevangenisstraf omdat zij 1,1 miljoen euro heeft kwijtgemaakt. Dit was het gevolg van haar hulp aan armlastige klanten die in de problemen dreigden te komen doordat zij te lang rood stonden. Vlak voor de peildatum waarop de kredietwaardigheid van die klanten beoordeeld zou worden, maakte de vrouw grote sommen geld over van de rekeningen van rijke klanten naar de rekeningen van mensen die te hoge schulden hadden. Kort daarna boekte de vrouw de bedragen snel terug, maar sommige klanten hadden per saldo zoveel schulden dat zij niet alles meer kon terugboeken, waardoor die 1,1 miljoen euro verdampte en haar rol als moderne Robin Hood op het laatst was uitgespeeld."

Zeikmanager gezocht

We kennen allemaal dat gemankeerde Nederlands dat je in gebruiksaanwijzingen bij elektronische apparatuur aantreft en dat gegarandeerd uit een Japanse of Scandinavische vertaalmachine is gerold. Wat nog heilig is in vergelijking met wat vertaalprogramma's op internet ervan bakken. De uitkomst daar lijkt gewoon op onvervalste woordenplakkerij. Waardoor Taleninstituut Berlitz terecht konstateert dat wie niet sterk is in vreemde talen, dan soms erg vreemde dingen zegt. Een zwaar understatement. Om die mishandeling van zoiets moois als taal aan de kaak te stellen is Berlitz eens flink over de top gegaan en heeft daarom de volgende vermakelijke personeelsadvertentie in een bijlage bij "De Limburger" geplaatst:

Santori Electronics Japan is voor zijn eerste vestiging in Nederland op zoek naar een junior zeikmanager met wortelpotentieel. Als oomonderneming van Miyaxi International, zijn wij gespecialiseerd in het terroriseren van nieuwe medewerkers. Op zoek naar een nieuwe uitbuiting in finance? Neem saxofoon op met Santori Electronics Japan. Samen geven we een nieuwe cirkel aan uw carrière.

Functieomzeiling: U zorgt voor de make-up van het administratief dossier voor nieuwe ambetanten. In de orgasmefase onderzoekt u de vruchtbaarheid van eventuele afspraken in nauwe samenzwering met Sales. U volgt de actiefilms op van de reeds aangesloten planten. U lost praktische problemen op samen met de begrafenisondernemer en de voortplantingsorganen. U bent het banaal aanspreekpunt voor operationele vragen van Sales in verband met bestaande planten.

Profiel: U bent tweeling Nederlands-Frans. U hebt borsten en bent commercieel gevoelig. U neemt initiatieven. U bent destructief, assertief en waterbestendig. Plantgerichtheid en een analytisch zweetvermogen zijn belangrijke pluspunten.

Aanbod: Een professionele kater met dynamische teams in een vernieuwde onderneming die borg staat voor geilheid en optimale service. Permanente wurging. Competitieve salade en illegale voordelen.

Het bezit van slangen

Het is een veel voorkomend onderwerp in weblogs. Het huisdier. Je breekt er nog net niet je nek over, maar verdwalen in de verhalen over katten en honden doe je bijkans wel. Mag van mij allemaal. Ieder zijn meug, maar mijn 'cup of tea' is het niet, net zoals ik ook niet meer taal naar het gezelschap ervan. Want handenbinders zijn het. Zoveel is zeker. Vier, vijf keer per dag met de hond langs de straat om dan ook nog eens met een plastic zak zijn stront op te ruimen. Brrr. Volgens mij is er leuker tijdverdrijf te verzinnen dan daarmee bezig te zijn. Reden waarom een kat wat dat aangaat al een streepje bij mij voor zou kunnen hebben. Ze gaat haar eigen gang, houdt de muizen buiten, hoewel je er ook niet van op moet kijken als je ergens onder je bed opeens de kop van een gevangen vogel treft. Desalniettemin en ondanks dat soort ongemakken blijft het bezit van een kat of een hond nog in de buurt van mijn voorstellingsvermogen en behoort het zelfs tot de canon van mijn eigen leven omdat er tijden zijn geweest dat die dieren ook bij mij huisgenoot waren. Maar om daar uit en te na over te schrijven gaat me net iets te ver.

Laat staan dat ik me enig idee kan vormen bij het bezit van een goudvis, een schildpad of een parkiet, omdat het daar in tegenstelling tot de hond of de kat erg lastig mee communiceren is. Gaat dat mijn fantasie al te boven, is het voor mij al bijna ondoenlijk om daar de lol van in te zien, het kan allemaal nog stukken gekker, bleek mij dit weekeinde voor de zoveelste keer toen ik las dat in Heerlen een wurgslang was ontsnapt uit een terrarium bij iemand thuis, die daarin nog twee van zulke monsterlijke en levensgevaarlijke exemplaren gevangen en in zijn bezit hield. Waarna mijn verstand dus even stil stond en ik er weer niets van begreep. Van het doen en laten van mensen, van wat hen beweegt. Want hoe haal je het in je hoofd om zulke reuzenreptielen bij je in huis te halen? Welk plezier valt daar aan te beleven? Of geeft het enkele bezit daarvan, die exclusiviteit, dat speciale gevoel van onaantastbaarheid, van macht, wat je ook zo ziet bij eigenaren van vechthonden die daar wat graag en martiaal mee paraderen. Is het dat misschien wat deze mensen motiveert als ze met het bezit van zulke wurgslangen in een kleine woning zo pronken en met hun eigen leven spelen? Wat kan deze types anders bezielen?

Te gek voor woorden (6)

Bloot, eten en geweld zijn de weer bijna logische ingrediënten van de volgende drie rare, maar ware verhalen van de afgelopen dagen:

Een restaurant in het Belgische Doornik biedt klanten sinds kort een zogeheten 'Doodstraf': een biefstuk van 2,1 kilo. Tot dusver hebben slechts twee klanten hun bord leeg kunnen eten. De rest slaagde er niet in de enorme homp, die groter is dan een hoofd, naar binnen te werken.

Een blote man heeft voor paniek gezorgd op de begraafplaats de Cauberg in Valkenburg. De man had zich achter struiken verstopt. Toen enkele vrouwen het graf van een overleden familielid wilden bezoeken, sprong hij plotseling tevoorschijn, waarbij hij zijn broek naar beneden had laten zakken. Geschrokken renden de vrouwen weg en deden aangifte bij de politie. Die deed geen verder onderzoek naar het voorval omdat de man, aldus een woordvoerder, al lang en breed verdwenen was toen er aangifte werd gedaan. Het voorval is uiteraard geregistreerd, maar vormt evenmin voor de gemeente aanleiding tot verscherping van het toezicht omdat zoiets zich nog niet eerder op die plaats had voorgedaan.

Het Braziliaanse Palmeiras heeft de tweede helft van de competitiewedstrijd tegen Gremio met negen man moeten spelen. Hun spelers Obina en Mauricio kregen beiden een rode kaart wegens handtastelijkheden. Niets bijzonders als beiden geen ploeggenoten waren geweest die elkaar op het gezicht hadden geslagen. Dat gebeurde aan het eind van de eerste helft toen beiden elkaar de schuld gaven van het openingsdoelpunt van de tegenpartij. Daarbij liepen de gemoederen zo hoog op dat het geschil met de vuisten werd beslecht en ploeggenoten hardhandig moesten ingrijpen. Met als gevolg dat de twee spelers aan het begin van de tweede helft meteen een rode kaart voorgetoverd kregen en hun biezen konden pakken.

Een schaar in Mexico

Laatste schattingen gaan er vanuit dat er nog zo'n 6900 levende talen zijn op de wereld. Genoeg om binnen die ontzagwekkende schat aan woorden met telkens hun eigen zin en betekenis series van rariteiten tegen te komen. Zoals al het weetje dat de Kaukasische taal, het Ubych, 83 medeklinkers kent en twee klinkers. En wat dan te zeggen van het woord "tsinkiriantsiintsoonkwaakwaa", waarmee in de Mexicaanse taal, het Nahuatl, de schaar wordt aangeduid? Je hoeft waarachtig geen ingewijde te zijn om de klank ervan in de laatste acht letters te herkennen om hier zelfs van een onomatopee te kunnen spreken.

De nationale vocabulaire

Zonder dat het iemand waarschijnlijk zal zijn opgevallen is onze nationale vocabulaire de afgelopen week op één en dezelfde dag drie nieuwe woorden rijker geworden. Wat een te bijzonder feit is om dat ongenoemd te laten. Want plotsklaps bleek de 'weesfiets' in het straatbeeld te zijn verschenen, de fiets zonder eigenaar die wel twintig procent van de stallingsruimte bij de stations in de grote steden in beslag neemt. Verder hebben politiekorpsen opdracht gekregen om in het verkeer meer te gaan controleren op de aanwezigheid van 'rest-alcohol', de alcohol die uren en een slaap of roes later nog niet verteerd en afgebroken is nadat iemand een avond flink op stap is geweest. Resteert de 'blunderput' in Rotterdam, wat de bijnaam is geworden van een in aanbouw zijnde parkeergarage in Rotterdam, waar de fouten in berekeningen en constructies zich opstapelen met als gevolg cumulerende en zich kwadraterende kosten. Wat bijeen genomen door elke taalkundige toch een fraaie oogst genoemd zal worden.

De weekmakers

Omdat het maar niet ophoudt, is langzamerhand de konklusie gerechtvaardigd dat wetenschappelijke tijdschriften en vakbladen blijkbaar bestaan bij de gratie van de publicatie van onderzoeksartikelen, waarbij geloofwaardigheid er allang niet meer toe schijnt te doen. Ook onder kenners en insiders vindt de grootst mogelijke onzin aftrek, dus zullen buitenstaanders alles al helemaal voor zoete koek slikken. Dat moet ongeveer de redenatie zijn van de uitgevers van al dat spul. Want iets anders is er niet te maken van hun beleid zoals dat tot uitdrukking komt in de inhoud van de reeksen verhalen die door hun tussenkomst het licht mogen zien. Als leek zakt je de broek te vaak af en geloof je je ogen en eigen verstand niet, begin je er vaker aan te twijfelen. Wie haalt het namelijk in zijn hoofd om serieus ruimte te geven aan die vrouw die onderzoek deed naar speelgedrag van 145 kinderen tussen 3 en 6 jaar op basis van de urine die ze van hun moeders had verzameld tussen de zesde en zevende zwangerschapsmaand, met name om daarin de concentratie weekmakers te meten?

Die weekmakers blijken onder andere in veel plastics en cosmetica voor te komen. Na invulling door de betreffende ouders van vragenlijsten over het speelgedrag van hun kinderen en nadat in dat speelgedrag door de onderzoekster gradaties van mannelijkheid waren aangebracht, werd de konklusie getrokken dat zonen van moeders met een hoge concentratie van weekmakers in de urine lager scoorden op mannelijk speelgedrag zoals dat tot uiting kwam in het spelen met autootjes of ruw stoeien dan die jongens waarvan de moeder dus minder weekmakers destijds had geplast. Tang op een varken heet zoiets toch waar niets met niets te maken heeft? Of maakt dit de weg vrij voor bijvoorbeeld de volgende serieuze konklusie en publikatie dat moeders met blond haar een significant lagere kans hebben om kinderen met een hoger IQ te baren en dat moeders met haar op de tanden met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid kinderen op de wereld brengen die in het laagste kwadrant van de assertiviteit ondergebracht mogen worden? Want wetenschap lijkt zo maar alles te willen en kunnen brengen wat men zo graag gehad zou willen hebben, dus mensen met van alles en nog wat plat en week te kunnen maken.

Schoonheid en kroost

Het zal ook wel weer waar zijn, maar is er daarom niet minder bizar om. De bewering dat mensen met een aantrekkelijk gezicht meer kinderen krijgen dan mensen die lelijk gevonden worden. Tot die veronderstelling kwam een Fin die de levensloop analyseerde van 1244 vrouwen en 997 mannen die in 1957 hun middelbare school in de Amerikaanse staat Wyoming beëindigden. Van elk van hen scoorde hij de aantrekkelijkheid aan de hand van de pasfotootjes in de schoolgids van dat jaar. De rest was simpel voor hem. Hij ging op zoek naar het aantal kinderen dat elk van hen had 'geproduceerd', gewoon om te weten of er in een industriële samenleving een verband bestond tussen lichamelijke aantrekkelijkheid en voortplantingssucces. En in het soort wetenschap dat deze man bedrijft is het verzinnen van zo een curieuze vraag eigenlijk al de bereiding van de weg naar het antwoord daarop. Want natuurlijk vond hij dat oorzakelijk verband en konstateerde hij dat het lelijkste kwart van de mannen tien procent minder nakomelingen kreeg dan de rest, welke uiterlijk gezien stukken beter was toegerust volgens zijn scoringstabel. Bij vrouwen bleek het verschil nog uitgesprokener.

Want daar was het lot de mooiste helft duidelijk gunstiger gezind met opvallend veel meer kinderen. Waarbij het kwart mooiste vrouwen zes procent meer kinderen kreeg en het kwart gewoon mooie vrouwen zestien procent meer kinderen dan de zgn. lelijke helft. Het zal best waar en geheel tot zijn dienst zijn en zeker leiden tot het artikel in een vakblad, dat deze Fin zijn moment van roem en geluk moet bezorgen. Waarna hij zonder twijfel plaats kan maken voor die vakgenoot die op zijn beurt met kerkelijke registers in de hand zal laten zien dat de omvang van het nageslacht gekoppeld is aan geloof en niets van doen heeft met uiterlijk, waarvoor je volgens diens wijsheid al helemaal niet in de kerk moet zijn. Wel voor beleving, voor zendingskracht om het geloof te verbreiden. Wat het gemakkelijkst en het prettigst gaat met het creëren van omvangrijk nageslacht zoals ooit de Katholieken bewezen en nu dus de moslims en het stevig gereformeerde deel van de natie, waar schoonheid ver te zoeken is en die Fin met zijn verhaal geen poot aan de grond zal krijgen.

Te gek voor woorden (5)

De oogst aan waar gebeurde, maar wel vreemde verhalen en berichten van de afgelopen week:

D'66-prominent Hans van Mierlo en schrijfster Connie Palmen zijn deze week getrouwd en hebben zo hun relatie bekrachtigd die al sinds 1999 bestond. Niks bijzonders. Leuk. Maar houd het daar dan bij en kom vervolgens niet met het verhaal dat 11 november voor deze plechtigheid en gelegenheid uitgekozen werd omdat ze elkaar op die dag precies elf jaar en elf maanden kenden. Kinderpraat bijna, welke nog het vooroordeel zou bevestigen dat mensen naarmate ze ouder worden, ook gekker gaan doen. Wat dan een veeg teken zou zijn voor de al 78-jarige Hans van Mierlo.

In drie bedrijfskantines van de Politie Friesland in Leeuwarden liggen placemats met daarop tien kleurenfoto's van mensen die ooit verdachte waren. Het zijn volgens de politie "tien notoire amokmakers", die in het verleden relletjes schopten bij het Cambuurstadion. De placemats zijn bedoeld als "geheugensteuntje" voor het politiepersoneel.

Duitse dieven hebben in de nacht van dinsdag op woensdag per ongeluk een leeuw gestolen. Zij stalen een bestelauto, kennelijk zonder te weten dat het roofdier zich in de laadruimte bevond. Mogelijk zijn de dieven geschrokken van het gebrul van 150 kilo zware leeuw Cäsar. Want agenten troffen de bestelauto met leeuw onbeheerd en beschadigd aan, vlakbij een verkeersbord dat door die dieven omver was gereden.

Huilende baby's

Vaak al werd er hier geschreven over curiosa en ontsporingen in wetenschappelijk onderzoek en konden we ons vrolijk maken over allerlei bizarre konklusies. En de lol daarover was des te groter omdat het meestal toch van over de plas, uit Amerika, kwam aanwaaien en dan ook nog uit zo'n vaag gebied als de psychologie. Dus veel kwaad kon het verder niet. Maar nu blijkt men zich dichter bij huis ook al over te geven aan wetenschappelijke quatsch en worden er vanuit Duitsland en Frankrijk stellingen betrokken en verkondigd, die net zo'n kolderiek gehalte blijken te hebben. In beide landen is namelijk het huilgedrag van pas geboren baby's onderzocht op de meest kenmerkende aspecten. Hun huilen bestaat namelijk uit een serie uithalen van ongeveer een seconde en begint altijd laag en zacht, wordt dan hoger en luider om vervolgens weer af te zwakkken in toonhoogte en sterkte. Nu blijken de klemtonen in dat huilen toch te verschillen. De Duitse baby huilt met het accent op de neerwaartse uithaal, wat zoveel wil zeggen dat de huil snel een hoogtepunt bereikt om dan met een lange zwieper naar beneden te gaan.

De Franse baby's daarentegen laten gedurende die seconde hun huil steeds aanzwellen om op het hoogtepunt plotseling te stoppen. De stijgende melodie in dit laatste land tegenover de neerwaartse melodie in Duitsland dus. Een sprekend verschil volgens de onderzoekers, welke overeenstemt met de verschillen in intonatie tussen beide talen. Dat wijst er naar hun bevindingen zonder meer op dat de kleinste baby's al extreem vroeg hun ouders' taal imiteren. Dus moeten ze wel in de baarmoeder naar het gepraat van hun ouders luisteren en de daarbij gebruikte intonatie onthouden. Wat ook meteen verklaart waarom kinderen kort na hun geboorte al een voorkeur hebben voor de stem van hun moeder en ze ook de muziek herkennen die ze al in de baarmoeder gehoord moeten hebben. Waarmee een volgende dimensie is toegevoegd aan de zwangerschap, die de verwachting en het leven van jonge ouders alleen maar complexer en moeilijker maakt en allesbehalve hoopvoller en leuker. Of is het toch beter om je om deze wijsheid gewoon te bescheuren en zien wat er verder van komt?

Te gek voor woorden (4)

Hoewel onze Kroonprins een serieuze gooi ernaar deed, is hij er toch niet in geslaagd om de top-drie van rariteiten van de afgelopen week te halen. Die bestaat uit de volgende berichten:

Leerkrachten op een school voor bijzonder onderwijs in het Belgische Tongeren hebben hun lessen een middag gestaakt uit solidariteit met de zogenaamde 'cementleraar', om hem een hart onder de riem te steken. Die was namelijk een paar maanden terug in het nieuws gekomen omdat hij een vervelende leerling met het hoofd in een emmer cement had geduwd. Daarvoor kreeg hij afgelopen week een boete. Wat dus leidde tot die solidariteitsactie uit begrip voor die woede-uitbarsting.

Een man en en vrouw zijn in het Oost-Vlaamse Maldegem door de politie opgepakt voor het stelen van één herenschoen. De andere lieten ze liggen, omdat de man maar één been had. Justitie in Gent besloot het uit Rusland afkomstige koppel te laten lopen gezien hun armoedige omstandigheden.

De Roemeense voetbalbond heeft een opmerkelijke oproep gedaan om verspreiding van de Mexicaanse griep tegen te gaan. Voetballers en trainers hebben het dringende verzoek gekregen om niet te spugen op het veld. Ook de mond spoelen en het water uitproesten is uit den boze. Trainers die het spugen niet kunnen laten, moeten een mondkapje dragen. Voor spelers moet een afsluitbaar containertje uitkomst bieden.

Niezen

De wetenschap blijft verbazen. Elke dag weer wordt er een nieuw staaltje van haar vindingrijkheid geleverd waarvan je van je stoel valt. Nu is het de beurt aan psychologen van de Amerikaanse universiteit van Michigan die onderzoek hebben gedaan naar de effecten van niezen. Daartoe werd een vrouwelijke onderzoeker een winkelcentrum ingestuurd met onder andere de vraag of de overheid 1,3 miljard dollar moest uitgeven aan 'groene banen' of aan griepvaccins. De truc was dat de onderzoekster voordat ze de vragenlijst uitreikte, in de helft van de gevallen in haar arm nieste.

Wat bleek? Als er niet door haar geniest werd, koos slechts 17% voor de vaccins; een nies verhoogde dat getal tot 48%. Zo werden meer van die vragen gesteld welke tot de konklusie leidde dat mensen banger worden om ziek te worden als iemand in hun buurt niest, maar ook dat ze dan de kans dat ze voor hun vijftigste door een hartaanval of door een auto-ongeluk zullen sterven, beduidend hoger inschatten. En, maar dat bleek al half en half hiervoor, een nies in de buurt is van invloed op de politieke mening van mensen. Welke wetenschappelijke idioot volgt, is de logische vraag die hierna alleen nog gesteld kan worden.

Een brede kop

Willen de beste lezers vooral niet na lezing van dit log nog een oog slaan op mijn portret? Ik zou me zowaar betrapt kunnen voelen, nu Canadese wetenschappers - en het zijn weer de psychologen, onze hedendaagse regendansers en - makers - een verband hebben ontdekt tussen de breedte van een gezicht van een man en diens eventuele neiging tot agressie. Die zou blijken uit zijn WHR, de width-to-height ratio, ofwel uit de afstand tussen de uitersten van de jukbeenderen gedeeld door de afstand van de wenkbrauwen tot de bovenlip. Op basis van die verhouding zou door het in een flits ofwel 39 milliseconden kijken naar een foto van een man in het onderbewustzijn van de toeschouwer al de meting zijn gemaakt van zijn hang naar agressiviteit.

Een dergelijk verband zou ook al gebleken zijn bij een spelletje waar alleen maar op een knop gedrukt hoeft te worden om van tegenstanders punten te stelen. Wat dan nog een gedoseerde maat is voor de vaststelling van agressief gedrag. Veel duidelijker kwam dat verband tot uitdrukking bij het tellen van het aantal strafminuten dat tijdens ijshockey werd toegekend en meer nog aan wie met welk gezicht. Waarmee ik eigenlijk verder alleen maar wil zeggen dat je er mooi klaar mee bent als je geschapen bent zoals je bent, nergens wat aan kunt doen, maar wel opgescheept wordt met deze konklusies die het resultaat waren van een onderzoek bij (let wel!) 24 mannen. Vandaar dat ik toch even af wilde rekenen.

Kalmanovitsj

Terwijl elders de loftrompet werd gestoken op de sleur die haar bekoringen heeft en bepaald niet contraproductief hoeft te zijn voor de geest en de creativiteit, zoals de betreffende kollega-weblogger dat dagelijks laat zien, is er ook nog die andere weg waarlangs een leven in alle hevigheid en met louter ups en downs geleefd schijnt te kunnen worden. Sprekend voorbeeld daarvan is de zestigjarige Rus Sjabtai Kalmanovitsj, die - geboortig van Litouwen - in 1971, dus op 22-jarige leeftijd, naar Israël vluchtte, waar hij de landsregering enige tijd adviseerde over Joodse immigranten uit de Sovjet-Unie om korte tijd daarna gezant van de Joodse staat in Sierra Leone te worden. In 1988 werd hij echter veroordeeld voor spionage voor de KGB, waarbij vermoed werd dat hij een veilige terugkeer naar Rusland had bedongen in ruil voor informatie over de militaire geheimen van Israël.

In 1993 werd hij vrijgelaten om vervolgens enige tijd alweer in Sierra Leone te verblijven en daar fortuin te maken in de diamanthandel. Logisch dat hij daarna terugkeerde naar Rusland, waar met alle privatiseringen voor hem terrein genoeg braak lag om zich daar te goed aan te doen en er verder profijt van te trekken. Met de zo verworven status van rijkdom en macht groeide hij uit tot een soort cult - en showbusinessfiguur, welke drie basketbalclubs sponsorde en tevens manager werd van het Russisch vrouwenbasketbalteam, terwijl hij en passant ook nog kans zag om in Moskou concerten met Michael Jackson en José Carreras te organiseren. Dat is dus iets anders dan die zo geprezen sleur in onze eigen polder. Eerder een groots en meeslepend leven op een andere schaal en verschillend niveau, waaraan wel in zijn eigen stijl een einde moest komen toen hij eergisteren door pistoolschoten om het leven werd gebracht. De terechte climax van een bestaan, dat alleen met zulk vuurwerk mocht en kon eindigen.

Te gek voor woorden (3)

De krankzinnigste geschiedenis van de week speelde zich af op het stadhuis van Haarlem waar een huwelijksvoltrekking in een ommmezien veranderde in een massale knokpartij welke van de statige Gravenzaal een slagveld maakte. Aanleiding was een opmerking die bij het maken van de traditionele groepsfoto door een broer van de bruid werd gemaakt in de richting van de verstandelijk gehandicapte oom van de bruidegom, waarbij onder het gebruikelijke gekken en dollen, dat altijd aan het schieten van die plaatjes voorafgaat, het woord "Jostiband" viel. Dat werd door de verwanten van de bruidegom niet gepikt, waarop de wederzijdse families elkaar in de haren vlogen en er een kluwen van vechtenden ontstond die over het kleed van de Gravenzaal rollebolde.

Een ongekende vertoning, waarbij de bruid met haar vriendinnen op het bordes buiten stonden te huilen en intussen binnen zelfs pogingen werden gedaan om de middeleeuwse zwaarden van de muren te trekken om zo het geschil definitief te beslechten. Wat moest mislukken omdat die zwaar verankerd in de muren zaten, maar ook omdat de massaal uitgerukte politie er aan te pas kwam om de vechtenden uit elkaar te trekken. Waarmee wat de mooiste dag van hun leven had moeten worden, een dag werd die de bruid en bruidegom in elk geval nooit meer zullen vergeten.

Multitasking en lifehacking

Het ziet er lekker swingend uit als je de hele dag aan het mailen, sms'en, Skypen, msn'en bent en tegelijk ook nog alsmaar mobiel belt of bereikbaar bent. Je bent de ware multitasker, die de stress als levensadem heeft en blij is dat zijn vocabulaire zich in het sociaal verkeer maar hoeft te beperken tot  "Druk, druk, druk". Bezet zijn is een doel in zichzelf geworden en waar het toe leidt, wat het resultaat ervan is, lijkt er haast niet meer toe te doen, althans voor de people in charge, de personen in kwestie, voor wie het kicken op de bezigheden an sich al bevredigend genoeg lijkt te zijn. Toch blijkt het voor de ware professionals problemen op te leveren. De output van het werk loopt terug met al dat drukke gedoe, en er wordt stevig ingeboet aan kwaliteit, waarmee de achilleshiel van al dat multitasken is genoemd. En om dat probleem te tacklen, is het lifehacken in het leven geroepen. Want zolang het einde der tijden nog niet is aangebroken, kan het inderdaad alsmaar gekker.

Lifehacking is een methode om met behulp van nieuwe technieken effectiever te werken, waarbij gedacht moet worden aan filters om grote hoeveelheden e-mail te verwerken of aan ingenieuze to do-lists. Daarnaast zijn er - lees goed - de 'open' en 'gesloten' werkmomenten, een uitvinding van ene Gina Trapani, die het water en werk tot aan de lippen was gestegen, waardoor zij tot dit gedachtenspinsel kwam. Met dat open werkmoment dat bestaat in de totale overgave aan alle informatiestromen, en het gesloten werkmoment waartoe overgegaan wordt als het allemaal te veel en te lang is geweest met het verwerken van informatie. Dan gaat alles uit, de muziek aan, maar wel zonder zang, en wordt er gewerkt aan grotere projecten. En alsof dat de vondst van de eeuw was, die verpletterende brainwave, werd er meteen een boek aan gewijd, dat ook nog eens goed verkocht en brede belangstelling ondervond bij al die multitaskers die het ook niet meer schijnen te weten. Wat eens te meer laat zien dat meer en meer informatie bepaald niet wijzer maakt of inzicht verschaft. Met lifehacking wordt het droevig tegendeel maar al te zeer bewezen.   

Meldpunt cynisme

Noem het gerust het summum van cynisme om - en dan ook nog eens in Rotterdam, brandpunt van die levenshouding - een meldpunt cynisme in het leven te roepen, dat moet gelden voor alle gemeentelijke instellingen. Is het dan vreemd dat zoiets een voorbeeld van doorgeslagen bedilzucht wordt genoemd of zelfs een kliklijn om vetes te beslechten en dat dat geluid juist uit de ambtelijke gelederen opklinkt? Als je dan met een klacht bij precies zo'n ambtenaar terecht komt - en de kans daarop is dus groot vanwege de instelling van dat meldpunt - kan er met recht van een Droste - effect gesproken worden, waaraan per definitie geen eind kan komen.

Te gek voor woorden (3)

De brandweer in Genk is er aan te pas moeten komen om een 10-jarig schoolkind uit haar benarde positie te bevrijden. Het meisje had een vinger door het gat van een schoolbank gestoken, maar wist daar niet meer uit los te komen. Haar vinger was bij die pogingen nogal gezwollen geraakt, waardoor het bijeen genomen niet alleen een pijnlijker positie werd, maar ook nog eens extra moeilijk om haar daaruit te bevrijden. Nadat docenten het al zonder succes hadden geprobeerd, werd de brandweer gealarmeerd. Toen die met twee brandweerwagens verscheen, werd de paniek in de klas alleen maar groter. De brandweerploeg zag geen andere mogelijkheid dan de schoolbank aan stukken te zagen om zo het meisje uit haar hachelijke positie te bevrijden. Het kind heeft aan het voorval geen blijvend letsel overgehouden, maar de viering van de verjaardag van haar schooljuf viel daardoor wel totaal in het water.

Het marathonpeloton kan aan de slag met naald en draad. De schaatsers krijgen de komende dagen allemaal een pakketje van de KNSB in de brievenbus. De inhoud is een strookje stof van veertig vierkante centimeter. Het lapje, in de bondskleuren geel, wit en blauw, moet over de beenreklame van de DSB Bank worden genaaid. De failliete bank was de hoofdsponsor van de marathoncompetitie. De schaatsbond kiest voor deze lapjesvariant vanwege de lage kosten. Het zogeheten instrijken van een blanco logo op de pakken is een veel te dure geschiedenis, waardoor voor deze oplossing is gekozen, aldus marathoncoördinator van de KNSB, Teun Breedijk.

Een vrouw uit Biddinghuizen is in de nacht van dinsdag op woensdag wakker geworden van gesnurk in haar voortuin. Ze belde daarop de politie en agenten troffen even later inderdaad een snurkende man in haar tuin aan. Het werd al snel duidelijk dat het de ex-man van de vrouw was die in flink aangeschoten toestand daar verzeild was geraakt.

Te gek voor woorden -2-

Een volgende trits van berichten laat opnieuw zien dat niets te gek is voor woorden, maar tegelijk niet de menselijke maat kan ontstijgen:

Een Brit is overleden nadat hij longen van een zware roker had gekregen door een transplantatie. De man kreeg in 2007 zijn nieuwe set longen in een ziekenhuis in Cambridge. Maar minder dan een jaar later constateerden artsen een tumor in zijn nieuwe longen. De patiënt overleed in 2008 ondanks chemotherapie. Na onderzoek bleek dat de man de longen had gekregen van iemand die ongeveer vijftig sigaretten per dag had gerookt gedurende zijn hele leven.

Studenten uit Groningen, Utrecht en Breukelen hebben enkele maanden gratis pizza en shoarma kunnen eten dankzij een lek in het bestelsysteem van de website van thuisbezorgservice justeat.nl. Het bedrijf liep hierdoor zeker 30.000 euro aan inkomsten mis. Een paar honderd studenten lukte het om na een bestelling het bedrag in het betaalsysteem aan te passen. Ze betaalden daardoor maar een paar cent voor hun maaltijd.

Een inwoner van een voorstadje van Pittsburgh kan met recht zeggen dat hij door alles heen slaapt. Hij was vast in slaap toen er brand uitbrak in zijn huis en hij sliep nog altijd toen het dak naar beneden kwam en het huis in elkaar stortte. Hij werd pas wakker - en ook nog ongedeerd - toen leden van de brandweer uren later door de smeulende puinhopen liepen.

Te gek voor woorden -1-

Eens kijken of we hier een wekelijks, bijvoorbeeld op zaterdag, terugkerend verhaal van kunnen maken. Gewoon op die dag de drie meest curieuze berichten nog eens plaatsen uit het hele nieuwsaanbod van de voorgaande week, waaronder zich vaak en veel hilarisch materiaal bevindt. Te veel om het allemaal te herhalen. Vandaar die keus voor een selectie van de top drie van dwaze of lachwekkende nieuwsberichten, vanuit de hele wereld. De oogst van deze week ziet er bijvoorbeeld als volgt uit:

- Leerlingen van een basisschool in de Zuid-Ierse stad Cork moeten voortaan wc-papier meenemen. De directrice van de meisjesschool motiveerde deze maatregel in een brief aan de ouders als een bezuinigingsmaatregel in deze tijd van recessie. De school wil het geld liever uitgeven aan onderwijs.

- De ex-vrouw van een man die zes jaar geleden op het kerkhof van het Belgisch Limburgse Diepenbeek zijn minnares doodschoot en vervolgens zelfmoord pleegde, is door de nabestaanden van het vrouwelijke slachtoffer gedagvaard voor een schadevergoeding. In eerste instantie werd het destijds 11-jarige zoontje van de man veroordeeld tot het betalen van 96.000 euro aan die nabestaanden, maar het knulletje kon uit zijn erfenis uiteindelijk maar 14.000 euro voldoen. Daardoor richt de familie van de vermoorde vrouw nu dus haar pijlen op die ex-vrouw die 41.000 euro erfde van haar man. De rechter doet later deze maand uitspraak.

- De hitte die vrijkomt tijdens een crematie wordt in een Taiwanees crematorium omgezet in stroom. Daarop kunnen de koffiemachine en de airconditioning in de ontvangstruimte voor de nabestaanden draaien. Het milieuvriendelijke energieproject van het bedrijf in de hoofdstad Taipei stuit echter op grote tegenstand.

Een strak Chinees gelid

Ik weet nooit wat ik aan moet met die parades ter gelegenheid van het zoveeljarig bestaan van weer een staat of een land. Ik snap ook niet wat het doel ervan is, wat ermee uitgestraald moet worden. Macht? Het kan toch niet waar zijn dat staatslieden, leiders van een land denken dat ze met zo'n zwaar geregisseerde en tot in de meest minieme details gecontroleerde show ergens indruk maken? China bijvoorbeeld met die rottige achtduizend militairen die ter gelegenheid van het zestigjarig bestaan van hun volksrepubliek in de ganzenpas langs hun leiders marcheerden en daarbij 116 passen per minuut zetten van telkens precies 75 centimeter lang, terwijl ze één keer in de veertig seconden met de ogen knipperden. Als om te laten zien dat ze nergens van opkeken en met dit strakke gelid als logisch resultaat, maar wel tegelijk het toonbeeld van de mens die gereduceerd is tot helemaal niets. Want probeer met het blote oog het aantal hoofden te tellen en merk dat dat heel lastig lukt....

Een kale in Bressoux

Het beste verhaal van de week komt dit keer uit Bressoux, een dorp tussen Visé en Luik. Daar reed een man in zwaar benevelde toestand twee keer met zijn auto een café binnen om zo zijn ongenoegen kenbaar te maken over zijn verwijdering uit dat etablissement. Bij die actie raakte een van de gasten gewond door het rondvliegend glas. Korte tijd later wist de politie hem te identificeren en in te rekenen ondanks zijn verwoede pogingen om zich onherkenbaar te maken door zich nog snel kaal te scheren. Dus zo ver boven zijn theewater en in de lorem was de man blijkbaar toch nog niet....

Schaamteloze overbodigheid

Schaamteloos in combinatie met overbodig. Je komt er elke dag wel weer voorbeelden van tegen, welke ook nog vol trots en breeduit worden geëtaleerd en in de publiciteit gebracht alsof er niets aan de hand is. Het kunnen gevallen van stommiteit en bedrijfsblindheid zijn, hoewel ik toch eerder geneigd ben om het botte arrogantie te noemen. Want het wordt maar allemaal gewoon gedaan, het kost bakken met geld en doet er in het geheel niet toe. Neem alleen al het initiatief van de Nederlandse Spoorwegen om op twintig stations een half miljoen pakjes papieren zakdoekjes uit te delen, alleen van het merk Tempo. Want dat had deze actie bedacht en vindingrijkheid moet je, vindt de NS, met exclusiviteit belonen. Bedoeling is dat aldus een steentje wordt bijgedragen aan het voorkomen van de verspreiding van de Mexicaanse griep. Treinreizigers krijgen zo ook gemakkelijker de kans om de aanbevelingen van de overheid op te volgen. Alsof de NS nog andere missies heeft dan het vervoeren van mensen, namelijk fungeren als uithangbord voor een of ander bedrijf dat weer eens handig en vooral commercieel van een gelegenheid, zoals nu die kans op een griep, gebruik hoopt te maken.

Maar schaamteloosheid en overbodigheid blijken ook hun gradaties en overtreffende trappen te kennen, zoals de Universiteit Twente overduidelijk laat zien. Bij het bestuur van die instelling was het geloof gerezen dat de al 25 jaar in gebruik zijnde slogan 'Universiteit Twente, de ondernemende universiteit' niet meer onderscheidend genoeg was. Een extern bureau werd in de arm genomen om op de eerste plaats met een nieuwe slogan te komen en ook een daaraan verwante huisstijl te ontwikkelen. Dat heeft zijn veronderstelde deskundigheid dus overtuigend ingezet blijkens het nieuwe motto dat namelijk 'Universiteit Twente' gaat luiden. Niets meer en niets minder. Het resultaat van maanden creatief denkwerk van een panel experts van dat bureau waarvan de naam verder wijselijk niet wordt genoemd, maar dat daarmee wel een kostenoperatie van 2,2 miljoen euro bij haar opdrachtgever heeft gegenereerd. Want dat is de prijs van het bedenken van deze nieuwe naam en de uitwerking van een andere huisstijl en van de daaruit voortvloeiende veranderingen op visitekaartjes, stickers, briefhoofden, gevels, etc. Wat dus echt schaamteloos en overbodig is, omdat het wel om het geld van ons allen gaat.

De les van Kafka

De wetenschappelijke wereld ontwikkelt zich steeds meer tot een omgeving waarin curieuze onderzoeken en wonderlijke wetenswaardigheden zich ongeremd kunnen opstapelen. Want er gaat geen dag voorbij of je wordt als leek geconfronteerd met de volgende opmerkelijke vinding of konklusie, die dan verwoord is een of ander vakblad. Vooral psychologen blinken uit in dit verzamelen van overbodige kennis. Zoals nu weer die Amerikanen en Canadezen die proefondervindelijk bewezen menen te hebben dat je van Kafka slimmer wordt.  Daartoe legden zij aan een groep studenten een verhaal van die schrijver voor dat een aantal zaken bevatte die niet in logisch verband met elkaar stond, niet uit elkaar voortvloeide, terwijl het voorzien was van illustraties die nergens op sloegen. Een andere groep kreeg hetzelfde verhaal te lezen, dat nu wel een logische verhaallijn bevatte en tekeningen die daar nog iets aan toevoegden. Nadat beide groepen dat deel van de opdracht verricht hadden, werd hen gevraagd om letterreeksen over te schrijven waarin een verzonnen grammaticapatroon zat.

Vervolgens kregen ze een lijst reeksen te zien waarvan een deel diezelfde grammaticapatronen had als de overgeschreven reeksen en een deel niet. En ja hoor, wat de onderzoekers al vermoedden, kwam ook tot uitdrukking in de uitkomst van het laatste deel van deze test. Degenen die dat Kafka-achtige verhaal hadden gelezen, herkenden duidelijk meer van deze reeksen dan de studenten die met het rechttoe-rechtaan-verhaal aan de slag waren geweest. Waarmee bewezen werd dat Kafka lezers uit hun comfort zone haalt, hun beeld van oorzaak en gevolg laat wankelen, waardoor ze ook in andere omstandigheden op zoek gaan naar verbanden. Hun associatief denken werd dus geprikkeld met meer cognitieve resonantie tot gevolg. Want natuurlijk moest er aan al deze malle bokkesprongen een wetenschappelijke draai worden gegeven in de vorm van een konklusie in jargon dat toch door niemand gevolgd kan worden.   

Negenennegentig bruiden

Nog even terug naar de negende van de negende van de negende. Want in die combinatie van cijfers lijkt een magie besloten te liggen die mensen kennelijk verleidt tot de meest bizarre vertoningen en bedenksels. Zoals die fotografe die het een te gek idee vond om 99 bruiden hun trouwjurk op die datum in de zee te laten verpesten, dit in navolging van het Amerikaanse fenomeen "Trash the dress". Wat laat zien dat tussen onbegrensde mogelijkheden en gekkigheid niet per se een scheidslijn hoeft te liggen om uiteindelijk tot de uiterste vorm van decadentie te komen. Waar ik dus danig de pest over in krijg. Want om zo'n foto kan ik dus echt niet meer lachen.

Een pissende aap

President Rupiah Banda van Zambia mag dan op het eerste gezicht een lachebek lijken, een olijke gast, maar voor aap laat hij zich niet zetten, laat staan dat hij zich en plein public op zijn kop laat pissen zoals hem tijdens een persconferentie overkwam en ook nog eens op het moment suprême van die bijeenkomst. Want juist toen hij zijn mond wilde opendoen om de aanval frontaal op de oppositie te openen, vond een aap op een tak recht boven hem dat het uitgelezen tijdstip om zijn blaas te legen.

Verbazing, hilariteit, gelach, maar door Rupiah Banda toch als een boer die kiespijn had en waarschijnlijk met politieke tegenstanders die het op hun beurt ook in hun broek moesten doen. Symbolischer kon het haast niet en de plaatjes liegen er niet om, zoals uit het volgende filmpje blijkt, waaraan toegevoegd kan worden dat de president zijn wraak inmiddels toch heeft genomen en de tweehonderd apen uit zijn tuin heeft verbannen.

De tic van het knakken

Laat niemand beweren dat - ie het niet doet. Want we blijken er allemaal mee behept, maar ons er niet meer van bewust te zijn omdat de gewoonte zo is ingesleten dat ze deel is uit gaan maken van ons gedragspatroon, waar we ten slotte ook niet uur en dag op zitten te letten. Ook ik heb die tic die deze en gene in mijn omgeving op de zenuwen werkt, waardoor me wel eens wordt gevraagd om ermee op te houden. Zodat ik weer weet waar ik mee bezig ben, maar dat vooral niet moet zijn. Ik kan bijvoorbeeld niet van mijn oren afblijven. Ik moet ze zo nu en dan gewoon eens voelen. Net zoals ik toen ik nog een snor had, die wel eens met mijn tong wilde beroeren, hoewel ik me daarin beperkte in het gezelschap van anderen, maar dat niet hoefde te doen toen ik, zij het lang geleden, een baard had en daar zo af en toe aan wilde plukken. Eigenaardigheden, dat zeker, die ieder heeft, maar welke niet in verhouding staan tot wat sommigen op dat gebied presteren, meestal tot grote ergernis van velen door het daarbij geproduceerde geluid.

En ik weet er over mee te praten omdat ik ook zo'n zonderling ken die als het hem even van pas komt, er een behagen in schept om zijn vingers te knakken, bij voorkeur zelfs in gezelschap van anderen. Naar blijkt een gevaarloze bezigheid, maar niettemin een wonderlijk fenomeen dat ik niet anders kan uitleggen als die tic die zich combineert met de roep om aandacht die op dat moment wordt gegeven, maar een ander effect sorteert dan onbewust zal worden gewenst. Maar het kan allemaal nog erger zoals bijvoorbeeld wordt getoond door die mensen die er een gewoonte van maken om hun nekwervels te knakken of hun schouders uit de kom tillen, alleen maar voor de show. Waarmee ze zich wel promoveren of degraderen, afhankelijk hoe je het bekijkt, tot de kategorie van vreemde schepsels die Onze Lieve Heer onder de zon heeft toegelaten. En dan is het knakken met vingers niets meer dan het werk van een rare snijboon, nog gezwegen over die ene tic van mij of van mijn lezers die er zonder twijfel ook een zullen bezitten.

Gedragsverschillen M/V

Het biologisch verschil tussen man en vrouw uit zich op veel wijzen. Het meest in het oog springend zijn natuurlijk de fysieke kenmerken en de vertaling daarvan naar emotie en gedrag. We kennen de macho, het haantje net zo als dat kipje dat alsmaar kakelt. Hoezo vooroordeel? Je ziet toch zo wie wat is? Maar daarnaast doet het onderscheid tussen beide geslachten zich ook op een veel subtieler manier voor, die, als je er niet op let, nauwelijks opvalt, maar daarom des te intrigerender is. Een mooi voorbeeld daarvan is af te lezen uit de wijze waarop mannen en vrouwen respektievelijk kijken of de onderkant van hun schoenen al of niet vuil is geworden. Mannen zullen daarvoor het been met een kwartslag krommen, de voet ter hoogte van de andere knie brengen, waardoor de onderkant zichtbaar wordt, terwijl vrouwen hun been buigen en zo de voet naar achteren brengen en dan de onderkant ervan kunnen zien door langs het lichaam ernaar te kijken.

Een behoorlijk en wonderlijk verschil dat net zo tot uitdrukking komt bij het uittrekken van een hemd of een T - shirt. Want mannen pakken dat hemd aan de achterkant bij de nek om het dan over het hoofd naar voren te halen. Vrouwen daarentegen pakken hun T - shirt aan de voorkant vast en trekken het vervolgens met gekruiste armen over hun hoofd. Onverklaarbaar dit onderscheid of het moet te herleiden zijn tot fysieke verschillen. Maar wat nog veel interessanter is om te weten of er meer van dit soort subtiele en intrigerende verschillen in gedrag tussen man en vrouw bestaan of bekend zijn. Zou het niet leuk zijn om die op een rijtje te krijgen? Wie ze weet of kent, mag het wat mij betreft zeggen.

Zeilertiener op drift

Omdat ze werd geboren tijdens een zeven jaar durende reis van haar ouders over de wereldzeeën, omdat haar grootouders ook fervente zeezeilers waren en omdat ze al vanaf haar zesde een eigen zeilboot heeft, is het toch niet meer dan logisch dat Laura Dekker (foto), nu ze dertien is, ook in haar eentje, met haar hond Spot, een solowereldreis per zeilboot wil maken gedurende twee jaar? Of niet soms? En snapt er dan niemand dat de tijd voor haar dringt om die ambitie te verwezenlijken en zo ook een wereldrecord te vestigen, omdat op dit moment leeftijdgenoten en zelfs meiden die nog jonger zijn, in Amerika en Australië hard bezig zijn om zich ook op zo´n reis voor te bereiden en op het punt staan te vertrekken? Met het verstand op nul, de blik op oneindig en de oogkleppen op, zijn vader en dochter Dekker begonnen aan hun strijd tegen de instituties en het heersende gezonde verstand dat hiervoor een stokje wil steken, er niet aan denkt om dat kind haar zin te geven en de gestelde vragen überhaupt niet wenst te begrijpen.

Je kunt kennelijk zo wereldvreemd worden en opgesloten raken in je eigen gelijk dat je allang de idee bent gepasseerd dat alles moet kunnen, omdat alles gewoon gebeurt zoals je vindt dat het moet gebeuren zonder een boodschap te hebben aan wetten, moraal of belangen van anderen, die wel degelijk in het geding kunnen zijn. Want zeg maar eens dat die niet met voeten worden getreden en dat de maatschappelijke orde niet wordt bedreigd als zo´n kind unverfroren haar gang kan gaan, de school de school mag laten en lekker gaat spelevaren met lak aan alles. Als dat geen inspirerend voorbeeld voor leeftijdgenoten is die daar zonder twijfel naar zullen verwijzen als ze ook meer vrijheid voor zichzelf claimen.... Daarom volkomen terecht dat de Raad voor de Kinderbescherming de verantwoordelijkheid heeft genomen die de ouders van deze Laura blijkbaar niet bezitten. Want gekker wordt het zeker als die en dat kind hun zin, welke gelijk aan onzin genoemd kan worden, zullen hebben gekregen.

Luierconsulenten

En weer wordt er een stap gezet naar een betere wereld. Het is over en sluiten geworden voor de luiers met papier, plastic en absorberende gelkorrels. Het einde van het verhaal voor de Pamper is in zicht, en net zo voor de afvalberg die ze veroorzaakt, wegwerpproduct als het ten slotte wel is. Nog even en het is dus ook met het pamperen gedaan, is dat begrip uit onze spraak verdwenen. De wasbare luier is in opmars en ieder kontje krijgt dan het eigen product, van katoen of van fleece, met drukkers of klittenband, maar wel zo geavanceerd dat er speciale luierconsulenten zijn opgeleid om de afnemers, de jonge gezinnen en opa's en oma's, adequaat te kunnen ondersteunen bij het lang niet eenvoudige gebruik van de Little One, de Bimble, de Bamboozle, de Popolini, de Itti Bitti, de Flexitot of de Fluffle om maar eens een paar varianten uit het produktengamma te noemen, welke door Kaatje Katoen in de markt worden gezet om de babietjes hun eerste levensgeluk te bezorgen. Want zo idealistisch zijn ze bij die club, beschouwen ze dat als modern bedrijf als hun missie die dan door die luierconsulentes moet worden uitgedragen. Want er is nog een wereld te winnen.

Immers, die wasbare luiers kosten per baby ongeveer de helft van wat je nu kwijt bent aan die wegwerpproducten voordat de kleine zindelijk is. Sterker nog met de BumGenius, wat ook zo'n fraaie merknaam is, zou het wel eens zo kunnen zijn dat de kinderen eerder zindelijk worden. Ze zullen zich namelijk sneller bewust zijn van een natte luier, van het onaangename gevoel ervan en daarmee het proces vlugger begrijpen, namelijk dat als ze plassen, dat ze dan zo vervelend nat kunnen worden, met dus dat voorspelbare gevolg dat ze wel eens een jaar eerder droog kunnen komen te staan. Waarmee het punt is gemaakt, het unique selling point gerealiseerd en het offensief tegen de concurrent, de Pamper, kan beginnen, om marktaandeel te winnen, omzet en winst te genereren, om poen binnen te halen. Want daar is het uiteindelijk toch om te doen, alle idealisme en mooipraterij van die luierconsulentes ten spijt, die het trouwens ook verder slechts om de knikkers gaat. En daarbij is die naam mooi meegenomen. Hoewel beter niet op een business-card gezet. Want de niets vermoedende lezer daarvan, zal het meteen in zijn broek doen van het lachen.   

Trappen en steppen

Nederland is ontegenzeglijk het land van de nationale acties. Dus zou het wel wonderbaarlijk zijn als we niet meteen na afloop van de vakanties massaal en op landelijk niveau met een inspanning zouden beginnen om al het extra gewicht dat de afgelopen weken weer op onze lijven terrein heeft kunnen winnen, te elimineren. En als dat ook nog ten koste van het schuldgevoel daarover gaat, dan is dat mooi meegenomen en goed voor ons geweten. Want we zijn Calvinisten of we zijn het niet. Wat is dan nog een mooier initiatief dan de nationale trappenklimweek, welke een van de komende weken zal worden gehouden en waar zich diverse grote bedrijven en warenhuizen al bij hebben aangesloten? In de praktijk zal het betekenen dat de liften en roltrappen buiten werking worden gesteld en dat ieder op dat moment gehouden is om de trap te nemen, het liefst met twee treden tegelijk volgens het organisatiecomité omdat dat lekker opschiet, maar tree voor tree is ook niet verkeerd omdat daarmee de stepbeweging wordt benaderd die ook aan de basis ligt voor zovele fitness-programma's.

Wat dus mooi laat zien, hoezeer er is nagedacht over dit initiatief en hoe er geprobeerd wordt om fitness te integreren in de dagelijkse kantoorpraktijk zonder overigens anderen uit te willen sluiten. Want die krijgen de welgemeende tip om bij het ontbreken van een roltrap of lift, gewoon de moeite te doen om de trap een keertje extra en vooral met grote snelheid te nemen. Wat in mijn eigen situatie thuis dus betekent dat ik niet slechts naar de eerste verdieping de trap op loop, maar iedere keer ook nog eens die twaalf, dertien treden naar de zolder neem om me weer beter te gaan voelen. In mijn lijf dan toch zeker alleen. Want goed voor je hoofd en je zelfbeeld is het allerminst als na een week van bezeten trappen op en af lopen de weegschaal nog altijd datzelfde onverdraaglijke getal laat zien als onweerlegbaar bewijs van al deze domme kracht, die een week achtereen door mij en iedereen moet worden aangewend.

Elf miljard lichtjaren

Er zijn berichten die mijn bevattingsvermogen te boven gaan, en ook nog eens heel ver omdat wat concreet is zo maar abstract blijkt te kunnen worden, waardoor je bijna zou gaan geloven dat er wel een God bestaat, die zich zomaar aan de andere kant van dat onmetelijke zwarte gat bevindt. Want wie vergaat het anders bij het lezen of horen van het bericht dat astronomen in Leiden en de Verenigde Staten er in zijn geslaagd om de snelheid van sterren te meten die zich op een afstand van elf miljard lichtjaar, inderdaad e l f  m i l j a r d lichtjaar, van ons bevinden, dus er ook zo lang over hebben gedaan om binnen het bereik van die astronomen te komen? Kun je daar al met je pet niet bij, onvoorstelbaar wordt het hele verhaal als je ook nog eens overweegt dat een lichtjaar gelijk is aan de afstand die het licht aflegt in een periode die gelijk is aan ons kalenderjaar. Of ben ik toch wat te snel van mijn stuk gebracht en kan een echte insider dit hele verhaal voor mij en misschien nog veel anderen wat relativeren?

Spookverschijnselen

Omdat vandaag niets te dol is getuige de vluchten van 1 euro door heel Europa en de zwangerschapslessen door dolfijnen, waarover hierna in twee logjes is geschreven, kan er best nog een schepje bovenop worden gedaan om helemaal los te gaan in gekkigheid die als bittere ernst wordt gepresenteerd en daarom alleen al een aanslag is op de lachspieren. En het is The Dutch Paranormal Society (TDPS) die een serieuze gooi ernaar doet om kampioen in dit genre te worden. Want dit gezelschap van twaalf spokenjagers, die in het dagelijkse leven allemaal een reguliere baan hebben, beweert in het bezit te zijn van middelen om spoken of zoals dat in hun jargon heet, entiteiten op te sporen. Want die bestaan, zeggen zij, waarbij zij terugvallen op de gedachten van Einstein, die stelde dat alles energie bevat, dat energie kan veranderen, maar nooit verloren gaat, zoals bijvoorbeeld bij hout. Als dat brandt, verandert die energie in warmte, licht of vuur. En met mensen gaat het volgens de spokenjagers precies zo. Als zij sterven, verdwijnt het lichaam, maar blijft de energie bestaan, in de vorm van een spook of een entiteit. De TDPS beweert apparatuur te hebben waarmee vastgesteld kan worden of er op een bepaalde plek zo'n geest of zo'n entiteit huist, of het er spookt.

Voor 50 euro worden met een speciale meter temperaturen en energievelden in een ruimte gemeten. Daalt de temperatuur op een bepaalde plek en stijgt de energie tegelijkertijd, dan kan dat er op wijzen dat er een entiteit daar aanwezig is. Wat verder geen angst hoeft op te roepen. De entiteit is daar, wil geen kwaad doen, vraagt slechts respect, wat dan ook betekent dat we zo'n geest met rust moeten laten als deze erom vraagt. Zo ongeveer luidt het verhaal van de TDPS, die binnenkort op haar site, http://www.the-dutch-paranormal-society.nl/, een webwinkel opent waarop belangstellenden zelf hun instrumentarium kunnen kopen om bij hen thuis geesten of entiteiten op te sporen. Wat met zo'n basisuitrusting voor een gemiddelde spokenjager toch wel moet lukken. Want met acht nachtcamera's, zaklampen, een voicerecorder, opname-apparatuur en de meters om elektrische straling te kunnen bepalen is er voor de beste entiteit geen ontkomen meer aan en wordt volgens de TDPS alles wat onverklaarbaar is gelocaliseerd en daardoor verklaard, zodat niemand meer spoken hoeft te zien. Met dank aan diezelfde TDPS die aan die gemoedstoestand haar bestaan heeft weten te ontlenen.

Dolfijnen en baby's

Ik denk dat ik er te nuchter of misschien wel te rationeel voor ben en dat ik daarom een lach niet kon onderdrukken toen ik las dat zwangere vrouwen door het Dolfinarium in Harderwijk uitgenodigd worden om hun ervaringen te delen met de daar pas bevallen dieren. Er is daar sprake van een babyboom met drie pasgeboren dolfijnen, twee jonge zeeleeuwen en één bruinvis-baby. Vrouwen die tenminste zes maanden in verwachting zijn, kunnen zich aanmelden via www.kraamkamer.nl om van dolfijn Maaike zwangerschapsles te krijgen, om te zien hoe zij borstvoeding geeft aan haar baby Luna, wat dan komende zaterdag 1 augustus zou moeten gebeuren. En dat allemaal onder het motto "Bolle buiken en baby's in het Dolfinarium". Voor mij mag de onzin best met een onsje minder gedoseerd te worden om me ook al rot te lachen.

Vliegen voor 1 euro

Misschien is er iemand die mij op weg kan helpen. Want ik snap er helemaal niets meer van, terwijl ik toch een redelijke kennis heb van economie, van de mechanismen van de markt en ook van de wijze waarop prijzen via vraag en aanbod tot stand komen. Maar mogelijkerwijs werkt dat geheel anders in de wereld van het vliegen, die daarom waarschijnlijk niet voor niets een apart vak 'luchtvaarteconomie' in het leven heeft geroepen dat dan het op zijn zachtst gezegd bizarre gedrag van Ryanair kan verklaren. Ik kan er met mijn pet namelijk niet bij dat die vliegmaatschappij de mogelijkheid biedt om voor het bedrag van 1 euro een vlucht te maken in Europa vanaf nabijgelegen luchthavens als Charleroi en Düsseldorf-Weeze, maar ook vanaf een groot aantal vliegvelden in Spanje, Engeland en Italië naar om het even welke bestemming in Europa, zoals bijvoorbeeld Pisa, Krakow en Tampere. Nu weet ik wel dat Ryanair een prijsvechter pur sang is en een agressief groeibeleid voert, dat erop gericht is om haar reizigersbestand dit jaar alleen al met 15 procent te doen toenemen.

Het neemt echter niet weg dat dat een kostbare strategie als je die uitvoert met vluchttarieven van 1 euro, waarbij dan weliswaar het vervoer van bagage buiten beschouwing wordt gelaten. Het blijft echter wel veel vraagtekens oproepen over de haalbaarheid van een beleid dat onder andere zegt dat als je op een hoogtepunt van een recessie je toestellen wilt vullen, dat je dan met de prijs drastisch omlaag zult moeten gaan. Dat zal dan wel hogere luchtvaarteconomie zijn, waarvan de kennis voor weinigen is weggelegd en welke op zijn minst toch wel de nodige twijfels oproept. Want wie heeft het ooit op de viool horen spelen dat het vervoer van mensen goedkoper is dan hun bagage? Of zegt zoiets meer over Ryanair dat haar passagiers blijkbaar als stuks, als nummers, misschien wel als vee beschouwt en in elk geval van beduidend minder waarde acht dan de koffers die zij bij zich hebben?

Straf en slachtoffer

Zolang de tenuitvoerlegging van een rechterlijk vonnis een gevangenisstraf betreft, is onze rechtsstaat op zijn best en hebben we het allemaal goed voor elkaar, mede dankzij de sterke arm van justitie. Maar laat het niet ingewikkelder of genuanceerder of subtieler worden. Dan kon je als slachtoffer van een misdrijf toch wel eens dikke pech hebben en doen zich omstandigheden voor waar je als buitenstaander geen weet of vermoeden van hebt, omdat we het in onze democratie allemaal redelijk tot goed voor elkaar hebben, dacht je immers. Nou, mooi niet, leert een wel erg schrijnend geval dat waarschijnlijk maatgevend is voor de wijze waarop de executie van vonnissen kennelijk ook plaats kan vinden. Het gaat om het verhaal van een Heerlens meisje dat in mei 2006 tijdens het bezorgen van reclamefolders werd aangerand. De dader werd veroordeeld, onder andere tot het betalen van een schadevergoeding van 250 euro aan het slachtoffer.

Dat was - en hier begint het cynisme - wel gehouden om dat bedrag zelf bij die dader te gaan innen. Wat de perfide konsekwentie was van dat vonnis omdat daarin niet de maatregel was opgenomen die erin voorzag dat het Centraal Justitieel Incassobureau (CJIB) daar voor zou zorgen. Met als gevolg dat er na drie jaar feitelijk bijna nog niets is gebeurd met dien verstande dat er dit jaar eenmalig dertig euro is geïncasseerd door tussenkomst van het CJIB na een brief van de familie aan Justitie. Maar daar bleef het tot nu toe bij. En het wordt nog een beetje gekker. Want als het slachtoffer, dat meisje uit Heerlen, de rest van dat geld wil binnen krijgen, zal ze een gerechtsdeurwaarder moeten inschakelen. De kosten daarvan komen voor haar rekening en zullen nagenoeg gelijk zijn aan het nog te incasseren bedrag. Zo goed is alles in Nederland, in onze rechtsstaat, dus geregeld en kom je aan je recht, kun je nog altijd als buitenstaander denken, hoewel toch wijzer en cynischer geworden door deze bizarre kwestie.   

IJssalons

Gisteren in Meerssen zag ik nog dat er weer eentje bij was gekomen. Wat dus een bevestiging leek van het bericht dat er jaarlijks tientallen nieuwe ijssalons de deuren openen, waardoor hun totaal in het hele land in tien jaar ruimschoots verdubbeld is. En dat zou dan volgens mensen uit de branche het gevolg zijn van de opwarming van de aarde. Waarvan ik er best nog wel zes lust. Want volgens mij zijn we met de jaren ook in de winter steeds meer ijs gaan eten, maar dan gewoon omdat we er figuurlijk steeds warmer bij zijn komen te zitten en echt niet vanwege die ene graad waarmee de buitentemperatuur is gestegen. Slechts een bedrijfsblinde zal dat geloven......

Slag in de lucht

Wie overdag even een dutje doet, een uurtje bijvoorbeeld, en daarbij echt van de wereld is, staat daarna meer open voor positieve gelaatsuitdrukkingen en emoties bij anderen dan degenen die dat nalaten en daardoor snel een negatief beeld van iemand anders zijn gezicht krijgen. Dat is de conclusie van een onderzoeker van de Berkeley Universiteit in Californië, die gedroomd moet hebben dat hij aan wetenschap deed toen hij welgeteld 36 personen hierover bevroeg en deze ontdekking meende te doen, die meer weg heeft van een slag in de lucht.

Supplementen-gekte

Ik kan het niet laten om één keer in de zeg drie, vier maanden mijn stomme verbazing uit te spreken over de bijna doldrieste welvaart waarin wij ons bevinden. Een staat waar geen controle meer op is en waarvan de uitingen werkelijk alle kanten op vliegen zonder dat iemand zich nog schijnt af te vragen of het allemaal wel moet en nodig is. Kijk in cosmetica-winkels om je heen, geef je ogen vooral goed de kost om ze even snel niet meer te geloven. Bij onze nationale kruidenier is diversiteit zozeer verworden dat men er van gekkigheid niet meer weet wat te moeten doen om de klant van het spoor te krijgen. Want wie wordt er nog wijs uit de zevenenveertig soorten pizza's die er worden aangeboden, de vierendertig smaken in yoghurt, de achtenzeventig variaties in ijs? En dat zijn maar een paar voorbeelden van die losgebroken manie in dat supermarktbedrijf, dat er zowaar nog succes mee blijft boeken, omdat de consument het ook niet meer weet. En goed voorbeeld doet goed volgen, merkte ik deze week voor de zoveelste keer.

Want het voedingssupplement is aan een onstuitbare opmars bezig, nu de Westerse, verwende mens ook steeds meer behept lijkt te zijn met zijn eigen gezondheid en gewicht en daar goed geld aan wil besteden. Wat nooit aan dovemansoren van gehaaide jongens is gezegd, zoals blijkt uit het assortiment dat bijvoorbeeld wordt aangeboden door een Amerikaans producent annex handelshuis dat dan ook op haar website, www.solgar.nl, ontaardt in een waar doolhof met als ultieme nonsens de allergenenkaart, die op tien bladzijden aaneen toont welke voedingswaarde en welke natuurlijke elementen de respektievelijke supplementen bevatten. Je gelooft je ogen niet als je de onzin daar op een rijtje ziet in een omvang en een formaat die je gewoon naar dat broodje met kaas doet verlangen. En hoe doorgedraaid men bij Solgar moet zijn, viel al op te maken uit het feit dat ik bij een drogist een produkt onder die naam zag aangeboden, dat bij gebruik ervan wezenlijk zou bijdragen tot de groei en vernieuwing van haar, huid en nagels. Juist daarom wilde ik meer van die club weten en kwam ik gemakkelijk tot al deze konklusies.   

Oren en oortjes

Nu ons langzamerhand de oren van het hoofd worden gekletst over de "oortjes", kan dit er ook nog wel bij als het toch zo nodig over oren moet gaan. Want Italiaanse onderzoekers hebben namelijk ontdekt dat mensen met het rechteroor beter verstaan dan met het linkeroor. En dat komt omdat de taalfuncties hoofdzakelijk in de linkerhersenhelft liggen en onze hersens gekruist werken, waardoor wat rechts wordt waargenomen links in de hersens wordt verwerkt. Dus keren luisteraars daarom als het ware automatisch het rechteroor toe en is de kans op een positief antwoord ook groter als je de vraag in het rechteroor stelt. Dit bleek allemaal uit een onderzoek bij een lawaaiige discotheek. Nog een wonder dat die wetenschappers hun oren daar konden geloven.

Jumping into conclusions

Vaker was hier wat te lezen over de curieuze uitkomsten van allerhande wetenschappelijk onderzoek, dat verricht was ergens op een universiteit in de Verenigde Staten. Doorgaans te zot voor woorden en nauwelijks te bevatten voor het gezonde verstand. Maar ook in ons land blijken wetenschappers rare sprongen te kunnen maken. In Tukkerland bijvoorbeeld, waar door de faculteit gedragswetenschappen van de Universiteit Twente recent onderzoek is gedaan naar onbewuste beïnvloeding. Daartoe werd door een helft van een groep een computertaak uitgevoerd met een pc met een muismat met een logo van een bekende verzekeringsmaatschappij, terwijl de andere helft een muismat zonder logo kreeg.

Na uitvoering van die computertaak bleken mensen met een muismat met logo onbewust veel vaker na te denken over levensbedreigende risico's en de dood. En omdat zij werden geconfronteerd met deze grote levensvragen, gaven zij er de voorkeur aan om zich te omringen met mensen die dichtbij hen staan en bleken zij in de praktijk geneigd om binnenlandse, dus vertrouwde, producten te kopen. Het staat er echt en zou dus de uitkomst zijn van wetenschappelijk onderzoek. Maar eerlijk gezegd roept het meer het idee op van wensdenken als het niet erg lijkt op de sprongen naar de konklusies die ook nog halsoverkop worden gemaakt. Met de noodzakelijke gevolgtrekkingen, waar serieuze wetenschap om vraagt heeft deze kletskoek in elk geval dus niets te maken. Dat staat wel vast als de logische slotsom van dit verhaal.

Dwaasheid als blikvanger

Gek blijkt nog niet gek genoeg om aandacht te kunnen trekken. Want dat lijkt zo wat nog het enige dat telt om het gevoel te hebben dat je er in je leven toe hebt gedaan. Als je maar die paar finest moments van landelijke bekendheid hebt gehad. En hoe je er aan komt, maakt niets meer uit. Dat idee krijg je met en met alleen maar meer als je ziet wat voor een halsbrekende toeren er worden uitgehaald om vooral in het middelpunt van de belangstelling te komen te staan. Hoe dat gebeurt, is niet interessant. Als het maar gebeurt, is het enige dat telt zonder dat nog aan de orde is of het allemaal wel echte waarde of betekenis heeft. En het alibi voor deze gekte, deze bezeten zucht naar meer dan lokale aandacht, is natuurlijk dat stempel van liefdadigheid waarvan die idiotie wordt voorzien, waarvoor die dwaze razernij zou worden bedreven en waardoor ze nog zin lijkt te krijgen. Met als enig gevolg dat alle aandacht er per saldo alleen maar door wordt vergroot en een aanmoediging vormt voor een volgende serie van dwaasheden. Zeg maar dat het anders is.

Want als je als halve gare - zo mag je gerust genoemd worden, ook al ben je docent in Den Haag - in 24 uur tijd de Cauberg in Valkenburg 125 keer bent opgefietst en vervolgens zegt dat die grap, wat het dan heet te zijn, wel 5000 euro voor een goed doel heeft opgeleverd, dan is het uiteindelijk effect dus toch alleen maar de bewonderende reactie, die gericht is op degene die dat kunststukje heeft geflikt. Waar het ook gewoon om was te doen. Maak mij nog wat wijs. En dan die 61-jarige man uit Nunspeet die in 27 dagen 10.000 kilometer achtereen fietste door rondjes van 25 kilometer rond zijn woonplaats te rijden en die toer slechts onderbrak voor vier uur slaap en een bord pasta. Stapel mesjogge en kompleet gestoord, hoewel hij van mij mag. Maar uiteraard ook alleen maar gedaan voor de aandacht en de publiciteit die hij zo volledig kreeg plus dat ereburgerschap van Nunspeet en die schouderklop extra voor die 15.000 euro die hij voor het goede doel bijeen had gefietst en die zijn glorie natuurlijk extra verhoogde en de geschonken aandacht nog meer cachet gaf. Maar dat het fenomeen van de dorpsgek hiermee nieuw leven in wordt geblazen, staat voor mij tegelijkertijd wel onomstotelijk vast.

Lenen in Letland

Ook Letland beleeft barre economische tijden, waardoor gek nog niet gek genoeg is en de fantasie bij menigeen tot leven komt om al snel op hol te slaan. Zoals ogenschijnlijk gebeurt bij een nieuw bedrijf dat een oplossing heeft gevonden voor het probleem dat het in deze tijd van malaise nagenoeg onmogelijk is om geld te lenen. Dat bedrijf, Kontora, biedt kleine leningen aan tegen een torenhoge rente en vraagt maar één onderpand: de ziel van de klant. Wat in kerkelijke Letse kringen natuurlijk veel stof deed opwaaien, omdat achter dit initiatief natuurlijk al direkt satanisme en occultisme werd vermoed.

Maar de betreffende zakenman, Viktor Mirosjenka, zegt dat er niets meer aan de hand is dan zijn website, www.kontora.lv, vermeldt, namelijk het modelcontract waarin het gevraagde onderpand, de ziel, expliciet wordt genoemd. Wat zoveel betekent volgens Mirosjenko dat als er niet afgelost wordt, geen vervolging plaats vindt of met geweld wordt gedreigd, maar dat de klant dan geen ziel meer heeft en het verder met zijn zaligheid zal moeten doen, ben ik geneigd om daaraan toe te voegen.

Ezelsbrug

Je hebt mensen die het ook werkelijk met alles getroffen hebben en zelfs hun naam mee hebben zoals personal coach Esther Esselbrugge, die voor ons met ons geknoei voordat we op vakantie gaan, de gouden tip achter de hand blijkt te hebben om chaos en stress in de voorbereiding daarop te voorkomen. Want zij adviseert om vanaf een week voor de datum van vertrek elke dag vijf minuten rustig te gaan zitten en dan in je hoofd een film af te spelen hoe je wilt dat het begin van de vakantie verloopt, van het inpakken tot en met de eerste paar dagen op de plaats van bestemming.

En als je dan elke dag die mooie beelden even in dat korte bestek van die vijf minuten laat passeren, dan is het effect daarvan onvermijdelijk dat je die vakantieperiode anders ingaat. Je hersens, die immers altijd bevestiging zoeken, zullen het inpakken en alle andere voorbereidingen herkennen als iets positiefs. Waarmee een succesvolle start van die paar vrije weken gegarandeerd is, zegt personal coach Esther Esselbrugge. Lees nog maar eens goed. Zij zegt en meent het echt. Het is haar gouden tip, haar ezelsbrug, waarbij het slechts de vraag is of wij net zo stom en onnozel zijn dat wij dit gebalk van haar moeten geloven.

Rieu naar de maan

Ik kan me best voorstellen dat de roem en het succes je naar de bol stijgen en dat het dan met je verstand is gedaan. Dat kan mensen overkomen en gebeurt dus wel eens. Hoewel niet iedereen, zou je denken. Maar ook daar ga ik nu aan twijfelen. Want zelfs een man, die wat dat betreft voor mij onbesproken was, blijkt gevoelig voor dat virus. Wat moet ik anders denken van de mededeling van André Rieu dat hij van plan is om over twee jaar een concert te gaan geven op de Noordpool voor de oorspronkelijke bewoners van dat gebied? En dat om aandacht te vragen voor het milieu. Gek lijkt hij wel geworden. Laat die Rieu liever gewoon blijven spelen en doen en met deze prietpraat vooral naar de maan lopen, als hij toch zo nodig moet.

PechaKucha

Ik kan het toch niet nalaten om nog zo'n hilarisch verhaal te putten uit die maandelijkse bijlage bij onze regionale ochtendkrant waarin Ondernemend Limburg de loftrompet op zichzelf mag steken dus een eind weg in de ruimte mag kletsen met soms de meest bizarre verhalen en fantasieën. Zoals bijvoorbeeld die twee zelfbenoemde topondernemers, die in elk geval wereldberoemd in Maastricht en café de Bobbel zijn. Kregen die me daar in dat blad vier kolommen breed toegemeten om lang en breed uit te wijden over hun kunstje, dat ze zomaar uit Japan hadden meegebracht, de PechaKucha Nights. Wat avonden zijn waar veelbelovend jong creatief talent en andere belangstellenden de ruimte krijgen om hun hersenspinsels te lanceren, niet in oeverloze verhalen, maar in een afgepast tijdsbestek van zes minuten.

Want de basis van PechaKucha, wat Japans is voor babbelen, is dat een goed idee maar twintig beelden in twintig seconden nodig heeft om zijn waarde te bewijzen. Waarmee die zes minuten dus al ruim bemeten is. Maar ja, we zijn in Maastricht, waar alles toch net even langer mag duren. En daar blijft het hele verhaal van die twee Maastrichtenaren bij, hoewel ze nog wel weten te vertellen dat de avonden laagdrempelig zijn, ook vermakelijk, en diepgang en verwondering bieden. Maar wat het allemaal verder voorstelt dan dit kolommenbreed en oeverloos geklets van die twee ondernemers, wil, ook na herlezing en herlezing, maar niet duidelijk worden. Misschien is het daarom toch eens verstandig om hun website te gaan bezoeken, www.pechakuchamaastricht.eu, om meer helderheid te verkrijgen dan deze borreltafelpraat per saldo bood.

Man en paard

Een keer in de maand ontvangen wij gratis en voor niks bij onze regionale ochtendkrant een bijlage waarin Ondernemend Limburg - want dat bestaat - zijn woordje mag doen en vaker de loftrompet over zichzelf steekt met als enige resultaat, althans bij mij, dat mijn broek er meermalen vanaf zakt als ik tenminste nog bijkom van het lachen. Want het ridiculiteitsgehalte van die 16 pagina's liegt er werkelijk niet om en levert zat stof op om er een paar dagen achtereen weblogs mee vol te schrijven. Dus ben ik genoodzaakt er toch stevig in te selecteren met als uitkomst het spannende verhaal dat door twee vrouwen werd afgestoken in een manege in Hulsberg en dus wel moet gaan over paarden, meer in het bijzonder over de talenten die zij bezitten, hun sensitiviteit en hun opmerkzaamheid, die hen in staat stellen om een specifieke relatie met mensen aan te gaan, daar een geheel eigen vorm aan te geven. Wat in extremis zoveel betekent dat zij daardoor de mogelijkheden hebben om hun geaardheid zo in te zetten dat zij voor de mens zelfs een sparring-partner kunnen zijn.

Ja, ze zijn daardoor in staat om hem of haar te spiegelen en zo te helpen een sterkte/zwakte-analyse te maken van de eigen competenties die relevant zijn voor bijvoorbeeld het adequaat functioneren als manager. Met droge ogen en een hevig geloof wordt dat verhaal aan de man gebracht en kennelijk ook nog met succes omdat er een aardig belegde boterham mee te verdienen blijkt te zijn getuige alle groepen van leidinggevenden die daar in die manege opdraven om met de paarden daar aan de praat te gaan, juist omdat deze dieren die speciale neus zouden hebben voor welke vorm van gedrag dan ook, dus dwars door mensen heen zouden kijken en en daar dan ook naar reageren, wat de twee trainsters met mensenwoorden dan vertalen naar al diegenen die zich via zulke confrontaties verder willen vormen en ontwikkelen. Wat eens te meer laat zien dat wie hoog te paard zit of wordt gezet, er kennelijk alles voor over heeft om die positie te blijven bezetten en dus ook de gekste bokkensprongen zal willen maken. Want zo mag je dit verhaal toch echt wel noemen. Hoewel je het gegeven paard ook weer niet in de bek mag kijken, zelfs niet als je wat wordt wijs gemaakt en je bij de neus wordt genomen wat deze dames met overtuiging doen. 

Honds legaat

Dat Amerika het land van de onbegrensde mogelijkheden is, heeft de geschiedenis onder de hand wel geleerd. Maar desalniettemin waaien er nog elke dag feiten de plas over waar je met de ogen van staat te te knipperen en waar de honden soms geen brood van lusten, hoewel in dit enkele geval juist weer wel. Want nog één keer, gek is er nooit gek genoeg, in de USA, zoals nu een vastgoedmagnaat liet zien die een stevig deel van haar vermogen, twaalf miljoen dollar, bleek te hebben nagelaten aan haar hond Trouble, terwijl twee van haar vier kleinkinderen niets kregen.

De andere twee kregen elk tien miljoen doel gelegateerd, onder de voorwaarde dat ze het graf van hun vader, haar enige zoon, minstens één keer per jaar zouden bezoeken. Anders zou dat bedrag worden gehalveerd. Je moet het op je oude dag maar verzonnen krijgen. Maar het kan allemaal wel in de States. Misschien was het toch niet zo'n gek idee dat het erfrecht bij ons in Nederland pas nog is gemoderniseerd. Want je weet maar nooit hoe oudjes, die nog redelijk bij de pinken zijn, het op hun heupen kunnen krijgen. Trouble heeft er in elk geval zijn voordeel mee gedaan. Hoewel. Zou dit de wilsbekwame hond zijn die bijvoorbeeld wel kan pinnen...?

Echtelijke twist

De krant is een meneer die zich ook wel eens te buiten gaat aan een frivoliteit of rariteit in de vorm van doldwaze berichtgeving, welke verder geen enkele nieuwswaarde heeft, maar als curiosum de lachspieren van de lezer moet beroeren. Zoals bij dat verhaal over een éénjarig huwelijksfeest dat in een echtscheidingsaanvraag eindigde. De hele geschiedenis speelde zich af in Aken waar een zestigjarige man zijn trouwdag met zijn dertig jaar jongere echtgenote op een gepaste wijze wilde herdenken. Die had er wat andere gedachten over. Nadat ze met enkele vriendinnen al thuis goed was los gegaan, wilde ze het feest een vervolg geven in een plaatselijke discotheek.

Omdat de man daar niet veel voor voelde, volgde een stevig debat daarover dat eindigde met een uppercut, waardoor de man gevloerd werd en knock-out ging. Toen hij daarvan bijkwam, vond hij naast zich een briefje waarop mevrouw haar verdere feestplannen had ontvouwd en dat ook de mededeling bevatte dat ze echtscheiding zou aanvragen. Los van het feit dat mevrouw een extra gang naar de rechter mag maken, kende het verhaal geen moraal. Het bedenken daarvan is aan de lezer voorbehouden, moet er bij de krant zijn gedacht. Misschien dat er hier iemand langs komt die daar een idee over heeft en dat dan prijs wil geven.

De vuvuzela

Nog onbelangrijker dan onbelangrijk. Gezwets van de bovenste plank dat echt nergens over gaat. Zo mag het debat worden gekenschetst dat nu op gang is gekomen over het al of niet toelaten van de vuvuzela, die traditionele Zulu-hoorn, tijdens het WK Voetbal dat in 2010 in Zuid-Afrika wordt gehouden, na alle irritatie die de herrie van deze toeters heeft opgeleverd bij het Europese televisiepubliek dat naar wedstrijden om de Confederations Cup keek. Het had toch zo'n last van de herrie die enthousiaste Zuidafrikanen permanent tijdens de voetbalwedstrijden produceerde. Waarmee je je tegelijkertijd kunt afvragen waar dit allemaal nog over gaat. Want is voetbal dan misschien wel de belangrijkste bijzaak in het leven, om nu een debat aan te gaan over lawaai dat door supporters wordt gemaakt, is werkelijk zoiets als de wereld op zijn kop. Autoriteiten die met de haren erbij werden gesleept, moesten ineens hun zegje erover doen en dat allemaal omdat de verwende Europeaan het Zuidafrikaans lawaai dat uit zijn tv-toestel kwam, zo slecht verdroeg en daardoor ook de verslaggever lastig kon verstaan.

Alsof uit die monden iets zinnigers komt dan het verhaal dat de kijker met eigen ogen ziet en alsof juist dankzij die vuvuzela's niet het bewijs is geleverd dat een voetbalwedstrijd echt niet verandert als het verslag wegvalt of wordt overstemd door toeters van Zuidafrikanen, die daarin de mogelijkheid vinden en vonden om hun plezier ook eens tot uitdrukking te brengen. Bovendien, werd er ooit wel eens geprotesteerd tegen het aanhoudend tromgeroffel van bijvoorbeeld de Braziliaanse aanhang, wat immers evenmin een lust voor de oren is. En wie tekende ooit verzet aan tegen die vreselijke en valsspelende dweilorkesten die Nederlanders in stadions zo nodig in beweging moeten zetten? Waarmee alleen maar wordt bedoeld dat 's lands wijs 's lands eer is en daarom elke supporter zijn eigen manier heeft om zijn favorieten aan te moedigen. En als dat een keertje niet de oren streelt of de verslaggeving overstemt, dan is het slechts een kwestie van jammer dan en een volgende keer beter. Want per slot van rekening blijft het allemaal maar aardigheid en zoals gezegd, bijzaak, zij het wel de belangrijkste van de wereld.

Sociaal-psychologische kul

En weer doet de sociaal - psychologie van zich spreken met de uitkomsten van een onderzoek waarvan de wetenschappelijke waarde moet blijken, maar dat, zo staat nu al weer vast, in ieder geval genoeg stof voor grappen en gesprekken op zal leveren. Wat trouwens toch vaker de enige reden van bestaan van deze tak van sport in de wetenschap lijkt te zijn. Want hoe vaak heeft ze zich al niet gepresenteerd met volstrekt overbodige weetjes, kennis en inzichten die nergens toe doen of alleen maar zorgen voor het vrolijke moment dat de lezer er onmiskenbaar aan beleeft. Zoals nu ook weer als een sociaal - psycholoog zo maar mag promoveren op de door hem geconstateerde relatie tussen iemands naam en de door hem of haar gekozen woonplaatsen, beroepen, liefdes en objecten. Je moet er maar op komen en er ook nog serieus onderzoek naar willen doen om te konkluderen dat iemand met de naam Michiel eerder in Munstergeleen dan in Roermond zal gaan wonen, waar Bram de voorkeur geeft aan een Batavusfiets en Koen aan een Koga en Gerard er met een Giant van tussen gaat.

En daarmee bezig zijnde blijkt het van kwaad tot erger te kunnen gaan, want diezelfde promovendus beweert met even grote stelligheid dat als mensen kunnen kiezen tussen twee DVD - recorders dat dan het type uit de bus zal komen waarin de cijfers corresponderen met de eigen geboortedatum. Wat dan allemaal te herleiden zou zijn tot de omstandigheid dat mensen dit doen omdat ze een positief zelfbeeld hebben, waardoor ze direct en indirect, maar vooral onbewust alles prefereren dat aan hun eigen persoonlijkheid en identiteit gekoppeld kan worden. Wat met een mooi woord dan weer egotisme heet. Nou, als dat dan zo is, weet ik nu dus waarom ik in Schimmert woon, een Volkswagen Polo heb plus een Philips TV. Dat kan nergens anders door komen dan door een negatief zelfbeeld als ik de lijn van dit onderzoek dan toch maar volg. Want, dat leert mijn ervaring inmiddels wel, met de sociaal - psychologie kun je alle kanten op. Het blijft een slag in de lucht of noem het voor mijn part maar kul, als ik dan ook nog eens zie dat de onderzoeker zelf de naam Smeets draagt en uit Heerlen blijkt te komen.

De erectietruck

Het lag dik voor de hand dat - ie in Maastricht een langdurige stop zou maken en natuurlijk op de plaats waar de ruimte is. Want als men ergens weet heeft van slap lullen, dan toch in die stad, waar het zo wijd en zijd verbreid is dat degenen die er aan lijden niet aan te slepen zijn, werd er gedacht. Vandaar die halteplaats op het Vrijthof, midden op dat grote plein, waardoor al die kerels die aan dat euvel lijden, toch redelijk aan het zicht onttrokken raad konden vragen hoe ze alles nu eens recht voor zijn raap en vooral in het midden konden brengen, was het argeloze idee daarachter. Waar het over gaat? Over de vrachtwagen van de Wetenschappelijke Vereniging voor Seksuele Disfuncties, die afgezien van haar eigenlijke doel tegelijk laat zien waar de vrijheid van vereniging zoals die in de Grondwet is vastgelegd, al niet goed voor is en wat voor mogelijkheiden ze daardoor biedt.

Met andere woorden, het was gewoon de erectietruck, die Maastricht aandeed en daar kennelijk in een behoefte moest voorzien. Want waarom daar anders aangeland? Omdat men er dus van slap lullen zou weten, was de vooronderstelling die door de praktijk gelogenstraft werd. Want het aantal mannen, dat zich door de komst van die truck uitgenodigd voelde om daar zijn probleem op tafel te leggen en er eens flink slap over te lullen, bleef beperkt tot die enkeling die voor elke rariteit in is en daarbij zijn snuit bijna beroepshalve laat zien. Met als gevolg dat het gezelschap hulpverleners en wetenschappers het Vrijthof na enkele uren onverrichterzake kon verlaten en terug moest keren van een kansloze missie, omdat Maastrichtenaren zijn zoals ze zijn en dus niet geholpen willen worden. Want wat bleef er van hen over als ze opeens en ook nog door Hollandse kennis bijvoorbeeld niet meer slap konden lullen?   

Rozengeur en winden

Het is lange tijd "bon ton" geweest om het succes van de Japanse economie toe te schrijven aan de opmerkelijke vaardigheid van Japanners om Westerse produkten te kopiëren en onder te brengen in een aangepast format. Veel nieuws of origineels was er niet te verwachten uit het land van de rijzende zon, werd er beweerd. Maar nu komt uit het Verre Oosten toch een vinding die meteen en voorgoed afrekent met dit vooroordeel en ons mensen van een hinderlijk ongemak afhelpt. Want zeg nu zelf. Wat is er gênanter dan een wind te moeten laten in gezelschap? O.k., thuis hoeft dat nog niet zo'n bezwaar te zijn, maar in de rij voor een kassa of in een vergadering of op een tribune bij een voetbalwedstrijd is dat heel andere koek.

Wie heeft daar bij tijd en wijle geen last van? We eten immers allemaal wel eens bonen, kool, uien of knoflook, wat gekende gasproducenten zijn en veel lucht in de buik veroorzaken, net zoals die frisdranken met prik, die we geregeld tot ons nemen. De Japanners hadden daardoor evenveel of misschien nog wel meer last van dit euvel, die winderigheid omdat men in hun dichtbevolkte land nog korter op elkaar leeft. Dus is men er als een razende naar een oplossing daarvoor gaan zoeken, welke is gevonden in een pil die de winden lekker laat geuren en de lucht geeft van onder andere rozen, aardbeien of vanille. Wat met recht een wenkend perspectief is. Want zo kan je iedereen echt en zelfs met plezier een poepie laten ruiken....   

Springsteen en water

Van vedettegedrag kijk ik allang niet meer op. Het schijnt er allemaal bij te horen als je een ster van het witte doek of een topsporter bent en het wordt misschien ook wel half en half van je verwacht als je avond aan avond je kunstjes moet vertonen op poppodia voor tienduizenden en nog eens tienduizenden uitzinnige fans, die je alleen maar kunnen aanbidden. Het is bijna logisch dat er dan zoiets met je gebeurt als je alleen nog maar mensen ziet die je de hemel in prijzen, je adoreren of in katzwijm vallen voor wat je muzikaal zoal presteert. Daar kan je, lijkt mij, geen normaal mens bij blijven en word je zozeer veranderd dat je ook op latere leeftijd, dus ouder en wijzer geworden, niet meer beter weet en het logisch vindt dat waar je een stap zet dat op zijn minst de rode loper wordt uitgerold. Als dat allemaal bij het sterrendom hoort, is het mij best en mag en moet het vooral zo blijven, ook als de ouwetjes onder die sterren vinden dat het zo moet en hoort. The show must go on, maar dan alsjeblieft wel zonder pretenties.

En daar wordt het wat mij betreft toch een stukje lastiger en wringt het zeer als een man als Bruce Springsteen zich ook tot dit buitensporig gedrag, deze aanstellerij laat verleiden. Want was hij niet de vent die zich "working class hero" noemde? En stond hij er zich niet op voor dat hij wars was van alle flauwekul, zijn ding deed en zich verder graag identificeerde met de zwakken op deze wereld en daar ook de handschoen voor opnam? Wat dan haaks bleek te staan op wat hij tijdens zijn verblijf in Zuid-Limburg presteerde toen hij aan een overnachting in Château Sint Gerlach de wens en voorwaarde verbond dat hij op zijn kamer slechts water wilde hebben dat afkomstig was van de Fiji - eilanden. Waarmee er niet veel overbleef van alle mooie woorden waarmee hij zich zo sterk maakt voor de verworpenen op deze aarde, die immers blij mogen zijn als ze een druppel hebben om te drinken en niet met de vingers kunnen knippen om te krijgen wat ze believen. Wedden daarom dat die Springsteen in stilte in Houthem zijn glas met Fiji-water heeft geheven en zich heeft rot gelachen om al die sukkels die nog steeds in zijn kunstjes en mooie woorden trappen?

Zelfhulp en onderzoek

Onzin moet je blijkbaar met onzin te lijf gaan om ervoor te zorgen dat er helemaal niets over blijft. Want twee keer nul is nog altijd niks. Zoiets dus. Om maar bij het begin te beginnen. Zelfhulpboeken, psychologiebladen, personal coaches en meer van dat spul adviseren mensen die weinig zelfvertrouwen hebben, vaker om zich dat vooral uit het hoofd te praten met van die typische jaren zeventig- en jaren tachtig-zinnetjes als "Ik ben het waard om van te houden" of  "Ik accepteer mezelf volledig", dus met praatjes met een hoog zelfkietel-gehalte. En dat allemaal vanuit de gedachte dat niet geschoten altijd mis is. Vrijheid blijheid en vrijblijvend, zeker bezien vanuit de hulpverlener, maar daarentegen des te meer een landingsplaats, een haven van hoop voor zo'n wankel ego, die tot alles bereid is om maar van zijn probleem af te komen, dus grond biedt waarop het goed zaaien is voor al die charlatans met hun adviezen van zelfhulp en wat voor een peptalks nog meer.

Want uiteraard weten ze als geen ander dat het allemaal maar slagen in de lucht zijn, wat recent ook nog eens is bewezen binnen het kader van een onderzoek dat voor wetenschappelijk moet doorgaan. Canadese en Amerikaanse onderzoekers toonden met behulp van ongeveer 250 proefpersonen namelijk aan dat dat aan de praat gaan met zichzelf het gewenste effect had bij diegenen die al hoog scoorden op zelfvertrouwen, dus nog zelfzekerder werden, terwijl diegenen die al geen te hoge pet van zichzelf op hadden er alleen nog maar dieper door in de put kwamen te zitten, wetende dat ze onzin aan zichzelf aan het verkopen waren. Welke konklusies dus net zo waar en onwetenschappelijk en even overbodig zijn als al dat geneuzel, waardoor mensen een beter zelfbeeld moeten krijgen. Niets en niemand is er noch bij het een, het advies, noch bij het ander, het onderzoek, gebaat behoudens diegenen voor wie het goed oogsten is op dit terrein waar de vruchten van eenzaamheid en stress van de moderne mens zo gemakkelijk en welig groeien.

Warm Wuppertal

Als er om de zoveel tijd weer eens sprake is van smeergeld en corruptie in en om ambtelijke kringen, zoals pas nog in het Zuiden van Limburg, dan is het land te klein en toont Nederland zich op zijn smalst en zijn fatsoen, als het schaamrood ons naar de kaken stijgt over zoveel hebzucht en graaizin. Wilden we het braafste jongetje van de klas zijn, viel het toch weer even tegen. Hoewel het allemaal in Nederland best nog meevalt, als je het vergelijkt met het clientelisme in Frankrijk en de bestuurspraktijk in Italië, terwijl men er dicht bij huis in dat aartsdeugdzame Duitsland ook wat van blijkt te kunnen.

Want daar was het in Wuppertal vanaf de Tweede Wereldoorlog gemeengoed dat bouwbedrijven, bestuurders en ambtenaren onder één hoedje met elkaar speelden, steekpenningen er stelselmatig en haast openlijk werden betaald en dat allemaal in ruil voor opdrachten aan die bouwbedrijven, die ook nog zo vriendelijk waren om op het gemeentehuis van het stadsdeel Elberfeld van datzelfde Wuppertal een Harem-kamer in te richten met een door diezelfde ondernemers betaald bed waarop de gemeentelijke top zijn gerief kon halen bij door haar uitgenodigde prostituées. Zoiets heet dan toch andere koek dan dat uitstapje naar een musical in Scheveningen dat een ambtenaar van de gemeente Stein werd aangeboden, wat hem ook nog duur kwam te staan.

Schön am Rhein.....

De opmaakredacteur van de Limburger moet wel een moment van ongekende helderheid hebben gehad toen hij de volgende twee bizarre berichten naast elkaar plaatste, vet gedrukt op pagina 5 van zijn krant. Het toeval is haast te groot omdat het hier om twee curieuze gebeurtenissen ging die ongeveer tegelijkertijd op een paar kilometer afstand van elkaar plaats vonden, met alleen daartussen in de rivier de Rijn. Het eerste verhaal speelde zich af aan de Duitse kant van de Rijn in Offenburg, waar een 34-jarige vrouw drie uur lang vastgeklemd zat in een toilet. Ze was namelijk uitgegleden en met een been tot de knie vast komen te zitten in het gat van een hurktoilet. Met haar mobieltje wist de in paniek geraakte vrouw de hulp van de brandweer in te roepen, die haar slechts kon bevrijden door het complete toilet uit de vloer te slopen.

Op hetzelfde tijdstip ongeveer, maar dan aan de overkant van de rivier in het Franse Straatsburg, was een politie-agent zo van de kook geraakt dat hij de minnaar van zijn vrouw ontmande. Met een stanleymes verwijderde hij de edele delen van het slachtoffer. Dat gebeurde nadat de politieman naar het huis van de minnaar was gereden en deze overhoop en bewusteloos had geslagen. Daarna sleepte hij hem naar de garage van diens huis waar zijn genitaliën dus vervolgens werden afgesneden. So schön kann es am Rhein doch auch wohl sein.....

De larie van het LAKS

Hoe teer de kinderzieltjes zijn en hoe breekbaar de geest van eindexamenkandidaten, blijkt wel uit de niet aflatende stroom van klachten die bij het LAKS binnenkomt en nog meer uit het diverse en bizarre karakter ervan. Want wat te zeggen van het gemopper over rekenmachines die vastlopen omdat economie-opgaven zo moeilijk en gecompliceerd zijn? En dan die meldingen over surveillanten die naar zweet stonken of het gezeur over geluidsoverlast dat onder andere veroorzaakt werd door een vogel die de hele ochtend tegen het raam zat te tikken. Moeten we de roodborstjes dat gedrag dan maar verbieden voor de duur van de eindexamens of kunnen we beter met dat LAKS en haar larie gaan stoppen?

Suzanne Tamim

Als er hier in Nederland een einde komt aan een relatie tussen twee jonge mensen die enige bekendheid hebben, staat het land haast op zijn kop en meent zelfs de eerste minister dat hij er iets van moet vinden, terwijl er niets meer aan de hand is dan alleen maar het einde van een verbintenis. Toch commotie en opwinding alom over iets dat werkelijk klein bier is vergeleken met zulke affaires in het Midden Oosten en zeker met de wijze waarop men er daar mee om denkt te moeten gaan. Zoals in het geval van die Libanese popzangeres, Suzanne Tamim, dertig jaar oud, die na twee eerdere, zoals dat wordt genoemd, vijandige scheidingen, via Egypte uitweek naar Dubai, waar ze een volgende beëindiging van een relatie, nu met de Egyptische miljardair en parlemenariër Hisham Talaat Moustafa, met haar leven moest bekopen. In juli van 2008 werd zij, nog altijd icoon van de popmuziek in de Arabische wereld, doodgestoken gevonden in haar dure appartement in Dubai.

Ze bleek te zijn vermoord in opdracht van die steenrijke Egyptenaar die natuurlijk die afgang niet kon verkroppen, maar aan wie de hele affaire nu ook naar het zich laat aanzien het leven gaat kosten omdat hij vorige week wegens het verstrekken van die opdracht tot moord ter dood is veroordeeld in Kairo zelf. Wat een schok van jewelste betekende in Egypte, omdat de elite, waartoe hij ook in verband met zijn nauwe relaties met de presidentsfamilie Moebarak behoorde, tot nu toe geacht werd onaantastbaar te zijn en doorgaans boven de wet te staan. Vanwege deze bijzondere achtergrond krijgt de muzikale opening van de week wel een heel apart cachet met de zwanenzang van Suzanne Tamim, waarop de keuze niet viel vanwege het hoge muzikale gehalte ervan, maar meer vanwege het curieuze en pijnlijke karakter waarmee dit filmpje is omgeven, dat bovendien des te schrijnender wordt tegen de achtergrond van alle Hollands gekrakeel rond die Jan, Wesley en Yolanthe, dat daardoor alleen maar kleiner en klunziger wordt gemaakt.   

Misplaatste beloning

Hellend vlak, noemen wij zoiets. Umwertung aller Werte. Toch komen wij er iedere keer op uit en kunnen we het niet laten om wat normaal gedrag is of als zodanig mag worden beschouwd, dus bijvoorbeeld foutloos deelnemen aan het verkeer, om dat te belonen, zoals nu in Gelderland gebeurt, tegen beter weten in. Waar wordt de idiotie vandaan gehaald, zou je onder de hand wel mogen denken. Maar misschien is er weer zo'n avondstudent in het politiekorps van dat distrikt opgestaan die kennis heeft gemaakt met een basiswet van de pedagogiek die onder andere zegt dat je kinderen in hun ontwikkeling, bijvoorbeeld van normbesef, moet stimuleren door goed gedrag te belonen. Want bij onvoldoende kennis en begrip van het onderscheid tussen goed en kwaad, zijn stimulansen en sancties bij uitstek geschikt om daar juist impulsen aan te geven en groei in aan te brengen.

Maar om deze stelregel nu ook op volwassenen toe te gaan passen, dat is zoveel als de boel op zijn kop zetten en de schijn wekken dat het paard achter de wagen wordt gespannen. Want wat moeten die immers nog bijgebracht krijgen, als de bodem bij hen al langer geleden is bewerkt en getoond heeft niet vruchtbaar te zijn? Of worden deze volwassenen toch nog geacht kinderen te zijn die in hun fouten blijven vervallen en daarom positieve prikkels nodig hebben. Wat dan wel getuigt van een erg cynische kijk op hun plaats, peil en beleving. Hoewel, en dat is zeker net zo cynisch, je van een politie-apparaat nauwelijks iets anders kunt verwachten, handhaver als dat is van de orde en niet geacht wordt daar een visie op te hebben en daar dus blijkens deze gebezigde praktijk in Gelderland inderdaad ook niets van bakt.

Wetenschappelijke larie

Bij tijd en wijle worden hier staaltjes vertoond van de wijsheden die wetenschappers na gedaan onderzoek weten te debiteren. Meestal zakt je broek er van af, maar blijft het verder bij de konstatering dat het allemaal wel zo zal wezen en dat aldus eens te meer het dalend peil van het universitair onderwijs wordt bewezen net zo als daaruit de beroerde selectie van talent blijkt. Met de nieuwste wijsneuzerij die mij nu onder ogen kwam, was bij mij de maat echter vol. Want wie krijgt het verzonnen om met veel fanfare en ook nog in een wetenschappelijk tijdschrift als de "European Journal of Social Psychology" te verkondigen dat mensen als ze woorden die met trots te maken hebben, uitspreken, vanzelf meer rechtop gaan staan, zoals ze meer inzakken en buigen als ze "teleurstelling" zeggen?

En dat zou overduidelijk zijn geworden bij het verrichten van metingen bij proefpersonen tijdens het bezigen van die woorden. Alsof de wereld zou veranderen door dit verworven inzicht, dat door sociaal-psychologen natuurlijk al gauw als baanbrekend wordt gekwalificeerd, maar van mij slechts het predikaat 'larie' ontvangt en waarvan de bedenkers ook de eer krijgen om te worden genoemd. Want het zijn de Nederlanders Suzanne Oosterwijk en Mark Rotteveel die zich zo met twee Canadese kollega's uit Montreal op de kaart hoopten te zetten, maar met een beetje werkelijkheidszin moeten hebben geweten dat ze er alleen maar mee voor gek kwamen te staan.

Vondst in Rappottenstein

Het gezucht en gesteun over vergrijzing en vertrekkend talent is hier in Zuid-Limburg niet van de lucht, zoals elke bestuurder eigenlijk lam is geslagen bij gebrek aan een visie om dit probleem op te lossen. Het levert alleen een diarrhee van vage plannen op, waarvan er iedere dag wel één de regionale pers haalt, maar daarna weer even snel wordt vergeten. Zo gaat dat al tijden lang zonder dat er maar een stap wordt gezet en men dus feitelijk op zijn handen blijft zitten, die zo wel worden verwarmd als ze niet uit de mouwen gestoken worden. Het tegendeel heeft het gemeentebestuur van het Oostenrijkse dorp Rappottenstein laten zien met haar plan om de vergrijzing tegen te gaan.

Wie zich namelijk wil vestigen in dit idyllische dorp met schone lucht vlakbij de Tsjechische grens, krijgt voor niks een stuk grond van circa 900 vierkante meter aangeboden onder de voorwaarde dat er binnen drie jaar een woning op wordt gebouwd en dat er binnen tien jaar voor nageslacht, dus minimaal één kind, wordt gezorgd. Het ei van Columbus noem je dat, wat me alleen kwader maakt over de laksheid van al die baasjes hier die zich laten aftroeven door kollega's in een lullig gehucht als dat Rappottenstein is. Want het Zuiden van Limburg heeft toch, mag ik hopen, wel iets meer aan intellect en vindingrijkheid te bieden dan die paar Oostenrijkers daar in die plek, die dichtgeplakt is met kranten?

Muzikale luier

Het kan allemaal nog gekker en maakbaarder, waardoor opvoeden steeds meer een fluitje van een cent wordt met als uiteindelijk resultaat meer tijd, dus meer aandacht om tot betere en gelukkiger mensen te komen. Want nu is er bijvoorbeeld weer een luier ontwikkeld die muziek maakt zodra de peuter die hem draagt, erin begint te plassen. Die muziek klinkt op doordat in de luier een plasstrip is aangebracht die een urinegevoelige detector bevat. Dat geluid zou het gevoel van de volle blaas bij het kind versterken en daarmee de aandrang om te plassen en dus tegelijk ook de ouders waarschuwen, waardoor deze het kind dan kunnen aanmoedigen om de plas op te houden en op het potje verder te gaan. Mooi verhaal, dat ook nog blijkt te werken als we de test mogen geloven die uitwees dat 80 procent van de kinderen met die speciale muzikale luier binnen vijf dagen van intensief thuis oefenen zindelijk was geworden. Voor wat het allemaal waard is. Want zeker bij dit soort sterke verhalen, blijft het toch een kwestie van eerst zien en dan pas geloven....

Damespad Limburg

Ondanks dat ik zo onder de hand wel alles zou moeten hebben gezien, zijn er toch nog zaken waar bij mij de maag van omdraait, zoals nu weer de uitwerking van een landelijk initiatief, waarover ik bijna op de kop af een jaar geleden heb geschreven om mijn ongeloof daarover te verwoorden. En omdat het daarna stil bleef, had ik goede hoop gekregen dat het maar bij een losse gedachte was gebleven, waarvan men de belachelijkheid bij nadere overweging toch had ingezien. Maar dat je nooit te vroeg moet juichen en vooral niet al te hoge verwachtingen moet hebben van het gezonde verstand en van het juiste gevoel voor de goede maatvoering bij mensen, is mij deze week weer pijnlijk duidelijk geworden. Want Rita Zwaan, de vrouw van die onzalige gedachte, bleek toch school te hebben gemaakt en uiteraard met de nodige vertraging in Limburg, waar alles nu eenmaal altijd langer op zich laat wachten.

Maar een jaar later komt het er toch van dankzij Anne van Cromvoirt, die er zich sterk voor heeft gemaakt dat er ook een damespad hier in onze provincie komt, waar lesbiennes en biseksuele vrouwen vanaf 17 mei op een speciaal voor hen uitgestippelde route kunnen wandelen, welke loopt door Mheer, Banholt, Sint Geertruid en het Savelsbos. Om het lekker exclusief te maken krijgen deelnemers vooraf een speldje (foto) uitgereikt, waardoor men elkaar tijdens de tocht kan herkennen en toeroepen: "Gut, jij ook?" of iets van dien aard. Waarmee het zeker een ruggesteun vormt om veilig en uit het zicht ook uit de kast te kunnen komen. Want enig ander nut kan ik niet bedenken bij een initiatief dat vrouwen op deze manier op afstand zet, scheidt van de maatschappij en een eigen omgeving biedt om ontspannen te kunnen recreëren noch snap ik hoe dit zich verhoudt tot alle inspanning die zich richt op de emancipatie van homosexuelen. Of is dit nu typisch zo'n staaltje van vrouwen die de eigen gang moeten gaan, alles beter kunnen en weten, behalve dan dat ze van solidariteit enige kaas hebben gegeten?   

Rouwdeskundigheid

Het Koninginnedagdrama heeft toch nog een positieve bijkomstigheid gekend. Dat vervloekte Slachtofferhulp, dat als zevenblad bij elke narigheid opduikt en ook onuitroeibaar is, heeft zich gedeisd gehouden en was in geen velden of wegen te bekennen. Mensen bleken plotsklaps best wel met zichzelf en de gegeven omstandigheden weg te weten en uit de voeten te kunnen. Maar het zou te onverwacht en onwaarschijnlijk zijn als het daar bij gebleven was. Want natuurlijk kon een rouwdeskundige, zo'n zelfbenoemde insider die het ook nog waagt om trainingen in verwerking van leed te geven, haar mond niet houden en adviseerde zij ouders vooral om voor kinderen die de ellende voor hun ogen, live of op tv, hadden zien voltrekken, professionele hulp in te schakelen, terug te gaan naar de plaats van het incident, er over te praten en vooral verder te gaan met het spelen en het leven.

Want als je dat niet zou doen en er geen aandacht aan zou besteden, dan kon het wel eens zo zijn dat zo'n pijnlijke ervaring wordt weggestopt om zich over twintig jaar dramatisch te manifesteren. Die rouwdeskundige moest immers wat met haar eigen kennis, al was het tegen de stroom oproeien van al die insiders die bijvoorbeeld zien dat kinderen oorlogsvertellingen in boekvorm of geweld op tv best aankunnen en evenzo de heftige ervaringen bij het gamen met gemak kunnen incasseren, of voor eigen parochie blijven preken over de ruggen van allen die echt hebben geleden heen. Lijkenpikkerij heet dat toch? Of laten we het maar op onnodige bangmakerij houden, van zo'n kenner als deze Daan Westerink (foto), die wat mij betreft met haar gezwets over trauma's wel een punt heeft gezet achter deze 30e april.

Stadsmens en dorpeling

Een stadsmens is geen dorpsmens en een dorpeling moet je niet in de stad loslaten, omdat het verschillende werelden zijn. Als we dat al niet aan ons eigen theewater voelen, dan is de waarheid van die stelling toch weer onomstotelijk vast komen te staan dankzij proefnemingen met de passer domesticus, onze vertrouwde huismus, die je nog altijd in de stad en op het land tegenkomt, en die daarmee dus als geen ander dier geschikt is voor vergelijkend onderzoek tussen het leven in de stad en op het land. Vandaar dat mannetjes en vrouwtjes huismussen, welke van het land en uit de stad kwamen, zaad gevoerd kregen uit grote, platte bakken van plexiglas, waarin zestien ronde openingen toegang gaven tot tarwe en zonnepitten. In het kader van dat onderzoek kregen zowel kleine groepen van steeds twee mussen als grote groepen van telkens zes mussen een probleem voorgelegd dat erin bestond dat die zestien openingen plotseling met schuifjes werden afgesloten.

Vervolgens werd bijgehouden hoeveel openingen die mussen binnen 90 minuten openkregen en hoe snel ze daarover deden. Het resultaat was dat een deel de schuifjes gewoon verruïneerde en een ander deel ze handig wist open te schuiven. De groepen van die zes mussen uit de grote stad lukte dat onevenredig veel sneller en vaker dan die kleine groepen van twee van het platteland, waarvan er zelfs een aantal niets openkregen. Wat de vervolgvraag opriep wat een mus zo handig maakt en waarom juist in die grote groep. Met als simpel antwoord dat er in zo'n grote groep altijd wel een slimme of bijdehande mus zit, zeker als die uit de grote stad komt. Wat volgens de onderzoekers de konklusie rechtvaardigt dat zowel de groep an sich als de grote stad mussen handiger en mondiger maken. Dus leve de groep! Leve de grote stad! Leve de passer domesticus, die zo goed wilde zijn om van ons vooroordeel een afgewogen oordeel te maken.

Pinpasfraude en onkosten

Gelukkig zit onze rechtsstaat zo in elkaar dat iedere verdachte recht heeft op een eerlijk proces, wat onder andere inhoudt dat hij kan rekenen op juridische bijstand. Geen twijfel over mogelijk. Dat is een vitaal onderdeel van ons bestel en onze beschaving. Zo gaan we met elkaar om, hebben we met elkaar afgesproken. Maar dat het daarbij danig uit de hand kan lopen, maken we de laatste tijd met de regelmaat van de klok mee dankzij advocaten die steeds vaker kans zien om daders in een slachtofferrol te krijgen om zo de werkelijke slachtoffers in het vergeetboek te laten verdwijnen. Schrijnend en ergerlijk voorbeeld van die praktijk is een recente strafzaak tegen enkele Roemeense skimmers die zich van tientallen bankpasjes meester hadden gemaakt en tegelijk voor tonnen aan euro's en daarvoor door het Openbaar Ministerie in Haarlem werden bestraft en aangeslagen voor respektievelijk 144.000 en 96.000 euro. Wat de advocaten van de verdachten moord en brand deed schreeuwen over bovenmatig onrecht.

Bij de bepaling van de strafmaat was er volgens hen namelijk geen rekening mee gehouden dat verdachten zich aanmerkelijke beroepskosten hadden moeten getroosten om deze weliswaar illegale inkomsten te verwerven. Want dat vroeg om aanschaf van speciale computerapparatuur en andere hoogwaardige technologie, terwijl er ook van ver gereisd moest worden naar de plekken waar deze klussen gefixed dienden te worden, wat hoge bedragen aan vliegtickets, benzine en hotel- en verblijfkosten vereiste. Of de rechtbank daar bij de strafbepaling wel rekening mee had gehouden en of die bedragen die in de tienduizenden euro's liepen, dus circa dertig procent van de inkomsten bedroegen, niet als beroepskosten op de straf in mindering konden worden gebracht. Wat genoeg zegt over het lef en de fantasie van de heren en dames advocaten in hun zoektocht naar de bandbreedte en de rek van de regels van onze rechtsstaat. Maar ons tegelijk belast met de vraag of we gezien deze gebezigde juridische praktijk met zijn allen echt hartstikke gek zijn aan het worden.

Vrachtwagens over water

Het is onwaarschijnlijk dat ik als enige gisterenavond met een groot vraagteken op mijn gezicht heb zitten kijken naar een item in het NOS-journaal van 20.00 uur. Want opeens werd daar gewag gemaakt van een experiment dat Rijkswaterstaat was begonnen om vrachtwagens met hun lading over water te gaan vervoeren. Natuurlijk draafde die onvermijdelijke projectleider op die het hele verhaal kwam toelichten en aangaf dat het effect van dit nieuwe vervoersalternatief nog geen slok op een borrel betekende, dus slechts marginaal van invloed zou zijn op het vervoersvolume op de weg. Uiteindelijk oogmerk van deze proef, die gedaan zou worden op de wateren tussen Rotterdam, Tiel en Hoorn, was, zo zei hij, om het snelwegennet in het gebied tussen die plaatsen te ontlasten. Wat dan zoveel zou betekenen dat als deze testfase significant positieve signalen zou geven - want dat is de vocabulaire van projectleiders nu eenmaal - dat dan daar zou worden overgegaan tot een geregelde lijndienst voor het vervoer van vrachtwagens over water.

Kijk, ik heb niets tegen experimenten en ik kan er gerust de lol van inzien, maar maak dan tegelijk voor mij ook het nut ervan alsjeblieft zichtbaar en laat mij niet met vragen achter. Want wat ik met dit hele verhaal aan moet, zou ik met de beste wil van de wereld niet weten, omdat vrachtwagens volgens mij wielen hebben om te rijden en als het kan ook nog zo snel mogelijk van punt A naar punt B en niet gemaakt zijn om stil te staan op een boot om zich zo varend en trager te verplaatsen. Mij lijkt dat strijdig met economie of iedere andere vorm van het gezonde verstand. Of zijn de gangbare inzichten intussen ook al weer veranderd? Zou zomaar kunnen. Want wie haalt er anders zo'n proef in zijn hoofd? Hoewel, en dat is ook zo, je van Rijkswaterstaat alles kunt verwachten.

De goede Duitser

Je leest wel eens dat ansichtkaarten er 83 jaar over hebben gedaan om op hun bestemming te komen, waarna je je schouders ophaalt ten teken van dat het allemaal wel zo zal zijn. Het zijn van die curiosa die bij een mensenleven horen en daarin ook passeren. Echter, er kan zich soms een omstandigheid voordoen die je begrip te boven gaat, maar niet direkt de vergetelheid vindt omdat het verhaal erachter toch te bijzonder is en te intrigerend waardoor het je langer bezig houdt en in elk geval vragen oproept. Zo verging het mij toen ik hoorde van die Duitser die 64 jaar na dato er berouw van had dat hij in de meidagen van 1945 een fiets in Nijkerk had gestolen om zo aan de oprukkende geallieerden te ontkomen. Als teken van zijn spijt had hij inmiddels een bedrag ter waarde van een nieuwe fiets overgemaakt naar de Sint Catharina-parochie in die gemeente, welke dus alleen nog maar de oorspronkelijke eigenaar van die gestolen fiets hoefde op te sporen.

Wat bij mij de vraag opriep wat het toch is om zo lang berouw te hebben van een daad die in tijd van oorlog geaccepteerd is, want in het vuur van de strijd begaan zal worden. Zoals ik er eigenlijk nog meer verwonderd over was en het moeilijk kon bevatten. Want hoevelen met aanmerkelijk meer op hun kerfstok in die oorlogsjaren zijn er niet in geslaagd om hun geweten te sussen en de rest van hun leven het zwijgen er toe te doen, alsof ze van geen vlieg kwaad hebben geweten? Tegen die achtergrond is deze aktie, dit teken van spijt op zijn minst verbazingwekkend, maar onze reactie daarop net zo verontrustend, omdat iemand die berouw toont over iets dat in onze ogen een kleinigheid heet en van zo lang geleden is, toch snel voor zonderling wordt versleten, waar we eigenlijk blij mee zouden moeten zijn. Want hoe lang hebben we niet gewacht op de komst, op het geluid van de goede Duitser?

Nonbye of struisvogel

Als het Deens geen woord voor struisvogel zou kennen, dan zou "Nonbye" er een goed woord voor zijn. Dat is de naam van de ondernemer die het zijn personeel verboden heeft om over de recessie te praten en het bovendien niet in de gelegenheid stelt om er überhaupt kennis van te nemen. Want elke dag knipt hij hoogstpersoonlijk alle artikelen met slecht nieuws uit de kranten die in zijn bedrijf circuleren, zoals hij ook de klanten van zijn bedrijf, dat in bewegwijzering doet, heeft gelast om het woorden "crisis" en "recessie" uit hun vocabulaire te schrappen.

En het resultaat is er dan ook naar, zegt deze Nonbye. Want sinds de instelling van dit spreek - en leesverbod is de sfeer met sprongen in het bedrijf vooruitgegaan, geheel naar zijn wens die dus de vader is van de gedachte in een kop die in het zand gestoken moet zijn en waar het kaartje "Nonbye" aan hangt. Was getekend "Struisvogel. Voor de belettering van al uw doodlopende wegen met zand erover".

Euro's voor tienen

Weer is er een grens verlegd en kan het nog gekker. En het is bovendien bedacht in het heartland van Nederland, de bible belt. Dus kun je op navolging en nabootsing wachten. Omdat in Wijk en Aalburg - dat ligt in het Land van Heusden en Altena - problemen werden ondervonden met de studieprestaties van leerlingen en omdat ouders er van geen kant in slaagden om hun kinderen aan het huiswerk te krijgen, is het onderwijzend personeel daar gaan zoeken naar prikkels om positieve beweging in dat stagnerend, dat moeizaam proces te krijgen, om als het ware een win-win-situatie te creëren. En die is er gevonden. Want waar kom je uit als je niet verder wilt kijken dan je neus lang blijkt te zijn? Precies, bij de meest voor de hand liggende gedachte dat je de prikkels vooral buiten het kind zelf moet zoeken, bij de vooronderstelling dat dat kind alleen maar gevoelig is voor tijdwinst en geld.

Is wel zo gemakkelijk en hoef je minder voor te doen dan wanneer je er op richt om de intrinsieke motivatie van leerlingen te verhogen. Een langere weg is dat en moeilijker, maar wel uitdagend. Maar kom daar nog eens om in het huidige onderwijs, waarin de leraar van hetzelfde slag is als de leerling, dus net zo gevoelig voor tijdwinst en geld. Vandaar dat de idee wel moest ontstaan dat de kinderen harder gaan studeren als ze er geld mee kunnen verdienen, als er euro's voor punten worden gegeven. Dan zullen prestaties als vanzelf stijgen. En hoewel de leerlingen het zo te verdienen geld nu nog afdragen aan een scholingsproject in Malawi, is hiermee wel een nieuw pad geëffend. Want het Landelijk Aksie Komite Scholieren (LAKS) zal dit verhaal met rode koontjes hebben gelezen en gevolgd. Zoveel is absoluut zeker.

Patricia Bahrani

Wie niets om handen heeft of gewoon de weg is kwijtgeraakt, moet vanavond maar eens naar het Hotel de l'Empereur in Maastricht gaan, dat er recht tegenover het station gelegen is. Dat kan bijna niet missen. Want daar gaat het vanavond dus gebeuren als ik alle annonces mag geloven, hoe ver weg ze ook waren gestopt op pagina 24 van de Zaterdageditie van mijn krant, ergens linksboven. Daar werd namelijk de komst aangekondigd van Patricia Bahrani, de wereldberoemde parapsychologe en astrologe, die op deze vijfde april vanaf 19.30 uur zal aantonen dat er wel degelijk een hiernamaals is, een leven na de dood en dus hoop voor iedereen. En dat zal ze niet zo maar uit de losse hand doen, maar op basis van wetenschappelijk verkregen bewijs zoals resultaten van stemmenonderzoek op de ultrakorte golf en van ASW-engineering door het PSY-Instituut (!), zoals ze ook à la minute bewijs zal leveren door middel van reïnkarnatie via hypnose. Waarschijnlijk dus nog nooit vertoond en al zeker niet in Maastricht. En dat zegt al genoeg. Maar ze is me dan ook wat deze Patricia Bahrani, die hoewel in Duitsland geboren en daar grotendeels opgegroeid in India het ware licht zag.

Tijdens een verblijf van drie jaar daar - ze was nog jong - maakte ze kennis met de handleeskunst en met de Indische, Chinese en klassieke astrologie, waarna ze wist dat dat haar levensbestemming werd. En prompt volgde al de ene na de andere klinkende voorspelling waarmee zij haar naam vestigde en tegelijk een praktijk. Brood moest er immers wel op de plank komen en kwam er ook dankzij al die goedgelovige zielen en nooddruftigen die bij gebrek aan geloof in zichzelf en de toekomst tegen betaling die zekerheid zochten en kochten bij deze Patricia, die nu haar diensten dus ook in Nederland komt aanbieden. Want dat hier voor haar een gat in de markt is, lijdt geen enkele twijfel net zo min als dat gat steeds groter wordt met het toenemen van de economische krisis, die ze wonderlijk genoeg niet heeft zien aankomen. En dat staat toch behoorlijk haaks op al die successen waar ze zich zo op beroemt op haar eigen website www.patricia-bahrani.info, die je wel even moet lezen voordat je besluit om vanavond naar haar toe te gaan om voor 20 Euro naar haar te luisteren om dat bedrag zo in rook te zien opgaan.

Departementale verhuizingen

Ambtenaren lachen wel als boeren met kiespijn bij het zoveelste grapje over hen, maar ze maken het er dan ook naar. Er gaat geen gelegenheid voorbij of het beeld dat er van de ambtenarij bestaat, wordt bevestigd. Wat een vooroordeel lijkt, blijkt in de praktijk wel degelijk hout te snijden en vaker een logische konklusie uit dwingende feiten. Zoals nu weer die treurnis van een beoogde verhuizing waardoor er 40 miljoen euro aan huisvestingskosten voor de resp. departementen te besparen zou zijn. Laat je niet zo maar lopen, te meer als het een voorstel blijkt dat goed dicht getimmerd is en in alle opzichten beantwoordt aan een ook bij de regering bestaand gevoel van urgentie in deze tijden van krisis. Zou je tenminste denken, zoals het ook gebruikelijk is dat de regering met één mond spreekt, maar blijkbaar niet als alles erg dichtbij komt en de belangen van de ambtenarij zelf worden geraakt. Dan kakelt het opeens alle kanten uit, wordt er gelekt dat het een lieve lust is en worden alle spelletjes gespeeld die er maar te bedenken zijn mits ze het eigen belang dienen.

Triest en verdrietig is het immers dat het voor velen op ministeries lastig inschikken is wanneer ze zelf daarvoor aan de beurt zijn, waar ze van de burger in het land verwachten dat hij snel en in een oogwenk de bocht neemt en slikt wat er voor hem is bedacht door diezelfde ambtenaar in Den Haag, die dus niet die flexibiliteit bezit als een verandering zich bij hemzelf aandient. Waarbij het nog maar om een andere werkplek gaat zonder dat de baan zelf ook maar in het geding lijkt te zijn. Daar wordt dan lawaai over gemaakt door een paar ministers die zich in hun onnozelheid voor karretjes laten spannen. Want noem dat maar niet zo als bijvoorbeeld van Middelkoop, de minister van Defensie, zich mordicus keert tegen zo'n verhuizing omdat zijn departement al zolang een eigen gebouw en huisvesting heeft en daar dus gewend en geworteld is. Dan heb je er dus echt niets van gesnopen noch heb je een passend gevoel voor urgentie. Hoewel, verbazen kan dat niet van een minister die geen licht is en dat ook tijdens zijn ambtstermijn tot nu toe ook nooit ergens op heeft laten schijnen, laat staan dat het hem lukt om een voorbeeld voor zijn ambtelijke omgeving te zijn. 

Rouwclown

Dacht ik nu net dat we met slachtofferhulp wel zo onder de hand de ultieme plaag hebben gekregen die net als het zevenblad niet meer uit te roeien is, waar je gewoon mee moet leren leven en de onvermijdelijkheid ervan hebt te accepteren, want dat ze zich al aandient als er een boom in je tuin is omgewaaid, waar je maar net aan gehecht hoeft te zijn. Blijkt het allemaal nog ernstiger en heftiger te kunnen en de ridiculiteit inderdaad te passeren. Want het zal je maar gebeuren dat je naar een begrafenis gaat om van een goede vriend afscheid te nemen, een afscheid dat altijd pijn doet, maar dat je in al je verdriet tijdens die uitvaart toch wilt meebeleven, op jouw eigen manier.

Bestaat daar nu tegenwoordig de kans om zomaar een rouwclown tegen het lijf te lopen die de aanwezigen graag hulp aanbiedt om ontspannen met hun eigen leed om te gaan, om met zijn tastbare aanwezigheid helend te werken, om te helpen het verdriet een goede plaats en uitlaatklep te geven, zonder daarbij grappen en grollen te maken. Met zijn spontane en onbevangen houding wil hij de weg wijzen om strakke patronen en rituelen te doorbreken om zo aan het rouwen ruim baan te geven. Het zal allemaal wel. Alsof we aan onszelf op zo'n moment niet meer dan genoeg en de handen al vol hebben en zo'n rare sinjeur die ons maar voor de voeten loopt, ook maar enige hulp en verlichting zou kunnen bieden. Armoedig, hoor, als je denkt dat je zonder rouwclown niet op je eigen manier verdriet kunt hebben. Maar stukken erger nog het idee dat je met de feestneus op leed in goede banen meent te kunnen leiden.

Rode kaart

Je hoeft er waarachtig niet je best voor te doen om de ware voetbalkolder op het spoor te komen. De attractiviteit van het spelen van dat spel op lager niveau en ook van het kijken ernaar is hem juist gelegen in het feit dat er zich altijd wel een bizarre situatie of komische omstandigheid voordoet, die de annalen van de voetbalgeschiedschrijving haalt. Neem nu dit voorval dat plaats vond tijdens zo'n typisch Maastrichtse derby waar de stukken er per definitie afvliegen. Het gebeurde rond de tachtigste minuut dat twee verdedigers fel doorgingen op een aanvaller van de tegenpartij. De scheidsrechter wilde daar rood voor geven, maar wist niet aan wie en wees daarom achtereenvolgens vier verschillende kandidaten aan om gestraft te worden voor die overtreding in de vorm van een rode kaart. Geen van die spelers voelde er echter iets voor om zomaar, dus voor niets het veld uit gestuurd te worden en protesteerde daar dan ook fel tegen. Waarop de arbiter in ht nauw gebracht en in arren moede een beroep op de aanvoerder deed om dan maar iemand aan te wijzen die het veld uit moest, zodat het team toch met tien man verder kon.

Gebeurde dat niet, dan zou hij de wedstrijd staken, dreigde hij. Meteen bood zich een speler aan die net was ingevallen en zeker vijftig meter verwijderd had gestaan van het voorval, dat de aanleiding tot alle verwarring vormde. Na afloop van het treffen moest uiteraard ook nog een wedstrijdformulier ingevuld worden, waarop de scheidsrechter kenbaar maakte dat hij een ernstige overtreding had waargenomen, maar niet wist wie die had begaan. Met als gevolg dat hij een invaller, de nummer zestien van het betreffende elftal, maar de rode kaart had gegeven, om in ieder geval te kunnen straffen en tot gerechtigheid te kunnen komen. Want wat krom was, moest op een of andere manier door hem rechtgepraat worden. Maar in het licht van zijn onnavolgbare redeneringen had die speler die nu de rode kaart ontving, met evenveel fantasie de fair play-titel en de prijs voor de verstandigste speler mogen ontvangen.

Bas Verkerk

Als hij nu nog populair was bij de inwoners van Delft, dan was dat tot op zekere hoogte een verklaring voor het mateloos aantal bijbaantjes van de burgemeester van die stad, VVD'er Bas Verkerk, waardoor deze eigenlijk alleen nog maar op zijn plaats wordt gesignaleerd als de maandelijkse raadsvergadering moet worden voorgezeten. Na afloop daarvan is hij weer meteen foetsie, op weg naar de volgende klus waar hij qualitate qua geacht wordt wat bij te beunen. Want verder loopt hij op dat stadhuis niet meer rond noch in de gaten. Moet ook wel volgens deze Bas Verkerk. Want alleen zo zet je Delft echt op de kaart, haal je de miljoenen euro's binnen voor infrastructurele projecten zodat daardoor nu bijvoorbeeld de ondertunneling van het spoor in deze gemeente zijn beslag zal kunnen krijgen. En dat fix je dus beslist niet meer met een enkel bezoek aan een verdwaald Tweede Kamerlid.

Nee, je moet er voor zorgen dat je voortdurend op het netvlies staat van de hogere overheid, ook van die welke in Brussel zetelt. En daarom alleen, en om geen enkele andere reden, is Bas Verkerk lid van het bestuur van het ABP, lid van het bestuur van de Stichting Nieuwe Delftse Sociëteit "Het Meisjeshuis", Creatief Ambassadeur van Delft vanuit de Kring 40 & Co, lid van het Comité van aanbeveling voor het 22e lustrum van de Katholieke Studenten Vereniging Sanctus Virgilius, om maar eens een willekeurige greep te doen uit de rijstebrijberg van welgeteld 79 bijbaantjes die Verkerk naar zijn zeggen in het belang van de gemeente Delft vervult en waarvoor hij zich in geen enkel geval laat betalen. Zodat je met recht van de ware schertsfiguur mag spreken, die als je naar zijn foto kijkt daarop ook niet voor niets met zijn mond vol tanden staat.

Het gehucht Enschede

Wie nog beweert dat de gemeentepolitiek in Nederland volwassen is geworden met het dualisme zoals dat een aantal jaren terug is geïntroduceerd met de onafhankelijkheid van een College van B & W dat gecontroleerd wordt door een gemeenteraad, komt toch mooi bedrogen door het volgende verhaal. Dat laat namelijk zien dat de Bromsnorren, Malle Pietjes, de Burgemeesters en de Swiebertjes nog altijd op lokaal niveau kunnen acteren om daar hun burenruzies, want meer zijn het feitelijk niet, uit te vechten. Geef de geschiedenis die zich in  Enschede sinds augustus vorig jaar afspeelt maar eens een andere naam. Toen reed daar de burgemeester door rood licht, wat hij altijd ontkende, maar dat bevestigd werd door het logboek van de betreffende verkeerspaal.

Zelf erkende hij ook dat er toen een voorwerp dat omhoog kwam, de onderkant van zijn auto ramde, ondanks dat hij slechts groen licht had gezien. En omdat de plaatselijke veldwachter eveneens vaststelde dat het rode licht niet brandde, werd er geen bon uitgedeeld. Met als gevolg het ontstaan van een reuzenrel die er nu toe leidt dat de burgemeester in opspraak heet te zijn gekomen en zich mag komen verantwoorden in de gemeenteraad, op uitdrukkelijk verzoek van de voorzitter van de grootste oppositiefractie, die van de VVD. Waarmee, want kun je nog anders konkluderen, de dorpspomp daar in ere schijnt te zijn hersteld en Enschede met al zijn grootstedelijke pretenties zich nadrukkelijk kandideert voor de status van het gehucht waar ons ons kent en de eerste de beste scheet het formaat van het wereldnieuws krijgt. 

Understatement

Er zijn nieuwsberichten die op persbureaus met zo een fraai gevoel voor understatement worden geredigeerd dat het niet verbeterd kan worden door de beste scenarioschrijver, zoals deze tekst met zijn wel heel curieuze wending aan het slot laat zien:

"Een 54-jarige man heeft maandagochtend (lokale tijd) op Curaçao zijn voormalige echtgenote van 43 jaar op haar werk doodgeschoten. Daarop rende hij naar buiten en schoot zichzelf door het hoofd. Hij overleed enkele uren daarna. De vrouw was op slag dood. Dat heeft de politie gemeld. De twee waren gescheiden en hebben samen drie kinderen. In de media wordt ervan uitgegaan dat de man boos was op zijn vrouw."

Een katholiek kenteken?

Er blijft lawaai gemaakt worden over de nieuwe Nederlanders, die te weinig aanpassingsbereidheid zouden tonen, onvoldoende geneigd tot integratie zouden zijn en nog te zeer hun eigen culturele naad willen blijven naaien in een omgeving die toch van hen vraagt om daaraan mee te doen om zo kansen voor zichzelf te creëren. De allochtonen, de medelanders doen het niet goed en konden allicht wat meer inspanningen tonen om er ook bij te horen, wordt in bredere kring gevonden. Lekker gemakkelijk en ook voor de hand liggend, zo een mening zonder dat blijkbaar de verdere noodzaak en behoefte wordt gevoeld om naar zichzelf te kijken en zich ook eens bij de neus te vatten. Want onder het eigen volk, dat volgens velen dus het eerst aan de beurt behoort te komen, maatgevend is en waarnaar nieuwkomers zich hebben te richten, loopt ook vreemd spul rond waarvan je je met recht kunt afvragen of daar de bovenkamer wel echt op orde is en aangepast aan het heersende denken en de maatschappelijk leidende beginsels.

Neem mij namelijk niet kwalijk dat ik het spoor bijvoorbeeld bijster raak wanneer ik lees dat er Staatkundig Gereformeerden zijn die ernstige bezwaren koesteren tegen de Europese vlag en nog het meest als deze prijkt op het kenteken van hun auto. Recht in de leer en steil in hun principes als zij zijn, plakken zij dat kleine symbool daarop af met een Nederlandse leeuw of het rood-wit-blauw. En dat allemaal omdat zij de twaalf sterren van die Europese vlag, ontleend als die zijn aan het bijbelboek Openbaringen, beschouwen als het symbool van de Rooms - Katholieke Maria-verering, waardoor in feite de aandacht wordt afgeleid van Jezus als enige bemiddelaar tussen God en de mens, hun heilig geloof. Willen zij daarom al niets van het kenteken in die vorm weten, het feit dat die vlag ook staat voor het weggeven van de eigen souvereiniteit is dan nog een druppel die de emmer van deze anti-papen doet overlopen en ze tot deze protestactie heeft gebracht welke als uiterste doel een kentekenplaat voor Staatkundig Gereformeerden zal moeten hebben. Tegelijk laat het overduidelijk zien dat ook ons eigen volk rare snijbonen en vreemde snoeshanen kent waarop het etiket "onaangepast" niet eens zou sieren, omdat ze volledig in hun eigen gelijk blijken opgesloten. 

Het recht van opboeren

Wat de globalizering en de daarmee samenhangende vermenging van culturen zoal niet vermag. Neem alleen al het boeren. In onze beleving en cultuur het summum van onbeschoftheid als je in het openbaar de maaggassen de vrije loop laat, hardop en met geluid. Alleen tijdens het eerste jaar van ons leven mogen we de boer onder instemmende blikken een stoel geven, maar daarna is het toch mooi over en hebben we ons te gedragen, zoals dat heet. Geen wonder dat pubers er dan een sport van maken om juist in het bijzijn van iedereen en vooral goed hoorbaar luid te boeren, als het kan zelfs het a b c. Want je zult aan je recalcitrantie toch op enige wijze uiting hebben te geven. En zolang dat een erkend en vaststaand feit is en boeren dus een uiting van die levenshouding is, houden we ons als volwassen en beschaafd mens vooral in en is deze vorm van uitbundigheid nog altijd taboe. Terwijl het ook heel anders kan, bewijst een oude beschaving als de Chinese.

Want daar geldt het boeren, en het kan dan zelfs niet luid genoeg, als een gebaar van dank en voldoening. En wees daarom dus niet verbaasd dat door die globalizering, door die menging van culturen het opboeren op enig moment geaccepteerd zal gaan worden. Er hoeft maar een enkele generatie van pubers deze vorm van provocatie mee naar de eigen volwassenheid te nemen als aanvaardbaar gedrag en het is dus echt gebeurd. En dat zal waarschijnlijk nog sneller zijn dan menigeen denkt of leuk zal vinden. De eerste tekenen wijzen daarop, zoals het bestaan van die organisatie in Frankrijk die pleit voor een onverkort recht om in het openbaar te boeren, de Mouvement International du Rot (MIR), welke dat ook nog eens uitdraagt op haar website http://mir.com.free.fr. en waar ieder die aan zijn eigen oprispingen op deze manier ruchtbaarheid wil geven, terecht kan om zich bij die gedachte aan te sluiten.   

Het maaiveld in Oisterwijk

Ik kon niet beter op mijn wenken bediend zijn na mijn bewering van een aantal dagen geleden dat onder andere de Nederlandse mentaliteit met daarin begrepen de aangeboren gezagsgetrouwheid er borg voor heeft gestaan dat het de Nederlandse joden wel zo slecht heeft moeten vergaan tijdens de Tweede Wereldoorlog. Want de geschiedenis lijkt zich, hoewel heel anders, te herhalen. Opnieuw is een Joodse in het geding en is het waarachtig weer de Nederlandse regelgeving en nog meer de haast manische uitvoering ervan door ambtenaren waar ze tegen op moet boksen, wat het volgende bizarre verhaal rond de Moergestelse Naomi Adler oplevert. Geboortig in Amerika, waarnaar haar ouders tijdens WO II konden vluchten, kwam ze in 1969 naar Nederland, bracht er twee kinderen groot en bezit ze sinds 1974 een verblijfsvergunning voor onbepaalde tijd. Ze heeft nu al weer tien jaar een mondhygiënepraktijk in Moergestel, doceert mondzorgkunde aan de Hogeschool Utrecht en volgde een cursus didactische vaardigheden voor een tweedegraads onderwijsbevoegdheid. Kortom, het kan niet op met haar integratie, die een voorbeeld voor velen genoemd zou mogen worden.

Echter niet volgens het gemeentebestuur van Oisterwijk, waartoe de kern Moergestel behoort. Dat stelt dat ze binnen vijf jaar een inburgeringstoets moet hebben gedaan op straffe van een boete, omdat regels nu eenmaal regels zijn en de plicht tot handhaving van de inburgering aan de gemeenten is opgedragen. Een vrijstelling zit er voor haar niet in omdat ze volgens de gegevens van de Informatie Beheer Groep, het prototype van de ambtenarij, niet de diploma's kan tonen waaruit zou moeten blijken dat ze de Nederlandse taal voldoende beheerst. Alsof het gros van de Nederlanders, dat het niveau van de basisschool net is ontstegen, wel zo'n getuigschrift bezit. Waarmee Naomi Adler, omdat ze principieel weigert aan zo'n test mee te doen, als zoveelste veroordeeld lijkt tot een gevecht tegen windmolens waar dit land toch al zo rijk aan is en welke ook nog eens zo perfect blijken te draaien dat ze ieder zelfstandig denkend individu tot gort vermalen. Velen hebben dat al tot hun schade en schande ervaren. Naomi Adler lijkt nu aan de beurt om datzelfde gevoel ook te gaan delen in de Hollandse polder, waar alleen de ambtelijke molens de hoogte van het maaiveld mogen bepalen.

Undercover rookcontrole

Het is weer zo'n staaltje van die mentaliteit die hier in Nederland altijd wel heerst en die ook het bewijs ervan is waarom het de Joden hier tijdens WO II veel slechter is vergaan dan in andere landen. Om een of andere reden hebben wij iets met gezag en het handhaven ervan en is er altijd wel een groep te vinden die zich daar hoe dan ook voor inspant. Dat beeld, dat gevoel heb ik vaak en komt ook nu bij mij weer op als ik lees hoe de Voedsel en Waren Autoriteit het zich voorstelt om de naleving van het rookverbod in de horeca tijdens de carnavalsdagen te gaan controleren. Het onzalige idee heeft bij de heren en dames van die club postgevat om dan undercover onder het feestend publiek te gaan. Verkleed, omdat je dan niet of minder opvalt en toch je werk kunt blijven doen. Je moet er maar opkomen om als een soort geheim agent je te willen mengen onder het feestend publiek. Met ware doodsverachting dus.

Want je kunt er op rekenen dat je iets overkomt als je in die hoedanigheid een kastelein een boete wilt aansmeren terwijl het publiek daaromheen zich al vol heeft gegoten met de goede brandstof om bij een conflictueuze situatie in vuur en vlam te geraken. Dan heb je allereerst een gruwelijke hekel aan jezelf als je werkelijk denkt zo aan de slag te kunnen gaan. Bovendien heb je weinig begrepen van de geest die er tijdens Carnaval heerst, waardoor er drie dagen even niets of bijna niets toe doet, dus zeker geen rookverbod en de naleving ervan. Dus vraag je gewoon om problemen als je die werkelijkheid ontkent en die van jezelf, die van dat rookverbod dus, hoe dan ook daarboven stelt en als enige geldige erkent. Ik wens het deze mensen met dit onzalig plan niet toe dat het slechter met hen afloopt dan dat hun missie volledig strandt. Dat verdienen ze namelijk wel met hun intentie om de lol van derden te verpesten omdat hun regeltjes de regeltjes zijn. Want als je daarvoor wilt gaan op die plaats en dat moment, ben je dus slecht bij verstand en lijk je zelfs aan het  leven een hekel te hebben gekregen.

Warme truiendag

Ik heb met dit verhaal maar even gewacht totdat ik weer was bijgekomen van het lachen erom. En dat dat bijeen genomen bijna een week heeft geduurd, geeft wel aan hoe hoog het gehalte aan ridiculiteit ervan was. Want er blijkt nog altijd een niet onaanzienlijke groep te bestaan die maar geen afscheid kan nemen van die vermaledijde geitenwollensokken uit de zeventiger jaren, die dus echt een karikatuur van zichzelf aan het worden is en iedere gelegenheid te baat neemt om vooral weer in oude rituelen te vervallen, waarbij de symboliek meer telt dan het effect ervan. Ik kan en kon ten minste niets anders maken van het initiatief van alweer zo'n typische club, het Klimaatverbond in dit geval, om op of rond de datum dat het Verdrag van Kyoto in 2005 effectief werd, een zogenaamde "warme truiendag" te houden. Alleen al om dat verzonnen te krijgen moet je op zijn minst toch dik met beide benen in de vorige eeuw staan. Maar goed de bedoeling ervan was dat op die dag, en dat was dus vrijdag 13 februari, iedereen de verwarming een graad lager zette en een extra dikke trui aantrok om zo de CO2-uitstoot terug te dringen en uiteraard energie te besparen.

Een beetje persbericht daarover deugt dus niet als er niet van een succesvol initiatief wordt gesproken. Dus bleken tientallen gemeenten zich aangesloten te hebben bij dit idee. En doordat per saldo, geloof het of geloof het niet, een paar miljoen mensen gehoor hadden gegeven aan de oproep van dat Klimaatverbond, werd de uitstoot van CO2 op die vrijdag de 13e per saldo gereduceerd met 33 ton, wat een besparing van 1,1 miljoen euro betekende. Was dit op zich al een uitgelezen staaltje van meten en weten, aansluitend werd er ook nog eens op ronkende toon gekonkludeerd dat het door de zangeres Sarah Fairfield gezongen "Warme truienlied", waarmee deze dag was ingeluid, breed weerklank had gevonden en volgend jaar zonder twijfel een nationaal succes zou worden als deze dag zijn herhaling krijgt. Wat tegelijk de misschien wat onnozele vraag oproept waarom al die truien dan niet zijn aangehouden. Of was het het Klimaatverbond met dit hele verhaal uiteindelijk toch meer om zichzelf te doen?

ACAB

Vermoeidheid, onnozelheid, verkeerde mensen en de foute plaats. Typisch ingrediënten voor een cocktail die wel moest leiden tot een potsierlijk incident en een even bizar verhaal. Ofwel hoe een simpele bromfietsbekeuring zijn proporties verloor door verschillen in humeur, zoals een 25-jarige Maastrichtenaar moest ervaren toen hij, na net zijn thuiszorgronde te hebben afgelegd, door de politie werd staande gehouden en een bon kreeg omdat hij geen bromfietscertificaat kon overleggen. Dat gebeurde bij hem thuis voor de deur. Toen de agenten vervolgens informeerden naar de betekenis van de letters ACAB op zijn muts, antwoordde hij, niet beter wetend, "All Cops Are Bastards", waarop hij meteen, althans naar zijn zeggen, werd gearresteerd, hoewel de politie natuurlijk een veel uitgesprokener versie had van de aanleiding daartoe. En het werd er voor die man allemaal niet beter op toen zijn moeder met het nodige lawaai naar buiten kwam rennen om te voorkomen dat haar zoon afgevoerd zou worden vanwege dat mutsje en die gewraakte letters erop.

Er werd door de agenten een poging gedaan om haar met pepperspray te kalmeren, wat minder effect sorteerde dan toen die agent in burger met zijn hond verscheen en de vrouw, die wijkverpleegster is, tegen de grond werkte, haar keel dicht kneep en twee ribben kneusde, waarna ze samen met haar zoon ook mee kon naar het bureau. Na zes uur, dus in de nacht, mocht zij weer naar huis. Haar zoon volgde de middag erna, maar nog altijd met de stellige overtuiging van zijn gelijk en zijn recht op het dragen van dat mutsje, dat hij toch maar achterliet bij de politie, ook omdat hij het niet meer nodig dacht te hebben nu de zomer snel nadert. Maar hij had alle narigheid natuurlijk wel kunnen voorkomen als hij op het moment dat het er op aan kwam even bij zijn positieven was gebleven en niet die domme tekst had geroepen. Want ACAB staat ook voor zoiets gangbaars als "Always Carry A Bible". En daar kun je wel gemakkelijk mee weg komen.

Levende taal

Taal leeft en hoezeer blijkt wel uit dit fraaie ruikertje van modernismen, jargon en taalvernieuwingen dat ik heb samen kunnen stellen uit lees -, kijk - en luisterervaringen van de afgelopen twee weken. Kijk maar eens goed. Want er zitten een paar stijlbloempjes bij waar je U tegen zegt:

kalendermatig - inspiratieloos - ondertal - buurlandbundel - intuïtiviteit - serieusheid - bestuurskrachtmonitor - retentiebonus - fruitboomzigeuner - hoorcomfort - zorgkruispunt

Gewoon een eerste voorzetje dus waar ik zo nu en dan een nieuw boeketje op wil laten volgen. Wie kent ook van dit fraais dat te pas en te onpas toch gedebiteerd wordt en ook nog serieus genomen moet worden?

De raspende rups

Ik vond dit zo'n mooi bericht dat ik het wel integraal moest overnemen op mijn weblog om mijn lezers en bezoekers ook te laten genieten van dit natuurwonder in mini-formaat:

"Rupsen van een Europese vlinder laten zich door mierenwerksters verwennen alsof ze mierenkoninginnen zijn. De rupsen bedriegen de mieren door het geluid van de koninginnen na te bootsen; het is de eerste keer dat "akoestische misleiding" van mieren gezien is. Van het berggentiaanblauwtje was al bekend dat zijn rupsen zich in mierennesten laten voeden. De werksters denken dat het mierenlarven zijn, want de rupsen ruiken net als de larven. Wat echter onverklaard bleef, is dat de larven zelfs met voorrang behandeld worden. Dreigt er gevaar, dan redden de werksters liever de rupsen dan hun eigen broedsel. Dat, blijkt nu in een studie die verscheen in Science, komt doordat de rupsen het geluid maken van (volwassen) mierenkoninginnen. De koninginnen raspen delen van hun onderlijf tegen elkaar om hun status te bevestigen. De rupsen apen dat gerasp na." (Bron: NRC Handelsblad)

Oranje in Mozambique

Toen Willem Alexander afgelopen zomer aankondigde dat hij van plan was om in Mozambique een vakantiehuis te laten bouwen, bleef het opmerkelijk stil. Taal noch teken werd er in Nederland gegeven naar aanleiding van dit opmerkelijke bericht. Ik vond dat vreemd. Ik keek er wel degelijk van op. Want moet je echt zover weg om je privacy te zoeken? Is die dichterbij niet te vinden? Niet in Frankrijk, Spanje, Italië of Zwitserland, waar de familie Oranje zoveel vakanties heeft doorgebracht zonder gehinderd te zijn door het gewone volk, door haar onderdanen? Een raar verhaal, dat alleen maar curieuzer wordt, niet vanwege dat privacy-argument als wel door de redengeving van de kroonprins dat voor die plek was gekozen om daarmee een stimulans te geven aan de groei van de economie op het schiereiland Machangulo, waar de lodge van de familie Oranje in een duinpan moet komen te staan. Het zal allemaal best wel, maar erg geloofwaardig is het niet. Want dat schiereiland is over land nauwelijks te bereiken en telt slechts een enkel vissersdorpje.

Een Zuidafrikaanse projectontwikkelaar gaat er wel ongeveer 120 van die vakantiehuizen bouwen die uiteraard de basisvoorzieningen krijgen die wij in het rijke Westen kennen en waarmee de inheemse bevolking nu hierdoor ook kennis kan maken. Maar daar blijft de welvaartsgroei wel ongeveer bij. Want het volk dat daar vakantie komt vieren behoort tot de happy few van Zuid-Afrika en de industriële en financiële elite van Europa. En als dat daar voor zijn rust en privacy komt, zal het echt niet de boodschappen in een lullig vissersdorpje doen om zo bij te dragen aan de economische groei van Machangulo of zelfs Mozambique. Willem Alexander heeft goed kletsen vanuit zijn kasteeltje in Wassenaar, maar het werkt in real life echt even anders. Of misschien weet hij toch beter en verkocht hij willens en wetens deze praatjes voor de vaak om dat wonderlijk voornemen aan zijn volk te slijten. Dat liet hem blijkbaar in die waan en bleef vreemd genoeg stil, zo stil dat ik er niets van snapte, hoewel ik al redenerend mij heb bedacht dat het waarschijnlijk niemand ene bal verder kan schelen. Wat misschien ook het beste is, hoewel ik het een raar en ongeloofwaardig verhaal blijf vinden.

Aan de slag

Dit is zo'n logje waar maar de helft van mijn bezoekers en lezers mee uit de voeten zal kunnen en aan hun trekken komt. Een onderwerp in ieder geval waarmee een onderzoeker van de University of Nottingham, meneer Dimitropolou, het mannenvolk op zijn wenken bedient. Want wat is er meer des heren dan masturberen? Aan de hand van gegevens die hij bij 800 mannen verkreeg, heeft deze Britse wetenschapper gekonkludeerd dat jonge mannen, dus twintigers en dertigers, die regelmatig masturberen, zeg maar zo'n twee tot zeven keer per week, tachtig procent meer risico lopen om later prostaatkanker te krijgen omdat ze zo voor een verhoogde aanmaak van geslachtshormonen zorgen die ook de groei van prostaatcellen bevorderen. Waarmee al die oudere mannen, die nu met deze kwaal kampen, mooi en vies door de mand zijn gevallen.

Hoewel het verhaal ook een andere kant kent, volgens Dimitropolou. Namelijk dat oudere mannen, de vijftig - plussers, die nog regelmatig masturberen, juist hun kans op prostaatkanker verlagen omdat ze zo kennelijk in een handomdraai de kankerverwekkende cellen uit de prostaat weten te verwijderen. Wat zoveel betekent dat ook al die oude mannen die dus geen probleem met hun prostaat hebben, eigenlijk net zo mooi en vies door de mand vallen en dat je er als oudere man eigenlijk altijd gekleurd op staat, als je je handen thuis houdt en ze toch laat wapperen bij wijze van fitness. Want zo mag je masturberen voor oudere heren toch noemen wanneer het de gezondheid bevordert en het leven verlengt. Dus waarom nog langer gedraald? De hand aan de ploeg en aan de slag ermee om de kwaliteit van het eigen bestaan te verbeteren en er langer van te genieten......

Gederfde levensvreugde

Een 26-jarige fan van Roda JC heeft bij de KNVB een claim ingediend wegens derving aan levensvreugde omdat hem blijkens een vonnis van het gerechtshof in Den Bosch gedurende twee jaar ten onrechte een stadionverbod bij zijn club was opgelegd. Zijn leven had namelijk aan betekenis ingeboet omdat hij al die tijd geen wedstrijden van Roda had kunnen volgen. Treurig is het natuurlijk wel als je in zo'n betonnen bak met al dat volk opeengepakt je heil hoopt en denkt te vinden. Hoewel ook begrijpelijk, want de man is afkomstig uit een van die trieste en duffe volkswijken die Kerkrade kent en waar elke euro telt, dus 500 daarvan meteen synoniem zijn aan geluk dat hij nu gemist zegt te hebben en die hij daarom van de KNVB terug wil ontvangen.

Katten - en hondenleed

Waarom zou het onze huisdieren beter vergaan als we al zien dat het aantal gedragsproblemen onder kinderen verontrustend toeneemt, waarbij omgeving en opvoeding als de belangrijkste oorzaken worden aangemerkt? Dat konstaterend kun je er vergif op innemen dat honden en katten er net zo gekleurd op staan, te meer omdat ze hun plaats ook meer en meer krijgen in gezinnen. De kans dat het dan mis met ze gaat, is vele malen groter dan tientallen jaren terug, toen men zich de luxe van een huisdier niet kon permitteren en het leven ook minder hectisch was, waardoor aandacht voor elkaar en voor de kat of de hond net zo'n vanzelfsprekend levenselixer was als water en zuurstof. Gevolg is dat we nu in een situatie verzeild zijn geraakt waarin onze huisdieren een echte afspiegeling van ons eigen probleem en tekort zijn geworden. Want natuurlijk worden zij ook overspannen of kunnen zij in een depressie geraken. En uiteraard staan er dan therapeuten op om dat gedrag verder te verhelpen, waardoor er bijvoorbeeld voor gedeprimeerde katten kroelmoeders kunnen worden uitgevonden, mensen, die met dat geteisterde dier in eenzelfde ruimte gaan zitten en daar heel voorzichtig het vertrouwen van proberen te winnen.

Met onze welvaart en drukte hebben we het, treurig genoeg, dus bereikt dat we katten bijvoorbeeld zo in de narigheid brengen dat we er een herstelprogramma op los moeten laten. Hoewel, de commercie zou de commercie niet zijn als ze niet had ontdekt dat je met medicaties dit soort problemen ook kan oplossen. Zo zijn er geursprays verschenen die dieren rustig maken. En lukt dat niet, dan is er nog altijd Ritalin en Prozac waar met name honden heel goed op zouden reageren, als je dat in volle ernst mag zeggen. Waarna de volgende stap is dat pillen worden ontwikkeld die speciaal bestemd zijn voor dieren, om hen van hun angsten af te helpen of om dementie bij hen te voorkomen. Een levensgroot gat in een markt is het zeker, waarin miljoenen om zullen gaan en net zo veel is te verdienen. Maar tragisch is het daarbij wel dat het wordt gevuld met een ander gat, namelijk dat van ons tekort en ons probleem om normaal en in balans met elkaar, dus ook met onze dieren te verkeren.   

Dubbele lasten en lusten

Een handzaam idee voor ieder die al een tijdlang peen en uien zweet om zijn huis verkocht te krijgen, want met bijna niet te dragen dubbele hypotheeklasten is komen te zitten. Doe net als die Oostenrijker die zijn huis via internet verlootte door 9999 loten van 99 euro per stuk uit te geven en zo dus een miljoen euro binnenhaalde, wat twee keer de feitelijke waarde van zijn woning was. Zo werden de dubbele lasten dubbele lusten en ontstond ook nog eens de ware win-win-situatie omdat de winnaar van die loterij dat dure huis voor een habbekrats kreeg.

Het grote gebaar

Het kan natuurlijk niet wat die man uit Dordrecht deed met zijn valse melding van een op handen zijnde vliegtuigkaping om zo te voorkomen dat zijn geliefde met haar vaste partner op vakantie zou gaan. Het is het soort grote gebaar dat de liefde anno nu niet meer kent, maar waar ik best sympathie voor op kan brengen en de vrouw waar hij dus stapelgek op was en waar hij het allemaal voor deed, kennelijk ook. Want geen trouwere bezoekster van hem op dit moment in zijn cel dan zij. Daar zit hij te wachten op de uitspraak van de rechtbank in Rotterdam, die hem waarschijnlijk wel een paar jaar gevangenisstraf zal opleggen voor deze crime passionel, waarbij nu eens niemand het leven heeft gelaten, maar die werd gepleegd op een moment dat veiligheid hoger wordt gewaardeerd dan echte liefde plus wat je ervoor bereid bent te doen. O tijden, o zeden!

Kontschieten

Wie lekker effectief aan teambuilding en motivatie wil doen, moet beslist eens voetbaltrainer René van Eck inhuren. Want dat is een man die boordevol oorspronkelijke ideeën zit, zoals hij voortdurend bewijst bij zijn clubs, eerst FC Thun in Zwitserland en nu Carl Zeiss Jena, waar hij zijn mannen bijvoorbeeld op scherp krijgt met het zogenaamde kontschieten. En dat houdt zoveel in dat na het traditionele partijtje aan het eind van de dagelijkse training de verliezers ervan op hun knieën op de doellijn plaats nemen met hun kont in de richting van het speelveld. De winnaars mogen dan van de rand van het strafschopgebied proberen om de bal keihard te schieten tegen de gereed liggende achterwerken. Wat voor de ontvangende partij bepaald geen lolletje is en alleen maar motiveert om de volgende keer aan de andere kant te staan, aldus van Eck, die zo zijn selectie tot een eenheid denkt te kunnen smeden.

Blue Monday

Als we niet oppassen, zijn we zo weer een stukje Nederlands taaleigen kwijt dankzij de ingeving van een Engelse wetenschapper die zo nodig moest verkondigen dat het vandaag Blue Monday is, de meest deprimerende dag van het jaar, de derde maandag van januari dus. En dat allemaal omdat iedereen door zijn centen heen zou zijn, omdat het klotenweer is midden in deze eerste maand van het jaar, omdat van al die goede voornemens weer niets is terecht gekomen, omdat de vakantie nog zo ellendig ver weg is en omdat iedereen door de wetenschap en het besef van al deze narigheid van de weeromstuit ook een pokkenhumeur heeft gekregen. Zo ongeveer zou dan de systematiek van dit sociaal proces moeten werken welke de naam Blue Monday heeft gekregen. Alsof hiermee iets nieuws onder de zon zou zijn.

Want zong Fats Domino al niet vijftig jaar terug over "Blue Monday", zijn dag van treurnis over alle in het weekend gemiste kansen? Trouwens hoe lang praten wij al niet over een blauwe maandag, welke staat voor dat moment, die ene dag die slechts een tel op de eeuwigheid is? Wat dan de meest recent eraan gegeven betekenis is, hoewel die wel weer ontleend kon zijn aan het oorspronkelijke begrip, waar de blauwe maandag gold als de dag dat men zich ziek meldde om bij te komen van de inspanningen van het weekeind daarvoor en nog meer om de opgelopen roes en kater te kunnen verwerken door lekker uit te slapen. Een fraaie verwijzing dus naar onze recente geschiedenis. En die laten we ons toch mooi niet afnemen door zo'n aangewaaide Brit die ook eens interessant wil doen en de publiciteit zoekt om zijn eeuwige roem te kunnen verwerven.   

Bijzondere rouwverwerking

Gebeurtenissen, voorvallen en incidenten die te krankzinnig zijn voor woorden en onze verbeelding vaak te boven gaan, zijn de krenten in de pap van onze dagelijkse nieuwsvoorziening. En omdat ze meestal opgedist worden uit een of ander exotisch en veraf gelegen oord, bevestigen ze ons ook nog eens in de geregeldheid van ons eigen bestaan. Totdat deze droom opeens ruw wordt verstoord gewekt door een verhaal van hier om de hoek in Brunssum, dat vermoedelijk voor net zoveel hilariteit zal zorgen in Asuncion, Perth en Lagos en meer van die plaatsen, welke dus meestal de bronnen zijn voor al dit soort gekkigheid. Want geloof het of niet, een paar dagen geleden stonden een 42-jarige weduwe en haar 21-jarige dochter voor de rechter in Maastricht omdat ze bonje hadden gekregen over de verstrooiing van de as van hun op 43-jarige leeftijd overleden echtgenoot en vader.

Hoewel ze het erover eens waren dat die as boven de Noordzee verstrooid moest worden om zo de weg naar de Malediven te kunnen vinden, wilde de moeder dat doen zonder de dochter en de dochter op haar beurt dat zonder dat haar moeder daar bij zou zijn. De dochter eiste de helft van de as op om die op haar eigen manier aan de golven toe te kunnen vertrouwen, waar haar moeder, de weduwe, niet op in wenste te gaan, omdat een deel van de as onder familieleden was verdeeld, de dochter haar deel al had gehad en in een medaillon had gedaan, zodat de rest van de as onmogelijk nog in twee delen kon en mocht worden verstrooid. Een wens die de rechter dan ook billijkte en in zijn vonnis bekrachtigde om beide partijen vervolgens veel sterkte verder toe te wensen bij deze bijzondere vorm van rouwverwerking. 

Het doden van duiven

Zolang ik Amsterdam ken, wordt het geteisterd door duiven. Ze vormen met hun aantal van zo om en nabij de 50.000 een ware plaag, die bij de hoofdstad schijnt te horen en ten behoeve waarvan ook een permanent bestrijdingsprogram in het leven is geroepen. Rond het bedrijf dat de activiteiten in het kader daarvan uitvoert en nog meer over de daarbij gebruikte methoden is nu een bijna absurde, in elk geval kolderieke discussie ontstaan, die is aangejaagd door - hoe kan het ook anders - kamervragen van de Partij van de Dieren. Want bij een actie van dierenbevrijders op een van de Amsterdamse objecten waar de overlast van duiven werd bestreden, was namelijk gebleken dat deze dieren daarbij mishandeld waren. Hun koppen waren eraf gerukt. Of dat kon en nodig was, luidde de vraag aan minister Gerda Verburg, die onder andere over natuurbeheer gaat.

Waarop deze antwoordde dat volgens de Flora- en Faunawet het bij duiven toegestaan is om ze de nek om te draaien en de kop af te rukken, dat het dus een erkende verdelgingsmethode is. Maar wel bewerkelijk, zou je zo zeggen. Want daar ben je toch knap wat tijd mee bezig wil je de hele populatie van vijftigduizend zo om zeep helpen. Nee, dan zijn de Europese richtlijnen toch heel wat effectiever als ze spreken over vangen, vergassen en afvoeren, volgens de dienst ongediertebestrijding van de Amsterdamse GGD. En om de discussie kompleet te maken voert een Amsterdamse stadsbioloog nog aan dat je bij duiven eigenlijk kunt volstaan met het omdraaien van de nek om er verzekerd van te zijn dat ze de geest hebben gegeven. Wie echter Gerda Verburg een beetje kent, weet dat zij graag het zekere voor het onzekere neemt en graag doortastend te werk wil gaan. Dus is het bijeen genomen niet gek dat zij er toch een schepje bovenop doet en de ruimte laat om bij al die duiven ook nog eens de kop eraf te rukken. Maar het blijft al met al een veeg teken dat wij zo met de dieren omgaan die symbool heten te staan voor de vrede, sprak de moralist in mij die toch het laatste woord wil hebben.

Klatergoud in Lanaken

Vanuit het Nederlandse perspectief bezien en vooral in spraakmakende kringen, die het goed voor elkaar hebben, wordt het nog steeds beschouwd als bevoorrecht gebied waar het goed leven en wonen is door aantrekkelijke belastingfaciliteiten en een minimum aan regelgeving. Met als gevolg dat onze zuidgrens als het ware met edelstenen is afgezoomd en over haar hele lengte met goud is belegd. Van Brasschaat via Neerpelt tot Lanaken strekt zich zo één lange goudkust aan de Belgische zijde uit, waar onze zogenaamde Nederlandse haute volée zich in zijn paleisjes mag koesteren en wentelen in de illusie dat ze het goed voor zichzelf heeft geregeld. Zo althans is het beeld bij ons niets vermoedende Nederlanders die in onze onschuld en met ons gebrek aan gogme zijn blijven zitten waar we zaten met de idee dat het zo ook wel goed was of omdat ons de middelen ontbraken.

Tot deze week een simpel bericht verscheen, waarmee dit al zo lang heersend beeld ook bijgezet kon worden in het museum van gebroken dromen en vervlogen illusies. Want de gemeente Lanaken maakte bekend dat de Zilverkust - dat is de oudste van de drie villawijken ter plaatse met zo'n zestig meer dan riante villa's - na de zomervakantie zal worden voorzien van een gescheiden rioolstelsel, waardoor afval - en hemelwater apart zal worden afgevoerd en de bewoners van deze wijk afscheid kunnen nemen van hun watertonnen, septische tanks en waterputten. In al hun luxe en overdaad hebben zij zich daar namelijk veertig jaar lang mee moeten behelpen om zo hun eigen rotzooi en stront op te ruimen. Wat eens te meer laat zien dat niet alles dat er blinkt, ook per definitie goud hoeft te zijn. Het kan zomaar en op de meest onverwachte plaats, bijvoorbeeld dus in dat luxe en rijke Lanaken, gewoon en niets meer dan klatergoud blijken. 

De vijfde colonne

Opnieuw een fris verhaal uit de boezem van de Randstad, waar men zo dicht op elkaars lip zit dat het kennelijk te lastig wordt om een medemens met rust te laten en het verleidelijker is om over diens schouder mee te kijken en hem er bij te lappen als hij iets doet dat de eigen grenzen van betamelijkheid overschrijdt. Want dat vraagt immers de burgerplicht en het fatsoen, waar steeds vaker door de politiek en de media in wat voor een vorm aan wordt geappelleerd om de boel bij elkaar te houden. Fatsoen moet je immers doen. Wat dus niet aan dovemansoren blijkt gezegd, zoals die Haarlemse strafrechter nu ook heeft ervaren. Gezeten op zijn werkkamer achter zijn pc werd hij vanaf de aangrenzende straat betrapt op het surfen op internet en op het bekijken van pornosites. In een mum was dat met een mobiele telefoon vastgelegd, waarna die opname in dezelfde tijd op het bureau van de redactie van het Haarlems Dagblad lag.

Die speelde de foto door naar de rechtbankpresident in de veronderstelling dat de betreffende strafrechter een vertrouwelijk zedendossier was aan het raadplegen. Wat niet het geval bleek te zijn, maar slechts broeierige nieuwsgierigheid aan het licht bracht en de president van de Haarlemse rechtbank noodzaakte een interne procedure op te starten die waarschijnlijk en in het minst erge geval tot een schriftelijke berisping van de strafrechter in kwestie zal leiden. Waarmee die stiekeme fotograaf, die in wezen verraad van de ergste soort pleegde, zijn genoegdoening zal hebben gekregen, maar tegelijk de vraag gesteld mag worden of we wel in zo'n sfeer en omgeving willen leven, waarin we niet meer recht voor ons uit, maar nog alleen over onze schouders kunnen kijken. Want voor we het weten, zijn we gesnapt, erbij gelapt en te pakken genomen door de vijfde colonne die groter en groter wordt.

Update: Lees ook eens de column die Youp van 't Hek vandaag over deze kwestie schrijft op de achterpagina van NRC Handelsblad. 

IJsduiken

Als je een beetje goedgelovig bent, zou je tegenwoordig waarachtig nog gaan denken dat een leven niet waard is om geleefd te worden of zinvol te zijn als het niet de optelsom of de aaneenschakeling is van once-in-a-lifetime-experiences. Je moet op zijn minst wel eens geraft, gebungeejumped en gekitesurft hebben, een keer te voet naar Santiago de Compostela of Rome zijn gelopen, de Matterhorn hebben beklommen, een Nieuwjaarsduik hebben genomen en gebackpacked hebben down under om dat gevoel te krijgen dat leven meer is dan ademhalen tot de dood er op volgt. Althans zo word je dat vaker voorgespiegeld. Fijn daarom voor hen die zo stellig bij deze vormen van zingeving zweren dat het scala van mogelijkheden om zulke grensverleggende ervaringen op te doen er weer met een is uitgebreid. Want sinds een paar dagen is er met een zekere regelmaat - en de omstandigheden vragen er ook om - iets te lezen over de wondere wereld die er zich onder ijsvloeren zou bevinden en die dan ontdekt kan worden door een bezigheid als ijsduiken is.

Alsof er bovenop al niet genoeg vertier te vinden is. Nee, het moet gekker en exclusiever en vooral worden verkocht met het verhaal dat onder dat ijs de kleuren van de zon in duizenden tinten uiteenspatten, terwijl het zo mooi is om alle uitgeademde luchtbellen alle kanten op te zien schieten. Over drek, een roestige fiets, een lekke bal en troebel water wordt niet gesproken als de eigen flinkheid met mooie woorden aan de man moet worden gebracht, als er doodgewoon aandacht wordt getrokken, als deze mannetjes - want dat willen ze voor alles zijn - zich zo nodig laten zien en op zoek zijn naar de bewonderende blikken van al die schaatsers, die niet hun leven op hun kop zetten of er aan wagen om die once-in-a-lifetime-experience mee te maken. Zoals die flinkerd uit Nuenen die ook dat zwarte gat inging en er niet meer uitkwam, dus dat nu ook eens heeft kunnen ervaren.

Verbouwing Rijksmuseum

Het geklungel rond grote infrastructurele projecten als de Betuwelijn, de HSL Zuid, de Noord-Zuidlijn in Amsterdam en de ondertunneling van de A73 Zuid is inmiddels een nationale bron van vermaak geworden. In de schaduw ervan en grotendeels aan ons oog onttrokken omdat het publicitair waarschijnlijk minder sexy is en sneller gaat vervelen als spreekwoordelijk gebed zonder einde, ontrolt zich aan het Museumplein al sinds 2003 een soap die zijn weerga niet kent, maar minder aansprekend is omdat de geldbedragen die in het geding zijn, niet zo'n duizelingwekkende hoogte hebben. In dat jaar ging het Rijksmuseum namelijk dicht om gerenoveerd en verbouwd te worden, zodat een hernieuwde openstelling in 2008 een feit kon zijn. Welnu, zes jaar, ontelbare inspraakrondes, vergunningaanvragen, projectplannen en ontwerpen verder kan na een eerste en tweede mislukte aanbesteding nu toch de schop in de grond voor de feitelijke verbouwing, omdat ze werd opgeknipt in zeven deelprojecten, wat kennelijk beter te managen en te financieren is. Wie het begrijpt, mag het van mij zeggen.

Maar dank gaat er vooreerst en in elk geval uit naar al die Amsterdammers die zich kapot vochten voor hun fietspad onder dat museum en niet te vergeten naar de Fietsersbond en de stadsdeelraden die het kampioenschap polderdemocratie hebben behaald ten koste van de voortgang van dit prestigieuze project dat op zo'n tweehonderd miljoen euro is begroot en dat nu in 2013 moet zijn afgerond, waarna het Rijksmuseum na tien jaar dicht te zijn geweest, weer toegankelijk wordt voor het publiek, met personeel dat in de tussentijd directeuren, architecten en conservatoren in een doorlopende reeks heeft zien vertrekken, gefrustreerd als deze telkens werden in hun ambities om van dat Rijksmuseum weer iets moois te maken. Blijft halverwege de rit, zoals ze volgens de geldende planning geldt, wel de vraag of dat moois er ook echt van komt of dat al die schone ambities niet zijn gesmoord in dat ene doel om nu maar een end aan dit verhaal te breien. En wordt 2013 inderdaad gehaald of zal het wachten langer duren? Vragen, vragen met die ene zekerheid dat de tweehonderd miljoen zal worden overschreden. Want bij dit soort projecten blijkt het slijk der aarde steeds een sluitpost te zijn, van een lagere orde bijvoorbeeld dan die eenzame fietser.

Kerstverhaal in Riemst

Voor de echte verhalen blijk je toch bij onze Zuiderburen te moeten zijn. In een klein plaatsje net over de grens bij Maastricht krijgt Kerstmis dit jaar wel op een heel bijzondere wijze cachet, op een manier die je toch niet in ons land hoeft te verwachten, of we zouden direkt in het nieuwe jaar na de trekkingen van de grote loterijen op eenzelfde wijze verrast moeten worden als inwoners van Riemst dat tijdens de Kerst gaat overkomen. Want daar zal zich het ultieme Kerstverhaal afspelen, hoewel in een eigentijds jasje gestoken. De hele geschiedenis begint bij de man uit die plaats, die in de Euro Millions, een Belgische loterij, de jackpot van 7,5 miljoen euro won. Na van de eerste verbazing te zijn bekomen kwam hij al snel tot de konklusie dat dat bedrag wel overdreven veel was voor hem als alleenstaande 50 - jarige met twee kinderen.

Hij vond dat hij ook met de helft toe kon en besloot 3,75 miljoen euro ter beschikking te stellen van de plaatselijke gemeenschap, dat wil zeggen aan de behoeftigen daaronder te schenken. Daartoe schakelde hij de OCMW in, de sociale dienst van Riemst, die hij de opdracht gaf om dat bedrag naar behoren te verdelen. Dat gaat dan ook op Tweede Kerstdag gebeuren, wel nadat al voordien, en dat is dus vandaag, ook voor rekening van dezelfde, anoniem gebleven weldoener 100 energiecheques van 1000 liter stookolie zijn uitgedeeld aan de meest noodlijdende dorpsbewoners. Riemst staat uiteraard op zijn kop door dit gebaar dat er allerwegen chique en van allure wordt genoemd en geheel in de geest van Kerstmis. Wij zouden er in Nederland alleen maar vreemd van opkijken en het misschien wel zonderling vinden, wat het verschil in benadering kenmerkt zoals dat bestaat tussen ons en onze Zuiderburen, die getuige ook weer dit verhaal meer aan beschaving kunnen tippen.

Nationaal Muziekkwartier

De treurige lijst van nationale incompetenties vraagt weer om uitbreiding. Want is onze onkunde in het bouwen en aanleggen van spoorlijnen, autowegen en tunnels inmiddels wel bewezen en spreekwoordelijk geworden, het stopt er niet mee. Ook de verwezenlijking van concertgebouwen en theaters blijkt niet meer aan onze capaciteiten besteed. Plannen maken en er een eind weg over fantaseren kunnen we als de besten, maar als het om de uitvoering ervan gaat, houdt het verhaal wel meteen op. Denk maar eens aan de geschiedenis rond het musicaltheater aan de Zuidas in Amsterdam of aan alle kwesties rond een te realiseren muziekgebouw in Utrecht. Lachen, gieren, brullen was het, als het bijeen genomen niet zo triest en beschamend was geweest. En het kan nog een graad erger zoals is gebleken sinds het zo veel geprezen Nationaal Muziekkwartier in Enschede eind november in gebruik is genomen.

Want in die paar weken dat het nu al bespeeld wordt, moesten twee theateravonden afgelast en overgeboekt worden naar een aangrenzende schouwburg in Hengelo waar de accomodatie wel toereikend was voor een dans - en een toneelvoorstelling. De betreffende gezelschappen konden in de omstandigheden die in Enschede werden geboden, hun artistieke ei niet kwijt omdat het theater veel te groot of te klein was met uiteraard ook een niet passend formaat van het podium dat benut moest worden. En dat werd dan allemaal veroorzaakt doordat er bij de bouw van het project, dit Nationaal Muziekkwartier, tien miljoen euro bespaard moest worden, wat dan ten koste van een middenzaal met driehonderd zitplaatsen ging, waardoor nu vijftien al tijdens of voor de bouw geboekte voorstellingen ook op het spel blijken te staan. Zo werd schraalhans keukenmeester en is penny wise duidelijk pound foolish. Maar voetbalstadions bouwen kunnen wij als de besten en ook nog het snelst. Hebben wij tenminste nog iets om echt trots op te zijn en hoog van op te geven.

Koekje van eigen deeg

Middenin de kredietcrisis en zo aan het eind van het jaar is het best interessant om te zien hoe het management van banken wegkomt op het moment dat er met hen afgerekend moet worden, nadat zij met hun wanprestaties, hebzucht en riskant gedrag hun organisaties zo negatief in de kijker hebben gespeeld. De opmaat daarvoor is in Zwitserland al nadrukkelijk gegeven gezien het volgende bericht:

"De tweeduizend hoogste managers bij de Zwitserse bank Credit Suisse krijgen een koekje van eigen deeg. Hun bonussen ter waarde van 3,3 miljard euro worden aan hen uitbetaald in dubieuze beleggingen waarmee zij hun bank hebben opgescheept. In plaats van cash geld ontvangen de bankiers een aandeel in een fonds waarin Credit Suisse risicovolle leningen aan durfinvesteerders en vastgoedmaatschappijen heeft gestopt. Daarmee is de bank van dat risico af en zitten de managers ermee. Zij zijn immers de mensen die ervoor hebben gezorgd dat hun werkgever meer dan 120 miljard aan slechte leningen heeft uitstaan en al 4,2 miljard euro moest afschrijven op die kredieten en gebundelde hypotheken."

Tot zover dit bericht, dat eens te meer bevestigt dat Zwitsers pragmatici zijn. Maar dat ze dat koppelen aan zo'n gevoel voor humor, wist ik eerlijk gezegd niet. En als het waar is dat een goed voorbeeld goed doet volgen, dan valt er de komende tijd genoeg te lachen.

De maan als Kerstcadeau

Wie de idee heeft dat met de ontmaskering van Bernhard Madoff, de miljardenfraudeur, het failliet van de markteconomie was aangetoond, heeft het bij het verkeerde eind. Want het bedrog gaat gewoon door en wordt zelfs open en bloot geëtaleerd, waarmee de konklusie zich opdringt dat schijn, luchtfietserij en belazeren inherent moet zijn aan deze ordening van onze maatschappij. En als bij mensen de ogen nu nog niet zijn geopend, dan moeten ze ook maar ziende blind blijven en in elke val, die slechts opgezet kan zijn om hen hun geld afhandig te maken, bij volle verstand trappen. Beter verdienen ze het niet en die vent of vrouw die het lef en de brutaliteit heeft om daar gebruik van te maken, des te meer. Zoals die Dennis Hope, die vanuit het hoofdkantoor van zijn Lunar Embassy in de Amerikaanse staat Nevada gebruik maakt van alle mazen in de nationale en internationale wetgeving en dus doodleuk voor 25 euro honderd vierkante meter maan aanbiedt met daarbij gegarandeerd een uniek uitzicht op de aarde, wat hij juist in deze tijd van het jaar ook nog aanprijst als het ultieme kerstcadeau. Aan fantasie geen gebrek, zal de argeloze lezer zonder twijfel zeggen en schouderophalend verder gaan met de gedachte dat dit de zoveelste idioot is die ook zijn geluk eens wil beproeven vanuit de filosofie dat er altijd wel gekken zijn die voor weet-ik-wat een prijs willen betalen.

Echter, deze Hope houdt zich met deze aktiviteit voor iedereen zichtbaar al sinds 1980 bezig en heeft sindsdien dik vier miljoen mensen, waaronder Reagan, Bush sr. en jr. en Jimmy Carter, eigenaar gemaakt van een stukje grond op de maan en dus de som van in totaal 100 miljoen euro kunnen incasseren. Laat nergens de idee ontstaan dat dit slechts kan gebeuren in het land van de onbegrensde mogelijkheden, Amerika. Want zijn onderneming kent inmiddels in tien landen ook kantoren. En wie zin mocht hebben om die verkoop in Nederland te starten moet wel met Hope een franchise-contract afsluiten en daarvoor de som van 75.000 dollar betalen. Overigens is het al die jaren wel de vraag gebleven of het bezit van die maangrond op de lange termijn wel houdbaarheid heeft en rechtsgeldig zal zijn. Juristen zetten er grote vraagtekens bij en Hope ook een beetje met zijn erkenning dat het wetenschappelijk gezien hoogst twijfelachtig is wat hij doet, maar hem zeker meer dan voldoende plezier oplevert, terwijl het al jaren aaneen flink schuift. Maar dat ligt alleen aan al die mensen die met hun naïveteit, domheid en gretigheid dit systeem en dit bedrog met gemak in stand weten te houden. Waarom zou hij er dan mee moeten stoppen?    

De intelligente man

To whom it may concern en wie de schoen past, trekke hem aan. Dat motto geldt zeker voor de onderstaande konstateringen, die vrouwen, waarschijnlijk geamuseerd en streetwiser als ze toch zijn, aan zich voorbij zullen laten gaan, wetende dat dit weer typisch zo'n speeltje en wijsheid is waar mannen zich hevig druk over maken om daarmee de eigen veren als echte pauwhanen op te kunnen strijken. Maar mogen ze aan de andere kant alsjeblieft? Want het is nogal wat wanneer je bevestigd krijgt dat hoe intelligenter je bent, des te hoger de kwaliteit van je spermacellen is en de concentratie en het aantal ervan per ejaculatie toeneemt, terwijl de cellen ook nog eens beweeglijker zijn. En laat dat verband zelfs blijven bestaan als er correcties zijn aangebracht voor leeftijd, de body mass index, het gebruik van alcohol en nicotine en het aantal dagen van onthouding voor de gemeten ejaculatie.

Nou, dat wetende, loop je als slimme jongen toch even met het hoofd in de wolken om vervolgens snel met beide voeten weer hard op de grond terug te keren. Intelligentie heeft namelijk ook zijn schaduwzijde. Gebleken is dat naarmate het IQ van een man hoger is, zijn kans om te sneuvelen in een oorlog ook aanmerkelijk toeneemt, zij het dat dit wel de uitkomst is van een meting onder soldaten. Tegelijk werd er ook gekonstateerd dat de echte slimmerikken niet zo gek zijn om zich als kanonnenvoer aan te bieden. Zij kijken wel uit, zoals het doorsnee - IQ van een controlegroep liet zien. Waarmee eigenlijk ieder die dit logje leest, uiteindelijk wel honderd procent tevreden moet zijn. Een domme bezoeker heb ik hier namelijk nog steeds niet ontmoet.

Mosterd na de maaltijd

Met wie of wat boven de korenmaat uitsteekt, is het in Nederland toch altijd tobben. Onze omgang ermee is moeizaam, zoals we meestal vergeten om onze waardering ervoor tijdig uit te drukken, want er te laat mee komen dan wel achter de feiten aan lopen. Dat dacht ik direkt toen ik gisteren las dat een van de grootste in ons land levende kunstenaars, Shinkishi Tajiri (foto), nadat hij al 56 jaar hier woonachtig is geweest, op zijn ziekbed, dat geen uitzicht op genezing biedt, en op zijn 85e verhaardag te horen kreeg dat hem de Nederlandse nationaliteit was toegekend. Was hij daar al vet mee, de mosterd kan nog veel later na de maaltijd worden opgediend, zoals in het geval van Jeu Sprengers, de vroegere voorzitter van de KNVB, die acht maanden geleden overleed. Hij werd gisteren alsnog benoemd tot erelid van de voetbalbond. Om dus een rood hoofd van te krijgen en je plaatsvervangend te schamen....

Volunteers in Valkenburg

Met een klein beetje moeite krijg je elke dag je weblog gevuld met het plaatselijk nieuws uit Valkenburg. En dan niet met de doorsneefeiten, zoals de opening van een winkel of een aanrijding hier of daar. Nee, met curiosa, gekkigheid en vondsten. Want aan rariteiten is er geen gebrek. Iedere dag staat er wel iemand, een organisatie of instantie op met weer een idee om de gang van zaken in die plaats te stroomlijnen en te verbeteren. Allemaal met de beste bedoelingen, maar in zo'n overdaad en overvloed dat het bos door de bomen niet meer is te zien en iedereen en alles wel over elkaar moet buitelen met de definitieve chaos als resultaat, wat op zich ook best vermakelijk is, temeer omdat de dingen toch lopen zoals ze lopen zonder dat er iets op grootse wijze ontspoort. Het is het rumoer en het gekakel van het kippenhok, dat amuseert, en vooral de omstandigheid dat ieder vogeltje zingt zoals het gebekt is, dus zijn eigen wijsje wil en moet laten horen, zoals nu weer de politie die het in haar regeldrift als sterke arm van de gemeentelijke overheid ook niet meer weet en met haar ideeëngoed op de lachspieren gaat werken en zo het brevet van het eigen onvermogen alleen maar laat zien.

Want heeft ze ter ondersteuning van haar taken al de beschikking over parkeer - en stadswachten plus drie wijkagenten die het contact met de mensen op de straat moeten verbeteren, voor haar eigen gemak roept ze nu het fenomeen van de "volunteer" in het leven, die een oogje in het zeil moet houden in de respektievelijke wijken van Valkenburg, omdat de politie, zo zegt haar chef, nu eenmaal niet alles kan zien. Die "volunteers" worden wel herkenbaar gemaakt voor de buurtbewoners met een rood jasje en een speciale pet. Waarmee het hele idee zichzelf al opknoopt en verheft tot de mop van het jaar. Want zijn er mensen zo gek en nog te vinden die èn als verklikker èn als clown rond willen lopen en zich dan "volunteer" laten noemen omdat je met de naam van vrijwilliger de schijn echt tegen hebt? Het zal toch niet zo zijn dat er iemand zo de pest heeft aan zichzelf om die rotklus te gaan klaren. De politie, eens onze beste vriend, moest toch stukken beter weten......   

Multiple choice

Gekker moet het eigenlijk in dit land niet worden, zou het motto kunnen zijn waaronder het volgende trilemma begrepen kan worden, dat ook in een een multiple choice - vraag samen te vatten is en welke daarom zou kunnen luiden: Waar, wanneer, hoe en wie is het meest uit de bocht gevlogen en over de kop gegaan in de onderstaande situatie, rekening houdend met wat naar de geldende maatstaven gangbaar genoemd mag worden?

Is het de man die aan de vooravond van het paddoverbod met zijn vriendin afsprak om toch één keer die hallucinogene middelen te gebruiken om haar, nadat ze die paddo's gezamenlijk hadden genuttigd, kennelijk omdat hij onder invloed ervan verkeerde, vervolgens van de trap af te gooien en de buurman, die hij om hulp was gaan vragen, daarna maar spontaan op zijn gezicht te gaan timmeren? Of

Is het de gemeente Den Haag die heeft verzonnen om een verbod uit te vaardigen om peuken op straat te gooien en de overtreder daarvan een boete van 95 euro op te leggen, terwijl ze voor de handhaving van dit verbod een korps surveillanten in het leven heeft geroepen? Of

Is het de PvdA die onder druk van al het populistisch geschreeuw aan de rechterzijde zichzelf ook aan de rechterkant voorbij is gaan rennen door er voor te pleiten om Marokkaanse probleemjongeren voortaan en plein public te vernederen, om hen als ze veroordeeld zijn een buurtverbod op te leggen, dus daarom Ella Vogelaar keihard heeft laten vallen, want haar nooit heeft beschermd, omdat ze te soft zou zijn in het heersend politieke klimaat?

Wie heeft de moed en de wijsheid om in deze gekte de goede positie in te nemen en dat, als het kan, graag nog te voorzien van argumenten?

Paddestoelenverbod

Ab Klink, onze minister van Volksgezondheid, laat er geen gras over groeien in zijn streven om Nederland eens flink met zijn gedachten op te knappen. Hij voegt met recht de daad bij zijn vele woorden, waarbij het, zoals ook bij het rookverbod, meer om het gebaar lijkt te gaan dan dat er enige effectiviteit, draagvlak en geloofwaardigheid wordt beoogd. Want uitgerekend in het jaargetijde dat ze het meest welig tieren in ieder bosperceel en in welke beheesterde of schaduwrijke tuin ook, worden 186 soorten paddestoelen door hem op lijst 2 van de Opiumwet geplaatst, aangemerkt als hard drug en daarmee verboden verklaard.

En dat allemaal per aanstaande maandag 1 december. In de praktijk betekent dit dat ieder het risico loopt om vervolgd te worden als verboden paddestoelen op zijn of haar grond groeien. Daarvoor kan de straf maximaal één maand gevangenis bedragen, wat op kan lopen tot twee jaar als de betreffende eigenaar zich van die groei ook nog bewust is en zelfs tot zes jaar cel of een geldboete van 740.000 euro als het daarbij om grote hoeveelheden gaat. Waarmee iedereen is gewaarschuwd dat de gekte met het ingaan van de nieuwe week in dit land dus definitief en volledig is uitgebroken...   

Wijven....

Omdat het er zo nu en dan in weblogs stevig feministisch aan toegaat, neem ik de vrijheid - weliswaar met een vette knipoog - een tegengeluid te laten horen dat geschreven is door de Vlaamse auteur Erik Vlaminck (foto), die de vrouwen er op hun beurt stevig van langs geeft en wel op de volgende manier:

"Wijven zijn scrapuleuze serpenten. Van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat en als het moet desnoods ook in het midden van de nacht doen ze niks anders dan in volle toerekeningsvatbaarheid kuren uithalen om mannen volslagen hoorndol en ziekelijk hitsig te maken en dus lopen ze rond met kilo's schmink en andere dwaze spullen om hun vel te maskeren en paraderen ze in frullekes van kleren waar ge de spleet van hun bruine teten in kunt zien terwijl ze boven op hun kop een criminele zonnebril in hun haar hebben gestoken, ook als 't regent of als 't donker is."

Nou, ik ben toch wel benieuwd wie van de dames, die ik allen onverkort een goed hart toedraag, hier van terug heeft.

Warme handen

Over de zin en onzin van wetenschappelijk onderzoek en in samenhang daarmee uitgevoerde experimenten gesproken. En bovendien ook nog zo lekker actueel nu die Erwin Kroll ons iedere avond bijna handenwrijvend een beetje staat op te fokken bij zijn aankondiging van een naderende koudegolf, lagere temperaturen en misschien, ja, geloof het of niet, wat natte sneeuw met hier en daar een donderslag. Wat heeft een Amerikaanse wetenschapper namelijk nu weer uitgevonden? Niets meer en niets minder dan dat wie warme handen heeft, ook "warmere" gevoelens koestert voor zijn of haar medemens. Dat bleek hem namelijk toen proefpersonen een (fictieve) persoon op basis van eenzelfde beschrijving positiever beoordeelden als zij vlak daarvoor een beker warme koffie hadden vastgehouden dan wanneer zij een glas ijskoffie in hun handen hadden gehad.

En medewerking aan dit experiment werd uiteraard beloond, zoals het onderzoek ook tot in extremis werd voortgezet. Waardoor het gelijk van deze Amerikaan, van diens eerste konstatering alleen maar werd bevestigd. Want degenen die warme handen hadden, kozen voor een presentje voor iemand anders, terwijl de proefpersonen met koude handen het kadootje eerder voor zichzelf bestemden. Waar de wetenschap al niet toe leidt en zelfs de sleutel lijkt te bieden voor een betere wereld. Zet de thermostaat dus maar lekker hoog en laat de open haard maar goed snorren en branden en warm er de handen aan. Gegarandeerd dat het dan met ons in deze winter en donkere tijd best allemaal op zijn pootjes terecht zal komen. Alsof de wetenschap zich ook al ontpopt tot een nieuwe religie en een vers geloof.   

Vergadermethode

Bij mijn laatste werkgever heerste niet, wat je noemt, een echte vergadercultuur. Dat was een gevolg van de op alle niveaus van het bedrijf geldende afspraak dat twee uur genoeg moest zijn om tot een afdoende uitwisseling van informatie en argumenten en een adekwate besluitvorming te komen, wat dan weer voortvloeide uit het ooit - niemand wist meer wanneer - door een of andere managementgoeroe gedane uitspraak over de effectiviteit van vergaderen. En diens wil was dan wet. Want als bedrijfsleiding moest je ergens je wijsheid en inzicht aan ontlenen en dan wilde wat geleend gezag van verre best wel eens helpen en in dit geval zelfs ingesleten raken in de sfeer en het eigene van een organisatie. Maar wat evenzeer gold, was de omstandigheid dat dat bijna op de klok vergaderen, wat je overigens hielp om ook nog je eigen werk te kunnen doen, weer in ruime mate werd gecompenseerd door dagenlange bijeenkomsten buitenshuis, welke dan van 's ochtends vroeg tot laat in de avond besteed werden aan training, teambuilding en planning van bedrijfs - en afdelingsactiviteiten en - doelstellingen. Wat met de linkerhand, in de dagelijkse routine, dus aan tijd en effectiviteit werd verdiend, werd met de andere hand op gezette tijden even kwistig vergooid.

Ook in deze toch op resultaat gerichte cultuur waren sloten geld te verdienen geweest als de uitkomsten van het onderzoek dat TNO heeft verricht naar het nut en effect van een verstelbare tafel, maar eerder, dus in mijn tijd, en niet gisteren waren gepubliceerd. Met zo een tafel zou dan staand vergaderd kunnen worden, wat mensen zonder twijfel ertoe brengt om sneller besluiten te nemen, aldus het TNO. Ja, wie wil er niet liever zo snel als het maar kan op zijn luie kont kunnen zitten dan urenlang staand en hangend aan een tafel het oeverloze gezwets van anderen aan te moeten horen. Is het daarom zo vreemd dat diezelfde onderzoekers ook de stelling durven poneren dat vergaderen volgens deze methode de Nederlandse economie door de effectiviteit van besluitvorming en de te behalen tijdwinst zeker 10 miljard euro kan opleveren? Tel uit je winst, zou je dan zeggen. Maar draagvlak ervoor? Ik moet het nog zien. Want het heeft ook wel wat om onderuit gezakt achter een bak koffie even wat tijd van je baas te jatten. Of zijn we met zijn allen toch die Calvinist waarvoor de boog acht uur of zelfs meer achtereen gespannen moet zijn?

De kromme komkommer

Aan klein leed komen we niets tekort. Er is meer dan genoeg lastigheid en ergernis in het dagelijks leven, waar je aan went, maar toch van verlost zou willen zijn als een kans daartoe zich eens voordoet. Sinds een paar dagen heeft Brussel ons weer eens opgezadeld met de gevolgen van een besluit dat weer van dat klein leed veroorzaakt zonder dat je ervan over de rooie of van de kook hoeft te raken. Zo erg is het allemaal ook weer niet, maar toch vervelend, hoewel de europarlementariërs zonder twijfel de beste bedoeling hebben gehad met de afschaffing van de vormregels voor flink wat groente en fruit. Want natuurlijk is het niet acceptabel dat tot voor kort grote hoeveelheden ervan werden doorgedraaid of op een afvalberg kwamen omdat ze niet voldeden aan de vormvereisten zoals die waren vastgelegd door de EU. En een tweede even geldige reden voor dit besluit was dat met de versoepeling van die regel het aanbod zeker zal toenemen, waardoor op een stevige prijsverlaging gerekend kan worden. Allemaal goed en wel, zoals er ook weinig tegenin te valt brengen.

Neemt echter niet weg dat nu groente en fruit in alle mogelijke vormen mag worden aangeboden, de consument wel in praktisch opzicht met de gebakken peren komt te zitten, er op zijn eigen manier toch last mee krijgt. Want wat kreeg je bijvoorbeeld zo'n kaarsrechte komkommer niet gemakkelijk geplaatst in je krat met de weekboodschappen, waarin ze altijd zo'n onnozel openblijvend plekje kon opvullen. Kom daar eens om met die kromme komkommer. Om nog maar te zwijgen over het probleem om zo'n wanstaltig exemplaar in de gelijke parten te verdelen, waarmee je ieder aan tafel immers steeds tevreden kon stellen. En verder ziet het niet uit, oogt het niet in de schappen van de supermarkt waar een warboel zal ontstaan, de strakke opmaak verdwijnt en het oog minder rust zal krijgen. Rest nog de vraag of er iemand in de EU hier om heeft verzocht of is dit het zoveelste Brussels stokpaardje, dat mag worden bereden. Dan wordt eurocommissaris Marianne Fischer Boel bedankt voor de tijd om hier haar levenswerk van te maken evenals al die dames rn heren in het europarlement met daaraan toegevoegd het dringend verzoek aan hen om nu eens aan de echte zaken te gaan werken. Want zeg nou zelf. Wie heeft hier op zitten wachten?

Sportdrank

Het kan dus nog steeds gekker in de wetenschap of wat daarvoor, zoals in dit geval, lijkt door te gaan. Want psychologen - ja, zij zijn het weer - hebben ontdekt dat mensen die naar een flesje sportdrank hebben zitten kijken, meer uithoudingsvermogen hebben dan mensen die naar een flesje bronwater keken. De eerste groep houdt het langer vol om niet met de ogen te knipperen of om een been gestrekt omhoog te houden. Ofwel, bij deze mensen gaan de hersenen als het ware onbewust in de "volhoudstand" door de associatie met dat sportproduct, waarmee zelfs het bewijs in de buurt zou komen dat zo'n drankje niet meer dan een placebo is. Gekker moet het toch maar niet worden, ook al komt deze wijsheid weer uit Amerika.

Pius XII

Weer zo'n bizarre geschiedenis die aan de schoot van de moederkerk in Rome is ontsproten. Want het Vaticaan blijkt nu wel eens van het ongemak af te willen dat door de pogingen om paus Pius XII zalig verklaard te krijgen nu al veertig jaar lang wordt veroorzaakt. Sinds 1967 wordt van alles in het werk gesteld, wordt hemel en aarde bewogen om de laatste voorwaarde te vervullen, waaraan in de beste en meest strikte Rooms - Katholieke traditie zal moeten worden voldaan. In al die jaren is men er maar niet in geslaagd om dat voor elkaar te krijgen, om dat noodzakelijke wonder te vinden dat Pius XII toch moeten hebben verricht. Maar de huidige plaatsbekleder, Benedictus XII, gaat er nu echt werk van maken.

Hij heeft namelijk openlijk verklaard te vermoeden dat dat wonder toch tijdens de Tweede Wereldoorlog moet hebben plaats gevonden en dat hij daarom bereid is om nu in deze kwestie door te pakken, om deze zo lang slepende procedure tot zaligverklaring binnenkort vreugdevol af te kunnen sluiten. En natuurlijk heeft hij volkomen gelijk. Want noem het maar niet een wonder dat die Pius XII kans heeft gezien om tijdens die vijf oorlogsjaren de kiezen stijf op elkaar te houden en daarmee ook de Joden de Joden te laten. Heet op zijn minst een teken van armoede van geest. En worden zij die in bezit daarvan zijn, niet als eersten zalig genoemd? Waarom dan nog langer gedraald en deze ridder van de droevige figuur niet alsnog naar dat voorportaal, die kandidatuur voor de heiligverklaring gesleept? In Rome draait men anders toch ook de hand er niet voor om, is men nooit te beroerd om het collectieve Katholieke geweten op wat voor een manier ook gezuiverd te krijgen.   

Naam - lettereffect

"In gelul kan je niet wonen", was, geloof ik, zo'n gevleugelde uitspraak van de vroegere PvdA - politicus Jan Schaefer, die zich daarmee de oprechte tegenvoeter toonde van al die ouwehoeren die zich tegenwoordig ophouden in wetenschappelijke kringen. En het zijn vooral de psychologen, die daarin op afstand de kroon spannen. Er gaat geen week voorbij of er is wel weer van dat volk dat opnieuw iets interessants heeft ontdekt in het menselijk gedrag. Toegegeven, de mens blijft een mysterie en zijn gedrag kent natuurlijk iets magisch en ondoorgrondelijks. Maar blijf er alsjeblieft gewoon over doen, verricht gedegen onderzoek ernaar en kom met konklusies die hout snijden. Wat die twee Belgische organisatiepsychologen - een soort binnen de soort dat nog een tandje erger is - in elk geval in alle opzichten nalieten, toen ze het zgn. "naam-lettereffect" 1-op-1 doorvertaalden naar Belgische werknemers en tot de konklusie kwamen dat mensen, zeker als ze een verhoogde assertiviteit bezitten, sterk geneigd zijn om te gaan werken bij een bedrijf, waarvan de naam met dezelfde letter begint als de eigen naam, gewoon omdat ze die beginletter relatief mooi vinden.

En dat zou dan in lijn zijn met eerdere bevindingen in Amerika - want daar zijn deze beroepsbeoefenaars even weird - waarbij was gebleken dat een relatief groot aantal tandartsen (dentists) de voornaam Dennis heeft, advocaten (lawyers) vaker Laura en Lawrence heten en in Jacksonville anderhalf maal meer Jacks wonen dan je op grond van het toeval zou mogen verwachten. Dit gezwets en deze larie heet dus ongeveer wetenschap, ja, psychologie. Toen ik zelf maar eens de proef op de som nam in mijn praktijk, resteerde alleen maar een gezelschapsspel, dat leuk is voor een lange winteravond. Want snel blijkt dan al dat het hele verhaal en die theorie nergens op berust, maar dat er wel veel lol aan is te beleven en dat je er best lang mee aan de praat kunt blijven.

Muizenissen

De curieuze wetenschappelijke vondsten en publikaties volgen elkaar weer in duizelingwekkend tempo op. Want bijna elke dag is het wel raak als de resultaten worden bekend gemaakt van het zoveelste onderzoek, dat eigenlijk verder nergens toe doet, althans voor de belangstellende buitenstaander niet. Zoals nu bijvoorbeeld het verhaal, de konklusie dat Schotse en Ierse huismuizen nog altijd de sporen vertonen van de Middeleeuwse verovering van hun vaderland door de Vikingen. Genetisch onderzoek laat namelijk zien dat de huismuizen op de Schotse Orkney - eilanden en in Ierland sterk lijken op hun soortgenoten in Noorwegen. Zoals de gelijkenis tussen de huismuizen in andere delen van Groot - Brittannië en die in Duitsland op haar beurt zou kunnen duiden op grote migratiestromen tussen die landen in de ijzertijd, omdat de huismuis nu eenmaal de gewoonte heeft om zich in de nabijheid van mensen te nestelen, dus ook te verplaatsen.

Waarmee zou zijn aangetoond dat muizengenen informatie bevatten en verschaffen over menselijke migratie en daar zelfs een nieuw licht op kunnen werpen, hoewel dat erg onwaarschijnlijk lijkt, omdat we er al nagenoeg alles van weten. Lekker belangrijk niettemin. Je komt er zo fijn mee in de publiciteit, je wordt er een beetje door bekend en dat smaakt altijd naar meer. Dus zijn nu Groenland en Newfoundland aan de beurt voor het intrappen van nieuwe open deuren, voor deze muizenissen van wetenschappelijk niveau, die in ieder geval de verdienste en het nut hebben dat je er tenminste nog om kunt lachen. Want ook hier zal de afspraak gelden dat het bijeen genomen allemaal wel leuk moet blijven......

Nomaden en bier

Tot nu toe werd aangenomen dat de nomadische mens die leefde van de jacht en het verzamelen van vruchten en wortels, voor een vaste woon - en verblijfplaats ging kiezen en dus voor de landbouw vanwege het feit dat hij zo beter in zijn voedsel kon voorzien. En dat zou dan zo'n 6500 jaar geleden zijn gebeurd toen er een begin werd gemaakt met het bakken van brood. Aan deze algemeen aanvaarde stelling wordt nu toch hevig getornd door de Duitse bioloog Reichholf, die na onderzoek tot de konklusie kwam dat onze voorouders al veel vroeger, namelijk 12.500 jaar geleden, dat zwervend bestaan hebben opgegeven, namelijk toen ze hadden ontdekt dat van gerst bier gebrouwen kan worden.

In de 6000 jaar daarna, dus tot het moment waarop ze geleerd hadden hoe ze brood moesten bakken, leefden ze daarvan en er waarschijnlijk ook lustig op los, aldus deze bioloog die waarschijnlijk niet toevallig afkomstig is uit München en nog minder toevallig met deze publicatie kwam in de maand oktober, als de bierfeesten daar op hun uitbundigst en hoogtepunt zijn. Maar in een programmaboek van het Oktoberfest is dit verhaal, dat zelfs wetenschappelijke pretenties heeft, niet te vinden. Wel in de kwaliteitskrant Die Welt, waardoor je haast nog waarheid in deze bewering zou kunnen vermoeden dan wel de ernst en soliditeit van zo'n blad in twijfel zou trekken. Want zulke onzin krijg je slechts gedebiteerd na genoeg Stiefels bier, onder de tafel en bij hoempamuziek. En dat kan deze Reichholf even goed zijn overkomen.

Voorspelling

Aardig om deze voorspelling terug te lezen die in een bekende periodiek als de Wereldkroniek van 1909 heeft gestaan: "In den toekomst is het te voorzien, dat men de zoogenaamde ontvanger zal kunnen meenemen in z'n overjas en terwijl men op straat loopt, door het overgaan van een schelletje opgebeld zal kunnen worden. Iedereen zal dan, waar hij zich ook bevindt, telefonisch te bereiken zijn onder zijn eigen nummer."

Turkmenistan aan de leg

Opmerkelijk nieuws uit Turkmenistan, waar president Goerbangoeli Berdimoechamedov kennelijk bereid is om alles uit de kast te trekken en zoveel mogelijk registers te openen om de gevolgen van de jarenlange torenhoge kindersterfte in dat land teniet te doen. Want met een eenmalige bonus van 165 euro en levenslang gratis nutsvoorzieningen, openbaar vervoer en tandartsbezoek in het vooruitzicht wil hij vrouwen in zijn land er toe overhalen om meer dan acht kinderen te baren, dus zichzelf te degraderen tot broedmachines. Met een beetje goede wil kun je hem toch voor modernist verslijten. Want hij doet immers aan lifetime employment? Hoewel, als zijn benadering wat onorthodox of achterhaald genoemd zou worden, valt daar ook veel voor te zeggen.

Tilconcept

Op de grens van Noord - Brabant en Limburg, in een dorp dat ergens verscholen ligt in de Peel, Meijel heet het, doet zich een fenomeen voor dat de verbeelding te boven lijkt te gaan, mensen sprakeloos maakt of althans hen het vermogen ontneemt om het op een begrijpelijke wijze onder woorden te brengen. De invoering van een nieuw "tilconcept" in het plaatselijke zorgcentrum en het positieve effect ervan op het ziekteverzuim onder het personeel daar heeft alles en iedereen met stomheid geslagen, waardoor het nagenoeg onmogelijk bleek om de finesses van die nieuwe aanpak, die revolutionnaire "MH - Kinaesthetics" - methode, op een begrijpelijke wijze onder woorden te brengen.

Het zou er daarbij om gaan dat je als hulpverlener de cliënt (daar gaan we weer!) als het ware non - verbaal uitnodigt om zich op een bepaalde manier te verplaatsen. Dat wil zoveel zeggen dat als je iemand een hand geeft, dat hij of zij meestal reageert door spontaan naar voren te bewegen. Er wordt dus bij wijze van spreken een handreiking gegeven waar een reactie op volgt, waarmee die cliënt (want dat blijft het) de regie over pakt en gestimuleerd wordt om ook verder zelf het initiatief te nemen. Dat dat de hulpverlener een hoop kracht en moeite scheelt, is dan het logisch gevolg, aldus de woordvoerder van die instelling in Meijel die die methode dus probeerde te verklaren, maar zo te zien ook in de verwondering over de goede bedoeling ervan bleef steken, er althans, waarschijnlijk ook van stomme verbazing, geen woord meer aan toe wist te voegen en daarmee het raadsel toch half en half het raadsel latend. Misschien dat er elders iemand is die deze geschiedenis, dit fenomeen kent en het geheim ervan wel weet te ontsluieren.

Vreemde boektitels

Niets is meer te gek om het boek aan de man te brengen. Is er al een wedstrijd in het leven geroepen om de beste literaire zin van het jaar, in Engeland weet men ook wel raad met de bokkesprongen die er gemaakt moeten worden om het boek als product te vermarkten. Het tijdschrift "The Bookseller" schrijft al enkele jaren een competitie uit welke moet bepalen wat de raarste titel van een boek is. Tot nu toe wisten boektitels als "Hergebruik van graven: een verslag van hedendaags Brits gedrag", "Hoe maak je je paard bombestendig" en "Gedragsregels tijdens de tweede internationale workshop over naakte muizen" zich met succes te onderscheiden.

De strijd om de opvolging van de winnaar van vorig jaar, het boek met de illustere titel "Als je je relatie wilt afsluiten, sluit dan eerst je benen", spitst zich volgens het tijdschrift The Bookseller nu toe op de titels "Griekse plattelandspostbodes en hun poststempelnummers", "Mensen die niet weten dat ze dood zijn" en "Hoe ontwijk je grote schepen". Waarmee niet gezegd wil zijn dat hiermee de strijd afgetekend is. Nieuwe en vooral bizarre titels blijven nog altijd welkom. Wie kent ze?

Leugens en obesitas

Aan de reeks uitwassen en zijsprongen die onder de noemer van wetenschappelijk onderzoek haast onophoudelijk en bijna dagelijks worden gemaakt, kan er weer één van de meest bizarre soort worden toegevoegd. En daar is dan verantwoordelijk voor ene Elke Geraerts van de Universiteit Maastricht, die zich erop beroept dat ze een mogelijke therapie heeft ontdekt voor de behandeling van mensen met ernstig overgewicht, waarbij bedrog het toverwoord zou moeten zijn. Want ze beweert bewijs te hebben dat het mogelijk moet zijn om mensen valse herinneringen aan te praten, welke op den duur een positief effect op hun gedrag zullen hebben. Of meer specifiek. Ze maakte honderdtwintig mensen wijs dat ze vroeger erg ziek zijn geweest door het eten van een broodje eiersalade. Door daarover vervolgens door te vragen werd geprobeerd de werkelijkheid en de inbeelding bij die proefpersonen te vermengen.

Wat bij eenderde lukte, die daarna de eiersalades die hen werden voorgezet, lieten voor wat ze waren en er niets meer van moesten hebben, ook niet de vier maanden daarna. Hetgeen te bewijzen was en volgens Elke Geraerts aantoonde dat dit een manier kan zijn om de mondiale obesitas-epidemie aan te pakken, dus om mensen wars te maken van het eten van ongezond voedsel. Hoewel een te brede inzet van dit middel, dus om mensen van een reeks van verkeerde voedingsgewoonten af te krijgen, zou ook weer niet verantwoord zijn. Dan is het namelijk geen inbeelding meer, maar grootschalig bedrog, waarmee de grenzen van het fatsoen worden overschreden, aldus onze onderzoekster, die kennelijk haar methode rangschikt onder het leugentje om bestwil, waarbij ethiek en moraliteit uiteraard nog niet in het geding zijn. Want hoe kon zij anders over de ruggen van al die patiënten en zwakkelingen met haar kletsverhaal de publiciteit halen?

Zijnsoriëntatie

Ik wist wel dat er heel wat aanbod is van mogelijkheden, dus trainingen, cursussen en trajecten, om jezelf verder te ontplooien. Ga maar eens gewoon er naar op zoek en je komt terecht in een gebied dat haast uniek is in zijn ondoorzichtigheid en excelleert door wolligheid in de overtreffende trap. De taal van de zeventiger en tachtiger jaren heeft er inderdaad bijna twintig jaar over kunnen doen om zichzelf te overleven en daarmee uit te groeien tot een oerwoud waarin jargon en gezever om voorrang strijden, zoals bijvoorbeeld de School voor Zijnsoriëntatie in haar definitie van dat begrip en haar naam al bewijst:

Met Zijnsoriëntatie wordt letterlijk bedoeld het oriënteren op het Zijn, de altijd aanwezige gronddimensie van ons bestaan. Alles wat bestaat is een vorm van Zijn. Wanneer je je dat bewust bent, raak je contactvol aanwezig in het Nu. De mallemolen van het streven en vermijden, die altijd naar toekomst of verleden wijst, heeft je niet langer in de greep. Het is net alsof je uit een vernauwing stapt en opeens in een open ruimte staat. Deze open ruimte van Zijn blijkt intrinsiek vrij te zijn van al je patronen, gevoelens en gedachten. In plaats van geleefd te worden door gewoontepatronen, ontstaat er ruimte, helderheid en liefde. Je komt in contact met kracht, inspiratie en levenslust.

Wanneer je dit "rusten in Zijn" gaat beoefenen, begeef je je op een pad van zelfconfrontatie: je wordt je bewust van je historisch bepaalde aannames over jezelf en de wereld. Je ziet hoe arbitrair die zijn en leert ze los te laten. Zo schep je meer ruimte in jezelf en straalt je aanwezigheid meer een natuurlijke, spontane wijsheid en gevoeligheid uit. Met dat "rusten in Zijn" worden vrijgekomen gevoelens, inzichten en impulsen geïntegreerd in je leven. Dat wordt het "doen wat je wilt" genoemd in de Zijnsoriëntatie. In het vormgeven daarvan moet je ruimer durven zijn dan de begrenzingen van het oude aannamesysteen, dat ook wel het "huis van de ouders" wordt genoemd. Dit roept vaak angst, gevoelens van ontworteling en ont-hand zijn op, waarmee zo'n individualisatieproces niet alleen vreugdevol en inspirerend is, maar ook veeleisend. Maar daarmee schenk je jezelf niet alleen een gift, maar ook aan de wereld.

En zo leren mensen aan de hand van nog veel meer rimram, luchtfietserij, bla-bla en hoogvliegerij hoe ze een vervuld leven kunnen gaan leiden, in vrijheid en verbondenheid. Was dat allemaal maar voor iedereen weggelegd. Dus niet. Want de elitaire aap komt pas in de laatste zin van deze belijdenis uit de mouw als blijkt dat de hele training zich richt op een HBO - en academisch denk- en werkniveau, omdat deelname anders geen zin heeft en de beurs dan de kosten van zo'n training ook vaker moeilijker zal kunnen trekken. Want alle wollige prietpraat over "rusten in Zijn" ten spijt, ook op deze school zal brood, en liefst goed belegd, toch op de plank moeten komen. 

Miso en klassiek

Productiemethoden worden steeds onconventioneler en het zijn weer de Japanners die ons de weg erin wijzen hoe je producten op een bijzondere manier efficiënter en ook nog lekkerder kunt maken. Lees het volgende maar en geloof het ook omdat het uit betrouwbare bron komt, dus geen "Broodje Aap - verhaal" is. Want Japanse bedrijven die soja en miso maken, gebruiken daarbij steeds vaker klassieke muziek om het fermentatieproces te versnellen. Zo werd het productieproces van miso al met 10 procent ingekort dankzij de klanken van de Matthäus Passion van Bach. Er werden gewoon zeven speakers, waaruit die muziek klonk, gericht op de tanks, waarin de miso tot stand kwam. Andere ondernemers prefereerden stukken van Mozart of Beethoven om de rijst of de sojabonen sneller te laten gisten, waar dan met name de hoge tonen toe zouden bijdragen. Komt bij dat de smaak er ook nog eens een stuk op vooruitging. Wat let brouwerijen dan hier te lande om hetzelfde procédé te beginnen? Ze hoeven daarvoor alleen maar hun klassieken te kennen

Anno 1962

Wie beweert dat de tijd niet stil staat, komt zo nu en dan bedrogen uit, ook in Engeland. Want daar ging men echt terug in de tijd, meer precies in Wiltshire, waar een optreden van "Babyshambles", de band van de onberekenbare zanger Pete Doherty, werd verboden via een rechterlijke beschikking. De politie was namelijk na een uitgebreid onderzoek tot de konklusie gekomen dat de muziek van die groep aanzet tot oproer en ongeregeldheden. Met name het versnellen en gas terugnemen, die ritmische variaties erin, verhogen het risico op verstoring van de openbare orde, dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld de muziek van Cliff Richard, aldus hoofdcommissaris Paul Williams, die de klok zo echt had gestopt op 1962.

Vos en de premier

Ik herinner me zijn woorden van een week terug nog goed. Onze premier zei, toen hem daarnaar werd gevraagd, dat hij het eerste weekeinde van de Olympische Spelen in Peking zou blijven om de Nederlandse sporters een hart onder de riem te steken en waar nodig daadwerkelijk bij te staan. Nou, en dat heeft hij dan ook gedaan. Want een brekebeen van zijn soort en kaliber kan mensen alleen maar van de wal in de sloot helpen, zo is gebleken. Marianne Vos heeft het aan den lijve ondervonden en kan nu over de spreekwoordelijke onhandigheid van onze eerste minister meepraten.

Die mocht namelijk tijdens de wegkoers voor vrouwen, toen het zo vreselijk hard regende, plaats nemen in de auto van de Nederlandse bondscoach, Johan Lammerts. Wel werd met hem uitdrukkelijk afgesproken dat hij een windjack, dat hij van Lammerts had gekregen, tijdens de afdeling in die wedstrijd aan Marianne Vos moest geven. Maar Balkenende, de sukkel, had de jas tussen zijn benen gelegd en was hem totaal vergeten. Waarmee hij de Nederlandse favoriete niet alleen de das om heeft gedaan maar ook in de kou en de wind van de Nederlandse publieke opinie heeft gezet. Welk Kamerlid staat er op om daar nu eens vragen over te stellen?

Marteling: een attractie?

Voor goede smaak en fijngevoeligheid moet je in de Verenigde Staten niet zijn. Als dit al als een vooroordeel klinkt, dan bewijst het volgende bericht in ieder geval dat een dergelijke opinie wel degelijk door de feiten wordt ondersteund. Want geloof het of niet, maar een eigenaar van het pretpark Coney Island in New York heeft bedacht dat het voor zijn bezoekers misschien best wel interessant kon zijn om te kijken naar de marteltechnieken zoals de geheime dienst CIA die toepast in Guantanamo Bay.

De bezoeker hoeft alleen maar een dollar in een gleuf te gooien om bewegende poppen in actie te zien komen, die onder meer laten zien hoe 'waterboarding' werkt, dus hoe je iemand moet verhoren om hem het gevoel te geven dat hij verdrinkt. Mocht deze nouveauté, deze nieuwe attractie, blijken aan te slaan, dan overweegt de exploitant om op eenzelfde manier ook te tonen hoe de Amerikanen de detentie van Irakezen in de Abu Ghraib - gevangenis aanpakten. Wat eens te meer bewijst dat Amerika inderdaad het land is van de onbegrensde mogelijkheden. Ook in moraal en fatsoen. Als er maar geld mee is te verdienen....   

Mobiele eetplek

Wie kent dat ongemakkelijke gevoel niet? Je bent op een verjaardag, een feestje of een receptie en het moment suprême is daar dat een buffet wordt opgediend, waar dan naar hartelust een keuze uit kan worden gemaakt. Tot zover nog geen probleem, hoewel je met dat ene glas bij je weet dat je eigenlijk handen te kort komt. Maar met het bestek in de borstzak en het bord met alle lekkernijen in de andere hand lijkt het alsnog te gaan en schijn je je te kunnen redden totdat blijkt dat er geen zitplaats of tafeltje beschikbaar is. Je staat er wat hulpeloos, kijkt wat vragend in het rond, maar veel schot komt er verder niet in de zaak noch kom je toe aan het ontspannen nuttigen van die culinaire hoogstandjes die je op jouw bord zo verleidelijk liggen toe te lachen.

Het moet een bekende situatie zijn waar iedereen wel eens verzeild in is geraakt en die maar wat moeilijk was om je eruit te redden. Maar voor dit knellende probleem is een oplossing gevonden door het ontwerp van een "mobiele persoonlijke eetplek", waarvoor zelfs octrooi is aangevraagd. Het is allemaal verre van moeilijk, want er moet gewoon gedacht worden aan een tableau, waarop bord, bestek en glas simpel geplaatst kunnen worden, en dat dan door middel van een ophangsysteem, een soort band rond de hals, wordt gedragen. Ongeveer zoiets als waarmee pindamannetjes vroeger hun waar trachtten te slijten of waarmee ooit gevulde koeken in de voetbalstadions aan de man werden gebracht. Het is een oplossing die in de ongemakkelijke situaties, waarin we allemaal wel eens op een feestje terechtkomen, zeker van dienst zal kunnen zijn. Alleen moet je wel bereid zijn om voor gek rond te lopen.

Verminkt bericht

Vroeger kon de zetter er de schuld van gegeven worden als een bericht verminkt in de krant terecht kwam. Na het lezen van dit bericht kun je je met recht afvragen of de betreffende journalist zijn hoofd kwijt is geraakt en als een kip zonder kop ging schrijven toen hij dit zag gebeuren tijdens het plaatselijke Kalkoenfestival: "Een beer in de Amerikaanse staat Minnesota die al snuffelend op zoek naar voedsel met zijn kop vast was komen te zitten in een grote plastic container, is na een jacht van zes dagen doodgeschoten. De autoriteiten besloten de beer af te schieten, nadat hij de stad Frazee binnen kwam wandelen tijdens het Kalkoenfestival". Ik snap er niets van en kan er dan ook geen chocolade van maken.

Tafelen op niveau

Toen Katie Melua een dik jaar geleden een concert verzorgde op de bodem van de Noordzee zonder dat daar ook maar een vraagteken bij werd gezet of in elk geval commentaar op werd gegeven, heb ik het ook maar laten passeren, in de trant van "Het zal allemaal wel". Moest kennelijk kunnen, zo'n buitennissigheid, te meer omdat er ook nog voldoende belangstelling voor was. Maar in de gekte, die blijkbaar steeds meer tot de dag-dagelijkse routine gaat behoren, is weer een volgende stap gezet die ik nu toch maar niet voorbij wilde laten gaan. Want het begint er werkelijk op te lijken dat je met een malende bovenkamer, met een hoofd dat niet geheel en al op orde is, zo maar succes kunt hebben en als het meezit, zelfs binnen kunt lopen, zoals die meid, Angélique (en let al op het accent aigu) Schmeinck is haar naam, die zichzelf tot meesterkok heeft gekroond om vervolgens met haar bizarre ideeën nog voldoende dwazen te lokken en om zich te verzamelen, op zoek als die zijn naar zichzelf, dus altijd daar zijn waar een "once-in-a-lifetime-experience" moet zijn te halen.

En zo heeft deze meesterkokkin bedacht dat tafelen tijdens een ballonvaart, ofwel letterlijk eten op hoog niveau, een bijzondere ervaring moest zijn. Want zo zou je dat verdwaald en zoekend volk, waar niets te gek voor hoeft te zijn, dus in je mandje krijgen, waar dan in de hetelucht alle hoogstandjes worden bereid en opgediend op tafeltjes die buitenboord zijn bevestigd. Met als gevolg, en weer spreekt de meesterkokkin, dat dit eten op niveau met deze beleving een extra dimensie krijgt, dat de smaakbeleving alleen maar stijgt door de voelbare spanning in de ballon en dat de totaalbeleving meer is dan de som van de delen omdat het "tafeltje aan het raam" nu bijvoorbeeld veel meer te kijken biedt en de landing in het weiland de opmaat is tot de ultieme verrassing, die bestaat in een picknick in het wild waarbij dan het dessert van dit luchtballonrestaurant wordt opgediend. Waarna het wel kassa is, en niet zo'n klein beetje ook, en Angélique zich uit de voeten maakt naar haar volgende maffe idee, een culinaire jamsessie of een diner-dansant in een duikboot. Want zo gek is ze ook weer niet en zozeer maalt het niet in haar hoofd, of ze weet wel dat er voldoende nog grotere gekken zijn die op dit soort fratsen trippen en, want daar blijft het om gaan, daar ook grif en dik voor betalen. 

Birkenstock

Het schijnt allemaal van deze tijd, van onze tijden te zijn. De rage, de hype, de manie, waar mensen achter aan hollen en zelfs het vuur voor uit de sloffen willen lopen. Zoals nu weer met slippers van Birkenstock. Die blijken zo hot dat voor de verkoop ervan wel heel bijzondere regels zijn gaan gelden. Zo mogen ze nooit tegelijk gepast worden. Wel een voor een, dus eerst de ene voet en dan de andere. En kookt de toeloop over, dan wordt van klanten vijf euro verwacht om zo'n slipper van Birkenstock te mogen passen. Kan het gekker? Maar ja, het ging over een rage, een manie. Welk ander gedrag kun je dan nog verwachten?

Mama - makeover

Het zal me wel weer niet in dank afgenomen worden en het predikaat "vrouwonvriendelijk" staat me vast te wachten, omdat ik als man natuurlijk makkelijk praten heb als ik zo aan de zijlijn mijn commentaar wens te geven. Maar ik ben toch zo vrij om wel wat te vinden van een verschijnsel dat een zoveelste teken des tijds is en normaal gesproken, als je al niet beter zou weten, een zomerzotheid, een canard genoemd zou kunnen worden. Maar het blijkt bittere ernst te zijn en er wordt ook nog eens dik geld mee verdient, door plastisch en cosmetisch chirurgen, die vrouwen, jonge vrouwen, de illusie bieden dat ze lang, heel lang hun maatje 36 kunnen behouden en het figuur van een fotomodel als Heidi Klum. Boerenbedrog dus, waarvoor bij de heren een stevig bedrag per behandeling en kuur neergeteld moet worden. Over vrouwonvriendelijkheid gesproken. Want noem deze academici, voor wie de dikke beurs interessanter is dan een hoofd vol met kennis en de tijd besteed aan onderzoek, maar eens anders, als ze het nu al bestaan om aan jonge moeders, die net zijn bevallen, voor de lieve som van zesduizend euro een mama-makeover aan te bieden.

Dat houdt zoveel in dat als de tijd daar rijp voor is, dus enkele maanden na de bevalling, dat de buikwand wordt gecorrigeerd ofwel de buik strakgetrokken en de borsten, die van het geven van voeding te lijden hebben gehad, opgevuld tot de oorspronkelijke of misschien wel heimelijk gewenste proporties. Allemaal geen probleem en een fluitje van een cent voor heren als Robert Schoemacher en ene Thijs Malestein, die evenmin met hun ogen zullen  knipperen als ze die vette bedragen mogen vangen van die tientallen jonge moeders die achter de illusie van de eeuwige schoonheid aanhollen, welke ze ook nog eens aangepraat is door weer andere snelle mannen, met een goeie babbel en een vlotte pen. Dus hoezo zou ik dan nog vrouwonvriendelijk zijn als ik mijn vinger leg op een zwakke plek bij het andere geslacht, waar zoveel kerels niets en niemand ontziend dik van profiteren? En dan laat ik de nonsens van deze mama-makeover, teken als het van deze krankzinnige tijd toch is, nog maar verder in het midden.....   

GPS voor katten

In mijn zoektocht naar de uitwassen en krankzinnigheden van de consumptiemaatschappij, welke overigens nog steevast dagelijks succes oplevert, ben ik nu gestuit op een GPS - systeem met behulp waarvan de gangen van je kat zijn te volgen en je van minuut tot minuut aan de weet kunt komen waar hij op zijn strooptochten uithangt. En het unique selling point van deze electronische vinding zou dan zijn dat daarmee de mishandeling van katten verminderd kan worden. Ofwel een typisch voorbeeld van moderne marketing, waarbij eerst het product in de markt wordt gezet om vervolgens de argumentatie met de haren erbij te slepen. De omgekeerde wereld dus, maar daar schijnt de consument van vandaag zich ook al in thuis te voelen. Over bizar en krankzinnig gesproken....

Vakantieplezier

Vakantie is typisch de tijd dat we de ruimte nemen om die andere kant van onszelf te zoeken en misschien wel te ontdekken en dat voortdurend onder het motto dat niets moet en niets hoeft, maar alles mag. Ook daarin kan men overdrijven en doorschieten, zoals getoond werd door die 53 - jarige hoofdinspecteur, die al 31 jaar in dienst was van de politie in Mönchengladbach. Want op de eerste dag van zijn vakantie pleegde hij, gemaskerd met een doek, een overval op een bank in zijn woonplaats en maakte daarbij enkele duizenden euro's buit. De bewakingscamera's maakten video - opnamen van de overval, waardoor zijn collega's bij de recherche hem direkt herkenden aan zijn opvallende horloge en hem stante pede konden arresteren. Een serieus motief voor zijn daad gaf hij niet. Wel memoreerde hij zijn behoefte om in zijn vakantie de dagelijkse sleur te doorbreken, waardoor hij op zoek was naar iets heel anders, dit dus bijvoorbeeld, en daarom ook wel eens een stevig verhoor aan den lijve wilde ondervinden. Wat plausibel klonk en hem bijna de kans bood om er mee weg te komen.

Op de foto

Er is mij een interessant idee aan de hand gedaan om zonder pijn af te komen van al mijn rotzooi, welke al met al toch de optelsom is van de aanschaf en koop gedurende tientallen jaren. Het belet bovendien het ontstaan van weer zo'n nieuwe collectie van overbodigheden waardoor ik mijn leefruimte haast kan gaan decimeren of in elk geval terugbrengen tot een kwart van wat het nu is zonder dat er maar een spat van het bestaande plezier in het leven verloren behoeft te gaan. De oplossing is zo simpel als wat en ligt besloten in het bezit van een doodgewone, goed werkende digitale camera. Want, wordt er gezegd, leg alles wat je hebt, gewoon op foto vast. Daarmee is de herinnering aan dat object, als het op het stort of in de container of bij de Kringloopwinkel verdwijnt, in een beeld vastgelegd, het geheugen ontlast en bovendien ruimte verdiend omdat een foto nu eenmaal minder plaats in beslag neemt dan het voorwerp zelf. Het maakt de beslissing om je van iets te ontdoen alleen maar een stuk gemakkelijker.

En op eenzelfde manier kun je ook omgaan met iets dat je eigenlijk best zou willen kopen zonder dat daartoe nu direkt de noodzaak aanwezig is, gewoon omdat het eigenlijk slechts een hebbedingetje, een gadget is dat nauwelijks tot geen waarde toevoegt aan het leven of van nut daarin kan zijn. In plaats van toe te geven aan die consumptiedrift, aan de behoefte om iets te kopen dat je in je diepste binnenste eigenlijk niet hoeft of nodig hebt omdat je ook zonder kunt, is het wel net zo handig om dan zo'n object te fotograferen en verder van het beeld ervan te genieten. Waarmee de nodige teleurstellingen en gevoelens van spijt worden voorkomen of onderdrukt en geld nog alleen wordt uitgegeven aan zaken die er wel degelijk toe doen. En last but not least, word je als consument en kopende klant bewuster van je eigen verspillend gedrag, wat er toe moet leiden dat de omgeving, het leefmilieu stukken minder wordt belast. Wat een enkel idee en een simpele camera dus niet kunnen doen. 

Het jaar 2012

Op een dag als vandaag waarop het giet en gutst en de hemel zich leeg huilt en regent, ligt een vooruitblik op dat voor de mensheid fatale jaar 2012, tenminste als we de Maya - kalender mogen geloven, meer dan voor de hand. En waarom zouden we er ons al niet een beetje mentaal op prepareren, wetende dat die Maya-indianen al vaker de voorzienigheid hebben getart? Zo is in ieder geval de gedachte van menige Nederlander, die zich op die verwachte apocalyps aan het voorbereiden is. Internetondernemers doen steeds betere zaken met waar waarmee het einde der tijden overleefd zou moeten kunen worden. Als we hen mogen geloven, zijn de reddingsvlotten, waterzuiveraars, zandzakken, schuilbunkers, noodradio's, gevriesdroogd voedsel, opvouwbare zonnepanelen en noodrantsoenen niet aan te slepen. Het aantal vrezers van het naderend onheil groeit spectaculair en neemt dan ook passende maatregelen. Het zal allemaal wel te maken hebben met het veranderend klimaat en de smeltende Poolkap, die mensen zo ver brengt dat ze zich al angstvallig voorbereiden op de voorspelde vloedgolven van 21 december 2012.

Daarbij zijn drie kategorieën te onderscheiden. Allereerst zijn er de mensen die spullen alleen voor zichzelf inslaan. Dan is er een tweede groep die ook familie en vrienden in zijn zorgen betrekt en voorziet van het nodige. En er zijn de types die slechts een pistool kopen om met behulp daarvan op het moment dat het er op aankomt, alles van anderen af te pakken, tenminste als we die ondernemers mogen geloven, ervaringsdeskundig als ze zijn door de korte kontakten die ze hebben met al hun klanten, die aan hun angst zonder twijfel uiting zullen hebben gegeven. Als klap op de vuurpijl wordt ook nog gemeld dat veel van deze mensen nu al in hun buurt rondkijken welke huisdieren gezond genoeg zijn om bij een eventuele voedselschaarste op te peuzelen. Of het allemaal waar is, weet ik niet. Het zou best verzonnen kunnen zijn om wat extra publiciteit te krijgen. Hoewel, vreemd opkijken ervan doe ik toch niet, omdat er genoeg exemplaren in de menselijke soort zijn die zich vast zullen houden aan zo'n Maya-kalender en in niets anders geloven en dus in hun angst en zorg zo'n internetondernemer best wel op weg willen helpen in de richting van eeuwige roem en rijkdom. 

Gemist estafettestokje

Afgelopen weekeinde werd de estafetteloop Vaals - Venlo voor de vierentwintigste keer gehouden. Het is een loop waarbij in zes etappes de afstand tussen beide plaatsen door groepen van lopers achtereenvolgens wordt overbrugd. Tijdens de laatste etappe, die tussen Herkenbosch en Venlo, deed zich een tragisch incident voor. Een van de lopers werd onwel, waarna een meelopende arts nog probeerde om het slachtoffer in kwestie, een 47 - jarige man, te reanimeren. Tevergeefs. Want betrokkene, die lid bleek van een loopclub uit Beesel, was inmiddels overleden aan een acute hartstilstand.

Grote verslagenheid alom en een inktzwarte schaduw over deze editie van die estafetteloop, die toch de trots is van de organiserende atletiekvereniging Scopias uit Venlo, welke zich met het voorval geen raad leek te weten. Afgelasting van de loop werd wel een moment overwogen, maar was praktisch (inderdaad goed gelezen, het staat er echt, p r a k t i s c h) niet meer mogelijk omdat het slachtoffer bij de achtersten liep en veel lopers al waren gearriveerd of aan die laatste etappe bezig waren. Aldus de voorzitter van het organisatie-comité, dat zich beter kan ontbinden als het alleen maar rechtdoor kan organiseren en in the blind uitvoeren, maar geen enkel gevoel toont om in een situatie die dat precies vraagt, passend te reageren. Een schandelijk gemiste kans en de best mogelijke reden om dat estafettestokje maar niet voor de 25e keer op te pakken.

Wetenschappelijk cabaret

De stroom van onderzoeken die onder de noemer wetenschap wordt gehouden, lijkt maar niet af te laten. Dagelijks worden we overspoeld met conclusies en resultaten. En de omvang en inhoud ervan wordt meer en meer van dien aard dat zo langzamerhand de vraag gerechtvaardigd is of diezelfde wetenschap niet haar eigen geloofwaardigheid en relevantie is aan het ondergraven. Want er bereikt ons wat onzin waarvoor toch duizenden manuren moeten zijn ingezet om alle observaties en bevindingen daarnaar te kunen versleutelen. Gewoon een paar voorbeelden van de nonsens die voorzien van een academisch predikaat in een paar dagen tijd vrijuit gepubliceerd kon worden:

Mannen ondergaan bij het luisteren naar muziek significant grotere fysieke veranderingen dan vrouwen zoals ze ook beter kunnen bepalen welke genres hen beïnvloeden. Zo blijkt de Britse soul, de Duitse hiphop, de Letse pop en de Estlandse rock hun testosteronspiegel nadrukkelijk te verhogen en worden ze alert van Deense akoestische rock, waar vrouwen vooral opgewonden raken van pikante latinmuziek en oplettend zijn bij het horen van Zuid-Afrikaanse rock.

Mensen die zichzelf mooi vinden, kijken minder televisie. Sterker nog, hoe meer er naar tv wordt gekeken, des te negatiever mensen over hun eigen lichaam en verschijning oordelen en ook een grotere behoefte ontwikkelen aan een cosmetische ingreep, omdat ze steeds meer geneigd zullen zijn om zichzelf te vergelijken met geretoucheerde ideaalbeelden.

Wanneer automobilisten bumperstickers hebben of beestjes aan de achteruitkijkspiegel of zelf beschilderde deuren of motorkappen, bakenen ze zo in feite hun territorium af. En daardoor zullen zij gemiddeld genomen agressiever rijgedrag vertonen, met name op de snelweg. Want daar raken zij danig in de war als ze zich in hun zeer persoonlijk domein - hun auto - tegelijk ook bevinden in een publiek domein, de openbare weg, die ze met anderen moeten delen.

En dan nog de ontdekking dat duiven net als die anonieme toeschouwers bij het EK Voetbal zichzelf kunnen herkennen op een tv - scherm, dit in tegenstelling tot menselijke peuters van een jaar of drie, wat echter niet betekent dat die duiven zich van zichzelf bewust zullen zijn.

Waarmee alleen maar aangetoond is dat de zogenaamde academische vrijheid, groot goed als het is, evident misbruikt lijkt te kunnen worden als charlatans, quasi - wijsneuzen die vooral in de hoek van de psychologen lijken te huizen, gemeenschapsgeld binnen hun bereik hebben gekregen en daar in the blind hun gang mee kunnen gaan, met al deze larie als het pijnlijke resultaat. Want deze kermis, dit cabaret kan toch onmogelijk onder wetenschap en kennisverrijking worden begrepen en zal door Plasterk en de politiek ook niet als subsidiabel zijn bedoeld?

The Alessi Brothers

Elke maandagochtend probeer ik op muzikaal gebied iets bijzonders aan te bieden. Vooral geen mainstream, maar eerder muziek die iets te melden heeft of waar op zijn minst wat bijzonders over te zeggen valt. Vandaag wel een heel curieus stuk, hoewel het deel uitmaakt van het dag-dagelijks repertoire in de popmuziek. Echter, de tekst, die in beeld verschijnt, is zo over the top, zo een draak dat je je als luisteraar kunt afvragen hoe mensen het verzonnen krijgen om dit te kwelen. Want The Alessi Brothers, de vertolkers van dat fameuze "Oh Lori", hebben kans gezien om de sentimentaliteit en tranentrekkerij van ons nationaal poëtisch symbool Rhijnvis Feith te evenaren, zo niet te overtreffen, uiteraard met net zulk soort hooggestemde pretenties.

Die Feith beleefde zijn hoogtepunt rond 1800 met verzen en gedichten waarin hij het liefdesverdriet verwoordde bij monde van die jonge minnaar die bij voorkeur in het maanlicht zijn tranen liet vloeien op het graf van zijn geliefde en dat in een oneindige reeks varianten. Want in dat zwaar aangezette sentiment wist hij van geen ophouden en heeft hij ook legio bundels volgeschreven, die bij mij, toen ik zo'n jaar of twintig was en er bij toeval op stuitte, ook vette tranen opriepen, maar dan wel van de bijna slappe lach. Vijfenveertig jaar later kreeg ik een schok van herkenning, beleefde ik dat weer toen ik The Alessi Brothers op hun kenmerkende hoge toon "All for a reason" hoorde kwelen en bij het lezen van de tekst en het zien van de ondersteunende beelden finaal onderuit ging. Of is dit mijn vorm van overdrijving?

Olympisch gejuich

Waar al voor werd gevreesd, lijkt volkomen bewaarheid te worden. Tijdens de Olympische Spelen in Peking wordt door de Chinese autoriteiten niets aan het toeval overgelaten. Zelfs voor het toejuichen is een draaiboek ontworpen door het College voor Etiquette in Peking en door de Autoriteit voor Goede Manieren. Doel ervan is dat de toeschouwers beleefd en verenigd zullen zijn in hun aanmoedigingen van de atleten. En dat betekent zoveel dat er nu vier officieel goedgekeurde yells zijn, die er dan ook de komende twee maanden bij de bevolking ingestampt zullen worden, door lessen op scholen en universiteiten en met behulp van bijna dagelijkse instructies via de staatstelevisie. En zo wordt de Chinese bevolking geprepareerd en geprogrammeerd om naar de maat van de Chinese autoriteiten enthousiast te zijn door bijvoorbeeld eerst twee keer te klappen en dan 'ao yun' te roepen, wat staat voor Olympische Spelen. Verder mogen ook de twee duimen de lucht in gestoken worden, de armen gestrekt terwijl er 'jia you' wordt geroepen, wat zoveel als 'hup, hup' wil zeggen. Een derde aanmoediging is simpelweg 'China' voorafgegaan door twee klappen, terwijl de laatste variant erin bestaat dat de armen gestrekt worden en de handen gebald in een vuist en er tegelijkertijd 'jia you', dus 'hup, hup' wordt geroepen.

Dat moet dan ook nog eens massaal gebeuren onder leiding van 448 geselecteerde en officiële cheerleaders. Zo zal dat dus ongeveer gaan, dat georkestreerde enthousiasme. Ingewijden vertellen verder niet wat er gebeurt als toeschouwers hun boekje te buiten gaan en spontaan afwijkend gedrag vertonen door deze gekeurmerkte yells niet te laten horen. Maar dat dat met de mantel der liefde van overheidswege bedekt zal worden, is op zijn zachtst gezegd twijfelachtig gezien de allergie die er bij de Chinese machthebbers voor wat voor een vorm van dissidentie toch lijkt te heersen. Het is maar dat Erica Terpstra dat alvast weet en zich beperkt tot een keurig 'hup, Holland, hup' en 'hoi, hoi'en 'hiep, hiep, hoera' om zo in Peking vooral haar Chinese en Olympische fatsoen te kunnen houden.

Psychologische helling

Als er al enige dunk mocht hebben bestaan van de psychologie als wetenschapsvorm, dan is die reputatie nu toch wel echt te grabbel gegooid dankzij een groepje Amerikaanse en Engelse beoefenaars ervan, dat met - vonden zij - spraakmakende konklusies kwam naar aanleiding van een door hen verricht perceptie - onderzoek. Wat was namelijk gebleken? Dat mensen met vrienden in hun nabijheid een helling minder steil taxeren dan de werkelijkheid is en deze daarom dan ook makkelijker zullen beklimmen. Daarbij werd dit effect alleen maar groter naarmate de vriendschap intiemer was en ook langer duurde. Wat tot de finale gevolgtrekking leidde dat de wereld voor mensen moeilijker wordt naarmate ze minder sociale steun zullen ontvangen. Waar ik mijn ervaringsdeskundigheid onmiddellijk tegenover kan stellen.

Want ik woon nu al dik dertig jaar op hoogte, op een plateau in een dorp dat vanuit de direkte omgeving alleen maar is te bereiken via stevige hellingen. Dus zowel vanuit Valkenburg, Meerssen, Beek, Nuth als Spaubeek kun je er als wandelaar of als fietser stevig tegenaan om in mijn woonplaats Schimmert te komen. Heel wat keren heb ik die klim gemaakt, lopend en per fiets, alleen, maar vaker nog in gezelschap, met vrienden, dikke vrienden, mijn vrouw en mijn kinderen. En iedere keer was het peentjes zweten, tot op de bodem gaan, zonder dat er ook maar sprake was van een greintje verschil tussen het in je eentje verrichten van die inspanning dan wel samen met anderen. Het resultaat was en is en blijft dat het me nog altijd zwart voor de ogen wordt, eerder steeds meer en dat die hellingen echt niet een graadje minder steil zijn aan het worden, ook in mijn beleving of waarneming niet. Dus wat dat betreft kunnen die wetenschappers, als het aan mij ligt, met hun verhalen de boom in en het dak op en hebben ze slechts bewezen dat hun vak maar op één manier kan worden bedreven: als psychologie van de koude grond, welke zo nu en dan een scheurkalenderwijsheid mag debiteren..

Wachtwoorden

Ik snap het allemaal best en heb er ook begrip voor dat alles dat los en vast zit, tegenwoordig beveiligd moet worden met wachtwoorden en codes. Maar de konsekwentie ervan is wel dat ik zo onder de hand meer dan dertig van die cijfer-letter-combinaties in mijn hoofd heb zitten omdat het te gevaarlijk is om ze ergens te noteren dan wel in je pc op te slaan. Want wie kwaad wil, schijnt dus overal bij te kunnen komen om je vervolgens blut te maken en leeg te roven. Dus dat liever niet en dus daarom die hele riedel van wachtwoorden in mijn hoofd opgeslagen, hoewel het een fikse belasting is en een stevig beroep doet op je geheugencapaciteit. Voor diegene die een minder ijzeren geheugen heeft, schijnt er toch hoop te gloren, te weten een methode om het onthouden van al die codes en wachtwoorden te vereenvoudigen, de zogenaamde keukenkastmethode.

En die houdt dan in dat je om een vast woord, 'keukenkast' bijvoorbeeld, alle mogelijke cijfer - en lettercombinaties maakt voor telkens wisselend gebruik of steeds weer andere sites of wat dan ook. Maar waarin het gemak dan precies is gelegen, moet de gebruiker dan weer zelf blijkbaar zien uit te vinden, want ik schiet er in ieder geval geen klap mee op en snap nauwelijks welk nut het eigenlijk biedt. Hoewel, qua ineffectiviteit voor de gebruiker lijkt het nog overtroffen te worden door het idee van Microsoft om uit het oogpunt van veiligheid steeds ingewikkelder combinaties te gebruiken, waardoor er wachtwoorden kunnen ontstaan als bijvoorbeeld 4734KcU?rbJ#tW>p. Die bevatten geen enkele logica en zijn daarom ook nauwelijks te breken, dus waarschijnlijk ook niet door de gebruiker-eigenaar zelf die bij een eventueel en waarschijnlijk vergeten verder van huis is en niet eens meer bij zijn eigen spullen kan, die - dat moet gezegd - zo wel prima beveiligd blijken.

Oranjegekte

De idiotie die het EK Voetbal teweeg brengt en nog meer de Oranje-gekte die daarmee gepaard schijnt te moeten gaan, laat zich in geen enkele analyse of beschouwing vangen. Vandaar dat ik ook maar niet de moeite doe om er een verklaring onder te leggen en gewoon de feiten, het ratjetoe aan voorvallen, tekeningen en foto's voor zich laat spreken.

Want wat bijvoorbeeld te denken van die verzekeringsmaatschappij die voetbalfans de mogelijkheid biedt om hun vakantie te annuleren als Nederland de finale haalt? Dat kan als annuleringsreden in de betreffende verzekering worden opgenomen, waardoor de Oranje-supporter kostenloos zijn vakantie kan onderbreken of annuleren, maar wel een premietoeslag van 1% moet betalen voor het opgeven van deze reden.

En dan die leraar die zijn lessen aan groep 5 van de basisschool in Rothem bij Meerssen konsekwent overgiet met een EK-sausje. Dat betekent onder andere dat alle rekensommen gebaseerd zijn op uitslagen van wedstrijden en standen in de diverse poules, dat tijdens muzieklessen de liedjes van de Nederlandse supporters worden geoefend en dat de leerlingen volledig in het Oranje uitgedost zijn. En dat allemaal omdat bij de betreffende onderwijzer het voetbal compleet in de bol is geslagen en hij zichzelf ook een echte voetbalgek noemt. Je kinderen zullen maar met zo'n halve gare opgescheept zijn....

Theo Maassen

Er lijkt iets grondig mis te zijn met Theo Maassen. Wat aanvankelijk is afgedaan als een lolletje van een cabaretier, kon ineens zo maar bittere ernst worden en in een heel ander perspectief komen te staan dankzij diezelfde Theo ook nog. Natuurlijk lag half Nederland plat toen na een aantal jaren de aap uit de mouw kwam dat hij, die maffe Eindhovenaar, tot twee keer toe de trofeeën van zijn club PSV achterover had gedrukt. Moest kunnen, geintje, leuk, was lachen in de provincie. Maar nu begint die muis toch een erg raar staartje te krijgen.

Meneer Maassen blijkt gewoon niet met zijn poten van andermans spullen af te kunnen blijven en die zelfs, kostbaar of niet, ook nog eens graag naar de andere wereld te helpen als hij toevallig zijn pet de verkeerde kant op heeft staan en de grens tussen humor en bittere ernst, tussen lol en ziek bij hem komt te vervallen. Want als Theo zichzelf serieus begint te nemen, blijkt het bezit van een ander, hoe prijzig ook, voor hem van nul en generlei waarde. Zoals van die niets vermoedende fotografe die te goeder trouw tijdens zijn voorstelling wat plaatjes schoot en Maassen daardoor zo in woede deed ontsteken dat hij haar op het podium ontbood om vervolgens daar haar apparatuur ter waarde van 15.000 euro ten overstaan van het publiek aan barrels te smijten. Waarmee meteen pijnlijk duidelijk werd waarom hij, Theo Maassen, wel een prijs voor zijn aandeel in de film 'TBS' moest krijgen. Want als je zo'n ordinaire rotstreek kunt leveren, dan moet die rol wel op je lijf zijn geschreven. Daar helpen al die excuses, en ook nog eens twee dagen later, geen moederlief aan.

Ratzinger

Dat het geloof in de pauselijke onfeilbaarheid niet oneindig is, heeft de voetballer Joseph Laumann uit Erfurt ervaren. Want deze week meldde hij zich bij zijn voetbalclub Rot Weiss uit die plaats ziek om in het geniep bij het Arnhemse Vitesse een stage te lopen teneinde daar een kontrakt te kunnen bewerkstelligen. Onder de naam Joseph Ratzinger, de oorspronkelijke naam van de huidige paus, speelde hij een oefenwedstrijd tegen AGOVV, waar bij gebrek aan ander talent dan dat beetje getoonde fantasie geen vervolg van Arnhemse zijde aan werd gegeven.

Hij, de namaakpaus, kon terug naar zijn club in Erfurt, waar hij op staande voet werd ontslagen met de verkregen zekerheid dat zelfs de naam van een paus in het voetbal geen enkele garantie biedt voor een eeuwig leven of zelfs een kontrakt. Want op de grasmat telt slechts één geloof, namelijk dat in de taal die de voeten spreken. En daar had Laumann, die quasi-Ratzinger, die wijze uit het Oosten, wel met de mond maar anderszins dus geen enkele blijk van gegeven.

Het pad van Rita Zwaan

Het is dus niet mijn cup of tea en ik snap er ook helemaal niets van. Maar misschien moet je juist wel Rita Zwaan heten om zoiets te bedenken, om je zo te willen opsluiten in je eigen gelijk, in je eigen identiteit, om op die manier de samenleving de rug toe te keren, precies in een tijd dat met name van minderheden gevraagd wordt om er aan deel te nemen, ongeacht geaardheid, gezindte, huidskleur, ras of religie. Want op initiatief van deze vrouw, die staat voor de Stichting Damespad, wordt er in elke provincie van Nederland een wandelpad uitgezet voor lesbiënnes, een pad waar vrouwen elkaar kunnen ontmoeten in een schitterend stuk natuur zonder dat daarbij gedacht moet worden aan de homo-ontmoetingsplaatsen waar het immers alleen maar om de snelle sekskontakten gaat.

Het is, zegt deze Rita, gewoon een prachtige natuurwandeling, die een mooi stuk van ons land laat zien en welke op de eerste plaats is bedoeld voor homosexuele vrouwen, maar waar anderen ook niet geweerd zullen worden zoals er ook geen slagbomen zullen zijn. En daar begint het gelijk stevig te wringen en roept het de vraag op wat dan het ware oogmerk is van dit initiatief. Waarom dit onderscheid aangebracht en ook nog onderlijnd als het er in de praktijk niet is of hoeft te zijn? Het is in het leven namelijk van tweeën een en doet slechts het maken van keuzes ertoe. Voor halfslachtigheid wordt er niets gekocht. Of wilde Rita Zwaan ook wel eens met haar naam in de krant, ongeacht hoe? Want helder is in elk geval wel dat haar wegen met alle praatjes en smoesjes eromheen voor een buitenstaander, zoals ik er een ben, ondoorgrondelijk zijn, waarmee dat lesbopad van haar wel een doodlopende straat zal moeten worden.

Rokerscabine

Kom bij de verschillende overheden niet om vindingrijkheid als het gaat om het ontwerp of de uitvoering van beleid. Die wordt pas ingezet als de eigen voorzieningen en werkomstandigheden in het geding zijn. Reken er op dat dan alle registers open getrokken worden en niets te dol is, zoals de gemeente Gulpen-Wittem nu weer laat zien. Daar is men het gerook door ambtenaren op het bordes van het gemeentehuis zat en nog meer het ongemak dat zij bij hun kollega's veroorzaken. O opgave! Die moeten namelijk door de walm van die rook naar hun werkplek toe.

En dat dat de gemoederen danig bezig heeft gehouden en in ieder geval enkele ambtenaren voor een flinke periode aan het werk, behoeft geen betoog. Resultaat van alle ergernis en commotie is wel dat de hal van het gemeentehuis voortaan gesierd zal worden met de peperdure en futuristische glazen rokerscabine SF4000c. Daarin kan de roker in het vervolg zijn sigaretje paffen en zich zo tegelijk te kijk zetten voor de hele goegemeente. Waarmee weer het bewijs wordt geleverd dat onze beschaving, ook de innerlijke, ten opzichte van de Middeleeuwen nog geen stap verder of vooruit heeft gemaakt....

Feyenoord-fan

Voetbalsupporters. Ze zijn er in alle maten en soorten. Zoals bijvoorbeeld die wonderlijke vent die het na zijn verhuizing van vier maanden terug eenvoudigweg verdomde om zijn televisie aan te sluiten. Hij kon het gedoe en geploeter van zijn grote liefde, Feyenoord, niet langer aanzien en wenste er evenmin ongevraagd en onverwacht met beelden mee geconfronteerd te worden. Hij zou het wel horen als er betere tijden waren aangebroken.

Struik

De werkelijkheid blijkt, zoals ik pas nog zei, de fantasie van mensen, in ieder geval die van mij, te ontstijgen, vooral als de wetenschap zich ermee gaat bemoeien. Want dan blijkt ze opeens vormen aan te kunnen nemen die je als simpele enkeling niet krijgt verzonnen. Zoals nu weer het verhaal dat onderzoek heeft uitgewezen dat planten met elkaar en met andere organismen communiceren, informatie uit hun omgeving waarnemen en zich daarnaar aanpassen. Ze kunnen, zo gaan de conclusies van die onderzoeken verder, niet langer worden gezien als passieve wezens die overgeleverd zijn aan de natuurkrachten en daar slechts met reflexen naar handelen.

Planten nemen doodgewoon hun omgeving waar en maken zelfs kosten-baten-analyses voordat ze reageren op de veranderende omstandigheden. Ze zouden zelfs van eerdere ervaringen leren. Waarmee ze hard op weg lijken om ook in het bezit te zijn van hersens en intelligentie, blijven die onderzoekers, die plantenwetenschappers, stug en zonder een spier te vertrekken beweren, van wie er trouwens een zijn naam wel alle eer aandoet. Want heet je Struik, dan mag dat op zijn minst een voorteken genoemd worden. Nomen est omen, zoals de Romeinen al pleegden te zeggen. Logisch toch dat hij daarom zo ijvert voor al zijn soortgenoten, die tot nu toe voor hersenloze planten werden versleten?

CO2 - boom

Bij Essent weten ze van uitpakken en zijn ze de beroerdste niet. Ik kan er elke maand over mee praten als ik mijn energienota ontvang. Eenzelfde gevoel moet de gemeente Meerssen hebben gehad toen ze door dat bedrijf werd uitverkoren als de gemeente die zich het meest inspant om de CO2-uitstoot te reduceren. Want Meerssen deelt aan haar bewoners gratis compost uit, waardoor er minder kunstmest wordt gebruikt en er logischerwijs dus minder kooldioxide vrijkomt, omdat er dan minder van dat spul geproduceerd hoeft te worden. Als blijk van erkentelijkheid voor deze geste schonk Essent aan de gemeente Meerssen één boom welke ze verder zelf mocht uitzoeken en planten. Kortom, alweer een royaal gebaar van een bedrijf, waarvan de bestuursvoorzitter toch al langer bekend stond als niet krenterig en niet in de laatste plaats voor zichzelf......

Kentekenstress

De laatste veertig jaar doet zich elk decennium wel één keer in Nederland een ziektebeeld voor dat uniek is in de wereld en het verdwijnt weer even snel als het verschijnt. In afwachting en bij nadering van de invoering van een nieuwe kentekenreeks slaat de kentekenstress onder autoliefhebbers toe. Ook nu weer, nu de drielettercombinatie eraan komt, worden bijvoorbeeld een willekeurige nummerborddeskundige, want daar schijn je dus voor door te kunnen leren, en de voorzitter van de Nederlandse Vereniging van Nummerplatenverzamelaars dat steeds meer gewaar. (Over woordwaarden trouwens gesproken). Het gonst en het zoemt alom in autorijdend Nederland en de autoverkoopcijfers zakken als een plumpudding in elkaar.

Wie aan een nieuwe auto toe is, wacht met de aanschaf nog even, gewoon omdat zich dat dan bij een inruil over een paar jaar grif zou moeten terugbetalen, zo'n nieuw lettercombinatie. Alsof die dan iets over de leeftijd van de auto zou zeggen. Een dikke illusie dus, omdat bijvoorbeeld ingevoerde auto's die al enkele jaren oud zijn, ook van een nieuw kenteken worden voorzien. Maar ja, als je simpel wil denken en redeneren en je zelf rijk tracht te rekenen, dan verkeer je dus snel in de kentekenstress, wat dan ook met recht een ziektebeeld genoemd mag worden. Alleen, of dat met de invoering van die lettercombinatie te maken heeft, is aan de andere kant hoogst twijfelachtig. Wankelmoedigheid van geest, en die is er overduidelijk gezien al deze hersenspinsels en - kronkels, lijkt eerder daarvoor de beslissende voorwaarde.

Allitereren

Na de drie dwaze dagen hebben de reclamemakers van de Bijenkorf nu de maffe marathon ontdekt waarmee zij de klanten naar hun warenhuizen willen lokken. Als er dan toch zo nodig door hen geallitereerd moet worden, dan heb ik nog wel een paar voorzetjes achter de hand waarmee aan volgende shopping-events een naam kan worden gegeven: het kekke kopen, de dolle Donderdag, de zotte zomer, de mieterse meimaand, de lekkere lente, de hartige herfst, het giga genieten, funny Februari, swinging September, onder ons in Oktober en ga zo maar door, want is er vast nog veel meer. Wie wil en kan hier een verder vervolg aan geven?

Huis op rotonde

Gemeenten gebruiken vormen en uitingen van beeldende kunst meer en meer om hun openbare ruimte op te vullen, te verfraaien en een eigen gezicht te geven. Daarmee hopen ze zich te profileren en te onderscheiden, hun visitekaartje dus af te geven. Vaker lukt dat aardig, ook al wordt er flink wat geld aan besteed. Commotie onder de burger roept het nauwelijks op. Echter in Tilburg is de uitzondering op deze regel gemaakt, omdat daar nu eens flink is doorgeschoten in die profileringsdrang, welke, zoals nu ook blijkt, stevige risico's met zich brengt als die openbare ruimte speelplaats mag worden van een overheidsdienaar en een kunstenaar samen. Want wat moet je als burger met een huis dat op een rotonde wordt geplaatst en daarop in 24 uur tijd een rondje maakt over speciaal daarvoor aangelegde rails? Van verfraaiing van de plek en omgeving is nauwelijks sprake omdat het om een standaard-doorzonwoning gaat die in de zestiger jaren bij tienduizenden werd gebouwd en welke in de wijk in de buurt van die rotonde ook nog bij bosjes te vinden is. Dus voor de schoonheid of uniciteit, welke toch kenmerkend zijn voor beeldende kunst, moet je al niet zijn op die rotonde in Tilburg-Noord.

Blijft niets anders over dan de bedoeling van de kunstenaar John Körmeling met de verwezenlijking van dat project op die plaats. En zoals te verwachten wil hij natuurlijk de sleur ermee doorbreken, mensen ontregelen, vervreemden en op het verkeerde been zetten. Alsof iemand onderweg naar zijn werk in zijn auto daarop zit te wachten en daardoor nog verrast kan worden nadat hij dat object een paar dagen achtereen 's ochtends vroeg en 's avonds bij terugkeer naar huis heeft gezien, weliswaar op een andere plaats, maar so what en wat dan nog? Want dan gaat zo'n huis al gauw een steeds afzichtelijker kreng worden. En die enkeling die die rotonde sporadisch passeert, kan hoogstens niet begrijpend het hoofd schudden dat zoiets, een onbewoond huis, zonder verdere verfraaiing of aankleding, geplaatst wordt op een rotonde, die daardoor wel een kale en afgekloven vlakte moet blijven. Of dat dan het aangewezen visitekaartje is voor een stad als Tilburg, zal dus voor menige passant beslist geen vraag, maar een zekerheid zijn, met een dik uitroepteken erachter.      

Bomen over bomen

Af en toe moet je echt je best doen om je ogen nog te blijven geloven. Ik tenminste wel, want het aantal rariteiten en zonderlinge exemplaren onder de mensensoort lijkt alleen maar toe te nemen, in Nederland zeker, en krijgt ook nog een podium geboden, zoals ene Maja Kooistra. Zij is als boomdeskundige verbonden aan de Wageningen Universiteit en praat net als Irene van Oranje bij tijd en wijle op telepathische wijze met bomen. Want, zegt Maja, het zijn namelijke sociale wezens met menselijke eigenschappen, die over van alles kunnen meepraten. Zo zijn oude bomen een steun en toeverlaat voor de jongere bomen, die nog van alles en nog wat uitproberen en ook veel lol met elkaar maken en daarom gewoon bij de les moeten worden gehouden. Daar zorgen dan hun oude soortgenoten voor.

Kooistra heeft in haar telepathische kontakten gemerkt dat bomen geweldige communicatoren zijn, wat waarschijnlijk komt omdat ze niet kunnen lopen en plaatsgebonden zijn. Zo communiceren ze met dieren en andere levende wezens, dus ook met mensen. En wat dragen ze daarom niet voor een wijsheid met zich mee gezien het feit dat ze al 400 miljoen jaar oud zijn, blijft Maja beweren. Een beetje meer respect voor hen zou zeker op zijn plaats zijn en op zijn minst de verplichting om ze er op voor te bereiden als we van plan zijn om ze te rooien, net zo als we dat bij onze medemens doen als diens einde nadert, voegt zij ons in alle ernst toe. Zoiets wordt dus via een universiteit losgelaten op onze kinderen, op onze hoop en onze toekomst. En als het een beetje tegenzit, en dat doet het tegenwoordig al snel in dit land, ook op ons allemaal met haar Partij voor de Bomen. Want gek genoeg is boomdeskundige Maja Kooistra daarvoor in elk geval zeker. Voor haar lijken de blaadjes namelijk constant te vallen.

Petr Vaculin

Mijn "portret van de dag" is vandaag een figuur die een heel bijzondere positie inneemt en er ook niet voor terugschrikt om dat een tijd lang vol te houden. Zijn record ligt op één uur en 49 minuten. Ja, je moet, zoals deze 28-jarige Tsjech Petr Vaculin, maar ergens lol in hebben. Zeker is wel dat je er de aandacht mee trekt. Want als je er een hekel aan hebt om als een grijze muis door het leven te gaan, dan moet je er, als je niets anders in je mars hebt, inderdaad wat voor doen. Ervoor op de kop staan hoeft nog net niet. Met zo'n standje halverwege ben je voor al die zo vurig gewenste belangstelling blijkbaar aardig op weg.

Vlees en seksualiteit

Van zaken des geloofs, zoals dat zo mooi heet, pleeg ik af te blijven. Voorzover ik het me kan herinneren, heb ik die stelregel op dit weblog konsekwent weten te hanteren. Het gaat over persoonlijke keuzes, waar niet over te redeneren en argumenteren valt, maar welke voor mensen blijkbaar bepalend en richtinggevend in hun leven zijn. Dus liet ik ze altijd voor wat ze waren, te meer omdat mijn denkraam en gevoelswereld geheel anders bepaald zijn, waardoor het lastig wordt om met elkaar tot een zinnig gesprek daarover te komen. Echter, wanneer een vertegenwoordiger van het instituut 'kerk', dat pretendeert drager van het geloof te zijn, naar buiten treedt en in zijn hoedanigheid van kerkelijke autoriteit adviezen gaat geven aan maatschappelijke groeperingen en ook nog op terreinen, waarop hij geen expertise kan bezitten, dan wordt het een ander verhaal.

Met name de katholieke kerk kent ook in Nederland een aantal van die types die het niet kunnen laten om bij tijd en wijle buiten hun oevers te treden, zoals dat exemplaar dat we hier om de hoek in Roermond hebben lopen, hulpbisschop monseigneur Everard de Jong. Want dat is er dus echt een van de wintertijd, van de klok terugdraaien. Pleitte hij er al eerder voor om ouders verplichte relatietherapie te geven om zo het aantal echtscheidingen terug te dringen en wilde hij ouders die thuis blijven om voor hun kinderen te zorgen, belonen met een premie, nu maakt hij er helemaal een potje van. Want hij raadt jongeren aan om minder te gaan eten en vooral hun vleesgebruik te matigen. Want de consumptie van vlees zou volgens Everard van invloed zijn op seksuele verlangens en een streven naar kuisheid frustreren, waarbij hij zich erop beroept dat zulke verbanden ook al zijn gelegd in bijbelse verhalen. Beter is het volgens hem dat jongeren bij seksuele aanvechtingen tot God bidden en de hulp van Maria, de heiligen en de engelen inroepen om zo hun kuisheid te bewaren. En dat zei Everard dus bij zijn volle verstand. Moet hij niet gewoon terug in zijn hok en daar voor straf duizend missen gaan lezen? 

Een zwart gat

Mijn hele leven lang word ik al achtervolgd door de herhaalde konstatering dat mijn ruimtelijk inzicht beperkt is. Goniometrie, de ordinaire meetkunde en stereometrie waren niet aan mij besteed. De stelling van Pythagoras was mijn eindstation van begrip, terwijl ik over de hypothenusa al struikelde. Dus is het heelal helemaal een zwart gat voor mij, misschien wel een ruimtelijk of filosofisch begrip, maar in elk geval totaal niet te bevatten. Een gevoel van onvermogen dat nog eens versterkt werd door een bericht dat ik deze week ergens tegenkwam en dat de volgende inhoud kende:

"Vorige week woensdag heeft de SWIFT-satelliet van NASA een recordzware explosie in de ruimte waargenomen. De explosie vond plaats op een afstand van 7,5 miljard lichtjaar. Anders gezegd: het licht van die explosie deed er 7,5 miljard jaar over om de aarde te bereiken. De explosie trad dus op toen het heelal half zo oud was als nu en de aarde en de zon nog moesten ontstaan. De klap produceerde vooral gammastraling, hoogenergetische straling, die wel met die satelliet opgevangen kon worden, maar met het blote oog niet zichtbaar is. Gamma-explosies als deze ontstaan als reusachtige sterren aan het eind van hun leven instorten."

Dit gaat mijn pet dus verre te boven en zet mijn zicht op de tijd, het licht, de geschiedenis en hun verhouding tot elkaar geheel op zijn kop en bevestigt mij in mijn nietigheid en volledige onbegrip. Maar er is vast onder mijn lezers een Einstein of een kopie ervan, die dit hele verhaal voor mij tastbaar kan maken en er mensenhanden en - voeten aan weet te geven.

Wakker Dier

Wist ik het eigenlijk al bijna zeker, de bevestiging kreeg ik de afgelopen dagen weer. Het gezegde "first things first" is niet besteed aan de Stichting Wakker Dier. Die lukt het steeds om de aandacht te trekken met datgene wat een normaal denkend mens een bijzaak noemt. Van pietluttigheden worden hoofdzaken gemaakt tot op het ridicule af, alsof er geen groter leed is in Darfur, Gaza, Birma, enz. en alsof we in ons eigen land niet zo iets onder handen hebben als het integratie- en immigratievraagstuk. Maar nee hoor, Wakker Dier wil ook een punt maken en heeft dus met een eigen "scharrelpolitie" uitgebreid onderzoek gedaan naar de herkomst van de geverfde paaseieren in de supers, buurtwinkels en markten. Daar blijkt toch een probleem mee te zijn waar we volgens die onderzoekers wakker van moeten liggen.

Want normaal gesproken is de herkomst van een ei te bepalen via een leesbare code, die kippenboeren verplicht zijn op de verse eieren te drukken en welke de consument de zekerheid geeft dat hij een scharrelei in handen heeft. Maar die verplichting geldt niet als het ei gekookt en geverfd is, omdat het dan geen vers ei meer is maar een levensmiddel (?). Lastig, want dan weet je ineens niet meer of dat ei wel uit een betrouwbare, althans voor Wakker Dier betrouwbare, omgeving komt. Supermarkten lossen dit probleem, want dat schijnt het zowaar te zijn, op door de code op de verpakking van de geverfde paaseieren te vermelden.

Reden waarom de "scharrelpolitie" bij haar speurtocht ernstige twijfels kreeg over de herkomst van de gekleurde eieren die ze aantrof op markten en in buurtwinkels, waar die codes niet waren te vinden. Dat werd bevestigd door een belletje met de eierhandel die ook veronderstelde dat de meeste van die geverfde paaseieren uit een legbatterij moesten komen. Met welke konklusie mijn Pasen in het water dreigde te vallen omdat ik een tray van 30 bij ons op de markt had gekocht. Inderdaad, een kode ontbrak, maar had ik daar eerder dan wel naar gekeken? Bovendien smaakten die eieren net zo als de exemplaren die ik altijd haal bij de supermarkt. Dus wat is dit voor een overbodig Indianenverhaal van de Stichting Wakker Dier? Of wil die ons soms van ons geweten laten eten?

Ballonnetje

The City in Londen is het financiële epicentrum van de wereld, waar het geld bij wijze van spreken voor het oprapen ligt. En dat willen degenen die daar wonen, werken en dus ook dik verdienen, dan ook graag laten weten en zien. Want wie het breed heeft, laat het vooral breed hangen, schijnt daar zo'n beetje het levensmotto te zijn. In elk geval van die 28-jarige Brit, die zijn vriendin op een originele en ludieke manier een huwelijksaanzoek wilde doen. Het liep voor hem op een regelrechte catastrofe uit. Hij had namelijk een verlovingsring van 7200 euro gekocht en die in een ballon gestopt. Het was de bedoeling dat zijn vriendin die ballon dan kapot zou prikken op het moment dat hij haar het aanzoek deed. Dat had hij dus allemaal keurig voorbereid in een winkel, daar in de City.

Maar zodra hij die winkel uitliep, rukte een hevige windvlaag hem die met helium gevulde ballon uit de hand, welke vervolgens met ring en al de lucht in vloog, geheel volgens de eigenschappen die helium nu eenmaal heeft, namelijk dat het lichter is dan lucht. Gejaagd door de wind dreef die in oostelijke richting weg, waarna de onfortuinlijke Brit die ballon twee uur lang in zijn lang niet misselijke Jaguar heeft gevolgd in de hoop hem op een of andere manier weer in handen te kunnen krijgen. Een vergeefse inspanning en tegelijk hoop die letterlijk vervloog. Hij kreeg ballon noch ring te pakken met als gevolg dat hij een gang naar Canossa had te gaan en zijn vriendin moest opbiechten dat hij 7200 euro in de lucht had laten vliegen. Die dus woedend en ook niet meer bereid om nog één woord met hem te wisselen totdat hij met een nieuwe ring van op zijn minst dezelfde prijs op de proppen kwam. Waarna het verhaal stopt en niet meer vertelt of die Brit aan de wens van zijn geliefde heeft voldaan en zo zijn noodlot onvermijdelijk tegemoet is gegaan. 

Afkortingen

Er zijn nogal wat merknamen waarachter een fraaie afkorting of een mooi motto schuilgaat, sommigen zelfs met een hoog spreekwoordelijk gehalte. Om te voorkomen dat die betekenissen verloren gaan of de idee gaat post vatten dat het namen an sich zijn, hier een korte opsomming van de meest aansprekende:

ETOS - Eendracht, Toewijding en Onderlinge Samenwerking; BRINTA - Breakfast Instant Tarwe; HEMA - Hollandse Eenheidsprijzen Maatschappij Amsterdam; LIVAR - Limburgs Varken; SRV - Samen Rationeel Verkopen; DELA - Draagt Elkanders Lasten; HENZO - Hendrickx en Zonen; KING - Kwaliteit In Niets Geëvenaard; OCÉ - Ohne Componente; C & A - Clemens & August Brenninkmeijer.   

Toch nog een Belgenmop?

De tijd van de Belgenmoppen ligt gelukkig allang achter ons. De Nederlander heeft zichzelf en zijn plaats weer hervonden. Maar zo nu en dan dringt er toch een bericht van gene zijde van de grens tot hier door, dat voor even de oude orde lijkt te herstellen zoals het volgende verhaal laat zien:

"Bij Kinepolis in Hasselt is de film 'In the Valley of Elah' twee weken lang in de verkeerde volgorde gedraaid. Volgens de direktie van de bioscoop kon dat gebeuren omdat de verschillende spoelen na ontvangst in de verkeerde volgorde waren gemonteerd. De fout kwam pas aan het licht  toen een bezoeker er een opmerking over maakte. Zo'n zevenhonderd andere filmkijkers hadden er kennelijk geen problemen mee gehad dat bijvoorbeeld eerst een lijkschouwing werd uitgevoerd en daarna pas een stoffelijk overschot werd ontdekt". ( Bron: Dagblad de Limburger)

Motorkoken

Zoals Paul Simon ooit de "fifty ways to leave your lover" bezong, zo hebben twee Belgische journalisten vijftig recepten samengesteld die op de warme motorkap (langs de autowegen) bereid kunnen worden. Je moet er maar op komen, maar misschien toch handig voor al die filerijders die ons land zo onder de hand wel telt.

Ida Peerdeman

Ik ben een agnost, niet uit overtuiging, maar gewoon omdat ik het geloof in tegenstelling tot veel anderen van huis uit niet met de paplepel ingegoten heb gekregen. Of liever gezegd, we waren niet bij een kerkelijk genootschap aangesloten, dus had je ook niets met alle poespas die daarbij hoorde noch met het geloof dat daar dan voor door heette te gaan. Mijn hele verdere leven is dat zo gebleven en keek ik dus ook alleen maar met verwondering naar alle rituelen en luisterde soms toch met verholen jaloezie naar de verhalen over de specifieke sfeer die om dat kerkelijk gebeuren hing, dat voor het overige door mij meer als een sociologisch fenomeen werd gezien, omdat het mensen bij gelegenheden wel een uitklaapklep bood. Mij was het allemaal best, want baatte het niet, schaden deed het ook niet. Soms kon en kan ik me er zelfs nog wel mee amuseren. Met name de katholieke kerk doet daarbij haar uiterste best om voorrang te krijgen in mijn hilarische aandacht. Want om poppenkast zit de clerus en een fanatiek kliekje katholieke gelovigen bepaald niet verlegen.

Zoals nu weer het initiatief om de Paus een vijfde dogma over Maria te laten afkondigen, namelijk dat het een onomstotelijke geloofswaarheid voor de katholieke kerk is dat Maria de geestelijke moeder van de mensheid is. Ook de bisschop Punt van Haarlem heeft daar wel oren naar. Want dat vijfde dogma, dat dan nog afgekondigd moet worden, is in belangrijke mate gebaseerd op wat Maria zou hebben meegedeeld aan de Amsterdamse kantoormedewerkster Ida Peerdeman, aan wie ze tussen 1945 en 1961 in totaal 56 keer zou zijn verschenen. Die verschijningen die Ida dus minutieus heeft bijgehouden, zijn daarom voetstoots door Punt erkend. Jammer alleen dat die gesprekken niet zijn opgenomen omdat de techniek nog niet zo vergevorderd was. Maar tegelijk ook vermakelijk omdat het Ida de mogelijkheid bood om aan de eindeloze zwaarte van haar bestaan te ontsnappen door een gefantaseerd of misschien wel ingebeeld licht te verspreiden waar nu de hele katholieke clerus zich aan zit te vergapen. Zo eenvoudig is het dus om als de eerste de beste gelovige eeuwige roem te vergaren. Je zou er haast katholiek van worden. En waar liggen bittere ernst en humor bovendien zo uitnodigend in elkaars verlengde?

Duitse herders

Engelsen en Duitsers, het blijft een lastig verhaal ondanks dat de twee wereldoorlogen al een paar generaties verstreken zijn. Zelfs dieren blijken moeilijk hun draai te kunnen vinden in die relatie. Want hondenbegeleiders van de Engelse politie moesten aan een korte cursus Duits beginnen, toen er Duitse herders uit Berlijn werden geïmporteerd vanwege een gebrek eraan in Groot-Brittannië. Snel werd bij een eerste proef ermee in Derbyshire duidelijk dat die honden slechts uit de voeten konden met in het Duits gegeven bevelen, waardoor er voor de Engelse agenten niets anders op zat dan zo'n taalcursus te volgen. De dieren waren namelijk op zich uitstekend getraind, maar als ze in het Engels werden aangesproken, keken ze alsof ze het in Keulen hoorden donderen en een stel gekken voor zich hadden. Zou je ook niet bij het zien van zo'n "stiff upperlip"? Wat dat betreft hadden ze de lessen van hun baasjes dus heel goed geleerd.

Kleine criminaliteit

Ook de georganiseerde misdaad moet steeds inventiever en innovatiever zijn om het hoofd boven water te houden, om te overleven. Aan fantasie ontbreekt het bij deze professionals dan ook niet om methoden te bedenken om de brave medeburger lichter te maken. Een fraai staaltje daarvan kwamen we tegen in Zweden, waar criminele bendes nu hun toevlucht hebben genomen tot het verstoppen van lilliputters in tassen, die tijdens de busreis in het bagagecompartiment worden geplaatst. Gedurende de reis klimmen die kleine mensen dan uit hun draagbare bergplaats en lopen de overige tassen na op kostbaarheden om zich die vervolgens toe te eigenen. Bizar en handig bedacht tegelijk, waardoor je dit, ook gezien de schaal waarop dit al in Zweden voorkomt, nog nauwelijks kleine criminaliteit kunt noemen, hoe verleidelijk de beeldspraak ook is.

Speld in hooiberg

Dit is het verhaal van de speld die toch in de hooiberg werd gevonden, omdat eerlijkheid inderdaad het langst blijkt te duren. Het is de geschiedenis van de zoektocht van de 66-jarige Wim Pasing uit Landgraaf die twaalf jaar geleden voor het postkantoor van Heerlen een gouden dooparmbandje met inscriptie vond en zich verplicht voelde om dat verloren voorwerp bij de rechtmatige eigenaar terug te bezorgen. Zijn enige aanknopingspunten waren de naam Cherelle en de geboortedatum 28 juli 1993, die op dat armbandje gegraveerd stonden. Met die kennis trok hij langs alle scholen en ziekenhuizen tussen Vaals en Venlo met de vraag of iemand daar die toch vrij zeldzame naam kende. Maar Pasing ving voortdurend en overal bot, ontmoette uiteraard de nodige skepsis en kon ook op weinig medewerking of toeschietelijkheid rekenen in verband met de geldende regels rond privacybescherming.

Hij liet echter niet af, omdat hij zich nu eenmaal had vastgebeten in de opdracht die hij zichzelf had gesteld en omdat het woord 'stoppen' niet in zijn vocabulaire voorkwam. Wonderlijk genoeg, en dat is dan meteen een woord van kritiek op deze bijna blinde vasthoudendheid waarmee hij zich dus twaalf jaar aan de praat wist te houden, meed hij alle gemeentehuizen en bevolkingsregisters. Want daarmee had hij het zich stukken gemakkelijker kunnen maken en was hij snel tot de oplossing van dat raadsel gekomen. Maar dan had hij waarschijnlijk niet dat enkele moment van roem mogen beleven toen hij eind 2007 zijn speurtocht na al die vijven en zessen en hindernissen toch met succes wist af te ronden en het armbandje bij de dopeling Cherelle in Meersen weer terug kon bezorgen. Daarom verdient deze taaie en eerlijke vinder, die tot een zeldzaamheid in de menselijke soort lijkt te zijn geworden, op zijn minst een eervolle vermelding, al is het maar in de marge van al het andere nieuws. Want met een goed bericht als dit wordt de voorpagina van de krant allang niet meer gehaald. 

Losprijs

Omdat Amerika de kraamkamer is van trends en nieuwe ontwikkelingen, moeten aanstaande vaders en moeders hier in Nederland zich toch maar op het volgende voorbereiden omdat er geen ontkomen aan is. Kreeg je tot voor kort als jonge moeder na de bevalling en met de hoofdprijs in je armen een aai over je bol, een dikke zoen op beide wangen en één vol op de mond plus natuurlijk die extra grote bos bloemen, dan ziet het er nu wel naar uit dat dat helemaal gaat veranderen. Want Amerikaanse vrouwen willen gewoon platweg en voluit een bonus voor die geleverde prestatie zoals ze die ook op het werk krijgen.

Boter bij de vis, klinkende munt en niet meer zo'n halfzacht gebaar uit liefde of wat daar voor door moet gaan. Zij willen, nee, zij eisen een diamanten ring van hun man. Een paar gouden oorbellen is ook goed. En met een kunstwerk of een leuke cabrio mag hij ook verschijnen. Voor minder wensen ze het niet meer te doen. Een derde van die vrouwen, zo wijst recent onderzoek uit, vindt dan ook al gehoor bij hun echtgenoten, die zich als het ware op jacht voelen gestuurd voor zo'n geschenk dat door die vrouwen dus is verdiend omdat ze een kind zo mooi de wereld op hebben geduwd en dat dan ook de toepasselijke naam van "push present" draagt. Maar hoe zou, als die trend goed en wel naar hier is overgewaaid, zo'n cadeau in Nederland moeten gaan heten? Een losprijs misschien?

Kerstboomverbranding

Loodzwaar is de ernst waarmee de politiek, ook op plaatselijk niveau, steeds meer wordt bedreven. Niets mag meer leuk of fout zijn, alleen al omwille van de zucht van deze of gene om zich te manifesteren of dat goede punt te maken. Zoals nu weer die D'66-er die mogelijk met de beste bedoeling, maar tegelijk ook met een zeldzame wereldvreemdheid aan het College van B & W van Maastricht heeft gevraagd om een eind te maken aan de openbare verbranding van kerstbomen, omdat het zo slecht zou zijn voor de luchtkwaliteit. Alsof er werkelijk niets meer is om je druk over te maken, alsof kinderen ook dat pleziertje nu maar moet worden afgenomen. Het is om je suf om te lachen als het niet weer de volgende stap zou zijn in de richting van een samenleving die geregeld, gortdroog en saai als één groot Staphorst ten onder zal gaan aan haar eigen verveling.

Een teleologisch onderzoek

En weer zijn de resultaten van een wetenschappelijk onderzoek als een bom ingeslagen, nu in kringen van sociaal-psychologen, die niet wisten wat ze onder ogen kregen. Want, om maar bij de konklusie te beginnen, vrouwen zullen, als zij de naam van hun echtgenoot of partner aannemen, er over een heel arbeidsleven 361.708 euro bij inschieten ofwel 861,21 euro per maand minder verdienen. De suggestie van betrouwbaarheid en accuratesse die uit deze gedetailleerde uitkomst moet blijken, is echter bedrieglijk. Want het gehele onderzoek was uitsluitend en alleen gebaseerd op een experiment dat werd uitgevoerd onder studenten van de Universiteit van Tilburg, die zich bepaalde situaties moesten inbeelden. Aan de hand van die voorstelling kregen zij vragen voorgelegd, zoals bijvoorbeeld die welke betrekking hadden op het al of niet aannemen van de naam van de mannelijke echtgenoot. Ter controle werden nog de sociale kenmerken onderzocht van die vrouwelijke studenten die ervoor kozen om de naam van hun toekomstige man aan te nemen.

En omdat dat vaker het geval bleek te zijn bij vrouwen die al ouder waren en lager opgeleid, die dus kennelijk toch aan de Universiteit van Tilburg studeren of dat misschien moesten simuleren, werd gemakshalve de konklusie getrokken dat daarmee de maatschappelijke werkelijkheid dicht werd benaderd en het experiment dus geldigheid had voor de gehele samenleving. Waarmee dit onderzoek zichtbaar naar zijn uitkomst toe werd geredeneerd, dus teleologisch - om met Moszkowicz te spreken - van opzet was en zijn geloofwaardigheid verloor ondanks de suggestie van betrouwbaarheid en accuratesse. En of de sociaal-psychologische wereld in rep en roer was over de aangedragen konklusies dan wel over dit rammelend verhaal, dat leert de geschiedenis verder niet. Het kan best wel eens zijn dat deze onderzoekster, de bron van dit verhaal, er minstens zoveel moeite mee heeft om de goede signalen uit haar omgeving op te vangen, laat staan te interpreteren. Dat is namelijk even lastiger dan een adekwaat onderzoek uit te voeren, waar ze ook dikke problemen mee heeft gehad.

De leuke wetenschap

Omdat alles vooral leuk moet zijn, kan de wetenschap niet achterblijven en presenteert ze zich steeds smakelijker. Alleen al de vruchten van het wetenschappelijk onderzoek worden steeds exotischer en aantrekkelijker opgedist. Want het moet natuurlijk wel in de smaak vallen en daarbij ook graag nog de aandacht trekken. Dus hoef je ook nergens meer van op te kijken als er weer een of andere curieuze vondst uit onderzoek wordt getoond.

Zoals de conclusie van twee Amerikaanse economen dat gewelddadige films als Hannibal, Texas Chainsaw Massacre en Halloween de samenleving niet gewelddadiger maken maar veiliger. Want de potentiële herrieschoppers, zeggen zij, dwalen niet door de straten op zoek naar slachtoffers, maar zitten in de bioscoop en verlustigen zich daar aan geweld. Waarmee het pleidooi voor zoveel mogelijk gewelddadige games natuurlijk voor de hand ligt en evenzo het advies om er zoveel mogelijk aan de kinderen te geven. Want zolang ze aan het gamen zijn, kunnen ze niemand de hersens inslaan. Wie zei er nog dat wetenschap niet leuk is?

Wandelen in water

Ik had me voorgenomen om er geen woord meer vuil aan te maken. Allereerst lijkt het gros van dergelijke wandelaars tot het inzicht te zijn gekomen dat gewoon lopen ook loont. Dus zie je al bijna geen stoklopers meer. En de enkele gek die volhardt in dat atypische wandelen, blijkt zulke lange tenen te hebben ontwikkeld en zo kwetsbaar te zijn geworden dat een stilzwijgen mij de enig gepaste manier leek om mijn mening daarover nog te verkondigen. Deze zoveelste bevlieging die wij Westerse mensen kennelijk nodig hebben om ons leven richting en zin te geven, was al hard op weg om langzaamaan een stille dood te sterven toen er in een sportcentrum in Groningen een nieuw licht werd gezien. Want daar wil men het Nordic Walking verder gaan verdiepen en verbijzonderen. Haast letterlijk.

In het zwembad ter plaatse worden er namelijk groepslessen aangeboden om dit stokwandelen in het water te gaan beoefenen. Ja, het staat er echt, in het water. Dat is volgens de uitvinder ervan, zeg maar gerust het brein erachter, namelijk niet alleen erg leuk, omdat je geen last van slechte weersomstandigheden hebt en niet gehinderd wordt door putjes en andere obstakels. Door de weerstand van het water wordt deze activiteit immers ook veel effectiever en levert ze een wezenlijke bijdrage aan de verbetering van de conditie. Omdat verwacht wordt dat dit initiatief en deze benadering van Nordic Walking zal aanslaan, zijn er al stokken aangeschaft, die zwaarder en langer zijn dan de reguliere. En natuurlijk zullen er weer legio mensen zijn die hun verveling willen verdrijven met deze zoveelste gril, totdat door een onverlaat verzonnen wordt dat het stoklopen, het Nordic Walking, over het wad nog spannender en veeleisender is en daar de aandacht naar wordt verlegd. Waarmee de carroussel blijft draaien die mensen, steeds meer mensen, die het echt niet meer weten, aan de praat zal moeten houden. 

Fruitvliegjes

Interessant, maar meteen volkomen overbodig is het wetenschappelijk experiment dat werd uitgevoerd met fruitvliegjes, juist omdat ze, omdanks dat ze zo minuscuul zijn, overeenstemming vertonen met mensen. Want fruitvliegjes zijn uitgesproken heteroseksueel. Zo maken de mannetjes de vrouwtjes het hof in een vast ritueel dat uitmondt in een paringspoging. Bij uitzondering, in twee tot drie op de honderd gevallen, benadert een mannetje spontaan een ander mannetje. Echter als er alcohol in het spel komt en vooral bovenmatig, dan verschuiven werkelijk alle panelen en is niets meer zoals het is of moet zijn.

Tijdens dat experiment bleek namelijk overduidelijk dat naarmate de mannetjes meer alcohol toegediend kregen, er bij hen ook meer een meer sprake was van een ongeremde homoseksuele belangstelling. Dat uitte zich in het beetpakken van andere mannetjes, waarna zij zelf ook weer vastgepakt werden, zodat er uiteindelijk veel van die mannelijke fruitvliegjes in rijen voortschuifelden. Waarmee meteen een ander licht is geworpen op het dronkemansvertoon, zoals wij dat kennen. Want al dat gelal, dat hangen aan elkaars schouders, dat samen luidruchtig zwieren en zwaaien blijkt gewoon de sluimerende homoseksualiteit van ieder mens te zijn, die vrij baan krijgt als de remmen los gaan onder invloed van meer dan genoeg alcohol. Laat dat zo zijn. Wat moet ik dan verder met dit verworven inzicht in het gedrag van die fruitvliegjes, die mij trouwens meer last dan plezier plegen te bezorgen? Wat dat betreft zijn het ook al net mensen. Het enige verschil is dat je ze een doodklap kan geven en dat wilde ik bij mensen maar laten...

Mond-schuimbad

Om te kunnen overleven moet je als ondernemer voortdurend innoveren. Daarbij blijkt alles geoorloofd. Het gekste is nog niet gek genoeg. De argeloze consument stinkt er toch wel in en slikt nagenoeg alles, moet ook de redenatie bij Aquafresh zijn geweest toen men daar bedacht dat het wel leuk zou zijn om klanten een gel aan te gaan bieden welke in de mond in een schuimbad verandert. Daardoor worden tanden en kiezen werkelijk op iedere plaats bereikt, zelfs waar tandpasta, raag of elektrische tandenborstel niet konden komen. Het resultaat is dat 25 procent meer bacteriën worden verwijderd, aldus de producent. Knap dat die dat kon tellen, maar ook niet zo verwonderlijk. Want als geld lonkt en wenkt, ben je klaarblijkelijk bereid om jezelf naar elke uitkomst toe te lullen en wil je vanzelf in de baarlijkste nonsens geloven.

De kortste weg

Dat de kortste weg niet noodzakelijkerwijs de snelste behoeft te zijn, is in ons collectieve bewustzijn verankerd sinds routeplanners en navigatiesystemen onze orientatiebehoefte volledig op 'hold' hebben gezet. Wat zou je je van tevoren nog druk maken over de route die er gereden moet worden? De TomTom brengt je immers overal, moet ook die 27-jarige Tilburger afgelopen vrijdag hebben gedacht toen hij vrolijk de kortste weg vanuit zijn woonplaats naar Venlo op zijn navigatieststeem intoetste en fluitend onderweg toog, de uitgesproken route-aanduiding onbekommerd volgend. En zo kwam hij in Grubbenvorst terecht, in de Dorpsstraat daar, welke bergaf loopt naar het pontveer naar Velden dat aan de overkant van de Maas ligt. Want via Velden ben je namelijk zo weer in Venlo, weet de TomTom.

Wat de bestuurder echter even niet zag, - de mist was op dat moment ontzettend dicht, je zag bijna geen hand voor ogen - was dat de veerpont net op dat moment aan de overkant van de rivier aanmeerde, waardoor de Tilburger mogelijk nog aangemoedigd door zijn navigatiesysteem met een vaart van vijftig kilometer de Maas in reed ondanks de luide waarschuwingen van omstanders. Spartelend als een hond wist hij zich vervolgens in veiligheid te brengen, waarna hij stevig onderkoeld in een inmiddels gearriveerde ambulance op temperatuur en tot zichzelf kon worden gebracht. Zijn auto werd door de brandweer uit de Maas gevist. De TomTom bleek tot zwijgen te zijn gekomen. Die had zijn verhaal waarschijnlijk voldoende gedaan.

Santa Claus

Niet alleen in Nederland lijken we de draad een beetje kwijt. Ook in de Verenigde Staten weet men het niet meer precies. Daar is het nu echt een issue of zo'n dikke Santa Claus de kinderen nog wel mag knuffelen of dat het toch neigt naar seksueel misbruik of het misschien zelfs wel is. De Amerikaanse Vereniging van Kerstmannen heeft haar leden aangeraden om toch maar een rechtsbijstandverzekering af te sluiten voor het geval men onverhoopt een proces aan de broek krijgt. Over de top heet zoiets toch of snap ik het ook al niet meer?

Muizenval

Er is nu echt werk aan de winkel voor Marianne Thieme en haar Partij voor de Dieren. Want schoonmaakorganisatie Rentokil heeft een muizenval ontwikkeld die werkelijk elke vorm van fantasie tart en aan het meest gruwelijke brein moet zijn ontsproten of in ieder geval alleen maar bedacht kan zijn door iemand die zich verdiept heeft in alle verdelgingstechnieken van de nazi's en die zo verkregen kennis wat graag gecombineerd heeft met de stand van de moderne technologie. Liefdeloosheid en cynisme hebben daardoor hun optimale mix gevonden in de 'Mouse Monitoring Unit', wat - ook in de beste traditie van alle gruwelpraktijken - de gesophisticeerde naam is voor dit vreselijke martelinstrument.

Dit futuristisch bestrijdingsmiddel, zoals Rentokil dit onderkoeld noemt, heeft namelijk een druksensor die precies is afgesteld op het gewicht van muizen, zodat hij niet afgaat als er bijvoorbeeld kakkerlakken of spinnen in komen. En dat betekent dus dat zodra een muis de infrarode stralen in dit plastic kastje passeert, de uitgangen zich sluiten en er een minigaskamer ontstaat: door het sluiten van die uitgangen komt er namelijk koolzuur vrij die de aanwezige zuurstof verdrijft waardoor de muis versuft en stikt en het einde verhaal voor hem is. Het apparaat stuurt vervolgens een sms naar de eigenaar dat er zich een muizenlijk in zijn huis bevindt. Waarmee de hele operatie dan koud en klinisch is voltooid en er eigenlijk alleen maar te hopen valt dat muizen hun reputatie waar blijven maken dat ze op den duur elk bestrijdingsmiddel de baas blijken te zijn. Wat mij betreft kan dat met dit apparaat niet snel genoeg gebeuren, zodat dit kwaad zichzelf straft en Rentokil blijft zitten met de gebakken peren en aanloopverliezen.

Checkpoint Charly

Het regent nieuwe wetenschappelijke richtingen, die vaker het bevattingsvermogen te boven gaan. Per afstudeerder lijkt wel een nieuwe variant of een leerstoel te worden uitgevonden om ze maar aan de praat en van de straat te houden. Dat moet wel het gevolg zijn van het marktdenken dat de wetenschappelijke wereld steeds meer in haar greep weet te krijgen door onderzoek, studie en onderwijs te sponsoren. Tot welke onzin dat leidt, werd eens te meer duidelijk bij de verkeersproblemen die in Berlijn bij het voormalige Checkpoint Charly bestaan en dringend om een oplossing vragen.

Het aantal toeristen neemt daar zozeer toe dat er sprake is van een permanente verkeerschaos met verstopte verkeersaders, irritaties, dus fel optrekkende automobilisten en voetgangers die ernstig gevaar lopen. De leden van de gemeenteraad van Berlijn wilden daarom deskundigen inschakelen om deze verkeersknoop te ontwarren. Daarbij ging allereerst de gedachte uit naar, en nu komt het, een verkeersfilosoof uit Nederland, die internationaal al opzien heeft gebaard met zijn idee om alle verkeerstekens en -borden af te schaffen omdat dan de verkeersdeelnemers vanzelf uit gaan kijken. Het is een idee, maar niet de mijne, dat haast overeenstemt met het basisprincipe van zijn kollega-filosoof Karl Marx die stelt dat je eerst alles goed in de soep moet laten lopen voordat je aan de opbouw van een betere en rechtvaardiger wereld kunt beginnen. Maar die verkeersfilosoof zal niet het formaat van Marx hebben, waardoor de uitvoering van zijn idee wel niet verder zal komen dan de soep, de puinhoop en niet veel meer.

Reden waarom ik toch meer sympathie koester voor de gedachte van die souvenirverkoper die nuchter op deze bijzondere verkeersfilosofie reageerde en stelde dat het probleem bij het Checkpoint Charly nou precies het ontbreken van die verkeersborden en verkeersregels is, waardoor de toegevoegde waarde van die verkeersfilosoof al helemaal aan zijn zicht was onttrokken. Die kon wat hem betreft beter een echt vak gaan leren in plaats van hier in Berlijn illusies te komen verkopen.

Planten en muziek

Bloemen houden van mensen en planten ook van muziek. Dat hebben Zuid-Koreaanse onderzoekers - ja, daar gaan we weer - pas ontdekt. Ze vonden genen in planten die wanneer ze blootgesteld worden aan zoemgeluiden met bepaalde lage toonhoogten, daar vrij snel op reageren. Een hoogleraar fysiologie van de communicatie van planten aan de Wageningen Universiteit - want dat vak schijn je daar te kunnen leren - heeft de juistheid van hun konklusies al beaamd en zelfs aangegeven dat boeren en tuinders dankzij geluid hun gewassen kunnen laten bloeien wanneer het hen uitkomt en dus niet meer afhankelijk zijn van het weer en de tijd van het jaar. Als dat zo is, dan geloof ik dat ik Piazzola maar uit de platenkast haal om mijn hosta's daar vroeg in het voorjaar al van te laten genieten.....

De dansende tandarts

Dit is nu typisch zo'n verhaal uit het land van de onbegrensde mogelijkheden en de begrensde onmogelijkheden. Het is zo bizar dat het niet waar kon zijn als het hier om de hoek gebeurd was, waardoor het wel in Amerika gesitueerd moet worden. Want in de onmetelijkheid van dat land is het waarheidsgehalte van wat dan ook toch minder te controleren. Deze hele geschiedenis speelt zich af in de Amerikaanse staat New York, waar een tandarts door een patiënte voor de rechter is gedaagd, omdat het boorijzer dat hij gebruikte bij het trekken van een kies, de kaakholte van de vrouw doorboorde en onder haar oogkas was blijven steken. Dat gebeurde volgens de vrouw doordat de tandarts tijdens de behandeling danste op het nummer "Car Wash" van Rose Royce, dat op dat moment op de radio te horen was.

De vrouw moest als gevolg daarvan een spoedoperatie ondergaan en lag drie dagen in het ziekenhuis. Ze eist nu, en dat is nog schappelijk in een land dat vergeven is van een claimcultuur, 600.000 dollar van die tandarts. Want die had ook nog geprobeerd het boorijzer met een haakje te verwijderen en toen dat niet lukte, tegen haar gezegd dat het er waarschijnlijk wel zou uitschieten als ze een keer moest niezen. Later zouden andere artsen haar hebben verteld dat ze blind had kunnen worden als ze had geniesd wanneer het boorijzer nog op die plek had gezeten. Al met al heeft de vrouw nog altijd last van zwellingen in haar gezicht na haar onzachte aanraking met deze man, die zijn beroepsgenoten, The Flying Doctors, naar de kroon dacht te steken door dansend kiezen te trekken. 

Inbreiden

Er wordt vaak kritiek uitgeoefend op de wijze waarop met de Nederlandse taal wordt omgesprongen. En meestal terecht. Want het gebruik van anglicismen en germanismen rukt inderdaad op en tast het wezen van onze taal aan en dan blijven al die andere uitwassen, zoals de MSN - en SMS - taal, met hun veel ernstiger effecten nog buiten beschouwing. Daarom mag ook wel eens de dag geprezen worden dat we kennis hebben kunnen maken met een woord dat echt als een taalvernieuwing mag gelden, omdat het daarenboven zelfs zuiver Nederlands klinkt.

Want wie kent het woord inbreiden, dat de tegenhanger moet zijn van het gangbare uitbreiden en dat zo veel betekent als het vermeerderen van het woningbestand door op nog openstaande locaties binnen de bebouwde kom bouwactiviteiten te verrichten? Simple comme bonjour. Eenvoudiger kan het niet en daarom is het best prettig om je ogen ook eens te kunnen en mogen geloven.

Aardappeleters

Het virus van de klimaatneutraliteit blijkt angstwekkend snel om zich heen te grijpen en bij sommige mensen het brein aan te tasten, zoals het geval lijkt bij die onderzoekers van het Centrum voor Milieu en Onderzoek (CMO), waarvan ik overigens nog nooit had gehoord. Want als het aan hen ligt, worden we weer aardappeleters en gaan we gewoon weer ouderwetse kost nuttigen. Een schaal aardappelen met wat groenten van de volle Hollandse grond en een stukje scharrelkip erbij levert volgens hen al heel wat op in de bestrijding van de CO2 - uitstoot.

Gaan we onze eetgewoonten namelijk in die zin veranderen en zetten we weer op tafel wat we vroeger bij moeder thuis ook kregen, dan besparen we net zo veel broeikasgas als met drieduizend kilometer minder autorijden, op jaarbasis wel te verstaan. Maar dat we die winst halen door te bezuinigen op de transportkosten, omdat we de groenten bijvoorbeeld niet meer uit Afrika halen en die boer daar dus verder gewoon laten verrekken, dat vertellen die onderzoekers er gemakshalve dus niet bij, versmald als hun hersenpan lijkt als ze het woord klimaatneutraliteit horen.

Rode Ster Belgrado

In topsport is niets te dol en mag je alles verwachten omdat er nu eenmaal gepresteerd moet worden, omwille van de sport zelf, maar vaker nog om hogere belangen te dienen. Soms wordt werkelijk alles uit de kast gehaald om winst te bereiken of verlies te voorkomen, zoals bij Rode Ster Belgrado, een gerenommeerde voetbalclub uit Servië. Die club stond in de competitie zeven punten achter op aartsrivaal Partizan en dat kon al geen toeval zijn gezien haar al sinds jaren onaantastbare status in het Servische voetbal. Maar dat die achterstand vooral tot stand kwam doordat de tegendoelpunten die al dat puntenverlies hadden veroorzaakt, altijd rond het eind van de wedstrijd vielen, kon alleen maar aan zwarte magie te wijten zijn, oordeelde het clubbestuur.

Dus schakelde het aan de vooravond van de UEFA Cup-wedstrijd tegen het Griekse Aris Saloniki een "witte magiër" in. Deze onderzocht de spelers al meteen tijdens de vliegreis op een eventueel "slecht karma". Na aankomst in Saloniki scharrelde hij ruim voor de wedstrijd over het veld van het plaatselijke stadion Kleandis Vikelidis om vervolgens "negatieve vibraties" te melden en een catastrofe voor Rode Ster te voorspellen. Al of niet daardoor beïnvloed koos de trainer voor een puur defensieve opstelling en tactiek, wat dan ook prompt tot een 3 - 0 nederlaag leidde. Enkele dagen later heeft de trainer zijn ontslag ingediend, waarschijnlijk omdat zijn magie op de spelers was uitgewerkt. Want zo heet dat dan ook weer in de voetballerij. Maar of hij juist van de duivel bezeten was en dus die zwarte magie wel moest bedrijven, dat wisten diezelfde bronnen nu weer niet te melden

Narcisme

Wie bij de dagelijkse kijk in de spiegel telkens getroffen wordt door de eigen schoonheid, er best wel van geniet, maar tegelijk beseft wat voor een last dat in feite betekent, omdat het een sociaal isolement creëert, kan voortaan terecht bij televisie-presentator Dave Heijnerman. Als ervaringsdeskundige weet hij kennelijk als geen ander hoe lastig het leven voor mooie mensen is, omdat ze bijvoorbeeld in het uitgaansleven nooit benaderd worden of kontakt blijken te krijgen. Schoonheden, zo wijst zijn praktijk uit, worden niet of nauwelijks aangesproken of benaderd. Mooie mensen hebben een natuurlijke barrière om zich heen, die hij, deze Heijnerman dus, nu zal helpen slechten. Voor hen heeft hij een datingsite ingericht, www.mooiemensen.com., waartoe men slechts toegelaten kan worden na een team van deskundigen uit de modellenwereld en de media te zijn gepasseerd.

En daar blijft het niet bij. Want onder diezelfde vlag zal ook iedere maand een feest worden georganiseerd waar al die knapperds elkaar kunnen ontmoeten en van elkaars en de eigen schoonheid optimaal kunnen genieten om zo de voorwaarden te scheppen om eventueel een relatie aan te gaan. En dat bestaat allemaal, echt waar, en is ook nog van deze wereld. Mag ik misschien daarom zielsblij zijn met mijn eigen hoofd waar ik het mijn leven lang al mee moet doen, waar alles niet al te precies recht in het midden en op zijn plaats heeft gezeten en nu ook nog van rimpels en andere oneffenheden is voorzien? Ik heb er nooit last van gehad noch heeft het mij ergens ook maar gehinderd, waardoor ik me niet, zoals al die arme zielen met hun perfecte uiterlijk, maar wel verloren in eenzaamheid, overgeleverd weet aan een type als Heijnerman, die eigenlijk het best in zijn eigen narcisme begraven kon worden. 

Traditie en recht

Engeland, een land dat slechts door een kleine plas water van ons gescheiden wordt, maar niettemin een heel andere wereld is en een andere cultuur vertegenwoordigt. Zo dichtbij en toch zo veraf, niet in de laatste plaats door alle, vaak nog erg levende tradities, die dan ook een in onze ogen hoge graad van curiositeit bezitten. Alles, de gehele samenleving is daarvan doortrokken en verbaast de bezoeker, de buitenstaander, de passant, iedere keer weer. Neem alleen al het Brits recht, waarin het werkelijk van curieuze wetsartikelen wemelt, die de plaats, welke er voor de traditie, dus absurditeit, op dit eiland is, bevestigen en tegelijk ook die typische Engelse humor verklaren. Een paar voorbeelden:

Zwangere vrouwen hebben het recht hun behoefte te doen waar het hun uitkomt, desnoods in de helm van een politie-agent.

Het geldt als verraad een postzegel met de beeltenis van het staatshoofd verkeerd om op een brief te plakken.

Vrouwen in Liverpool mogen niet topless lopen, tenzij ze werken in een tropische vishandel.

Het is verboden pasteitjes met gehakt te eten tijdens Kerstmis.

Huisdieren van 'gewone' burgers mogen geen seksueel verkeer hebben met dieren die aan de koning of de koningin toebehoren.

Wanneer een vreemdeling in Schotland op je deur klopt met het verzoek even naar het toilet te mogen, heb je wettelijk niet het recht om dat te weigeren.

Het zou van typisch Nederlandse eigenwijsheid getuigen om hier dus hardop om te lachen, enkel vanuit de idee dat zulke dwaze bepalingen niet in ons Nederlands recht voorkomen. Vast en zeker dus. Ik ken ze echter niet. Wie kent wel die staaltjes van Hollandse polderonzin die niet uit onze wetboeken zijn weg te branden en waar de Engelsen op hun beurt niet meer van bij zullen komen?

De sociale robot

We zijn nog niet uitgepraat over robots. In de verste verte nog niet. We staan namelijk aan de vooravond van een spraakmakende omwenteling in ons bestaan, waarop nu nog wat lacherig en terughoudend wordt gereageerd, maar die onvermijdelijk op ons af komt en over ons heen rolt. Want na de robot die ons liefde kan gaan schenken, hebben onderzoekers van de University of California in San Diego wederom goed nieuws, nu voor de kleuterleidsters en onderwijzers. De sociale robots waaraan peuters en kleuters zich kunnen hechten en die dus sfeer in het kinderdagverblijf kunnen brengen, zijn in aantocht. Het zijn goedgehumeurde namaakpeuters van zo'n 60 centimeter met grote verbaasde ogen die kunnen liggen, zitten, lopen, opstaan, dansen, liedjes zingen en zelfs giechelen. En dat laatste doen ze dan als kleuters bijvoorbeeld een hand op hun hoofdje leggen en die reflex bij hen daarmee oproepen.

Maar die robots hebben meer in hun mars, want ze kunnen de kleintjes ook geruststellen, voorlezen en hier en daar bijstaan bij het rekenen. Ze kunnen gewoon kontakt met de peuters tot stand brengen. Dat is dus onderzocht en bewezen geacht in 45 sessies, waarbij uiteindelijk bleek dat peuters juist door die giechelreflex, dat door henzelf veroorzaakte mechanisme, zich aan die robot gingen hechten en zo die gewenste interactie, waaraan die sociale robot haar bestaansrecht ontleent, ook tot stand kon komen. In alle euforie over dit behaalde succes werd wel gemakshalve vergeten dat die sociale namaakpeuter tot leven was gebracht met de hulp van peuters en kleuters die tot een kontakt ermee werden verleid en zelfs gemanipuleerd en dat zo een eerste stap was gezet op een weg die onherroepelijk daar zal eindigen waar het verschil tussen echt en namaak niet meer zal zijn te zien. Of dat wel de wereld zal zijn, die wij ooit zochten, kan maar beter verder in het midden worden gelaten........

Honden en Halloween

Uit een pas gehouden marktonderzoek in de Verenigde Staten onder hondenbezitters is gebleken dat ongeveer drie miljoen van hen de afgelopen 12 maanden een Halloween-kostuum voor hun trouwe vriend hebben aangeschaft. Dat was een verdubbeling ten opzichte van een jaar geleden, waarmee een nieuwe inkomstenbron en groeimarkt bleek aangeboord. En dat liet de hondenkledingindustrie de afgelopen twee maanden ook overduidelijk zien. Ze draaide op volle toeren. Via websites en winkels werd van alles aangeboden waarmee de honden omgevormd konden worden tot bijvoorbeeld politie-agent, Batman, Elvis of clown om zo voor hen Halloween ook een leuk feest te laten zijn, hoewel ze het niet in de traditionele zin kunnen vieren door bij mensen aan te bellen en hen aan het schrikken te maken.

Maar dat en nog meer de schappelijke prijzen van al dat fraais waarin ze uitgedost kunnen worden, hoeven een leuke viering van dat feest voor hen dus niet in de weg te staan. Sterker nog, voor deze huisvrienden worden ter gelegenheid van Halloween steeds meer leuke initiatieven ontwikkeld, wat onder meer duidelijk blijkt uit de toename van gekostumeerde bals die dan speciaal voor honden worden gehouden. En wie past in zo een land niet beter als president dan een George Bush, die zich niet hoeft te verkleden om mensen het angstzweet te bezorgen?

Paaldans en wetenschap

Je kon er op wachten. De week is nog niet voorbij of het ene opmerkelijke wetenschappelijke rapport kan alweer ingeruild worden voor de volgende curieuze studie. Nu is het de Universiteit van New Mexico die van zich deed spreken door een onderzoek naar de relatie tussen vruchtbaarheid van vrouwen en het gedrag van mannen. Was al eerder gebleken dat vrouwen in de vruchtbare fase zich aantrekkelijker en gewaagder kleden en dat mannelijke partners zich juist dan bezitteriger en waakzamer gedragen, nu werd vooral de economische component in het geding gebracht.

Daartoe moesten 18 lapdancers in nachtclubs in de Amerikaanse stad Albuquerque een maand lang hun vruchtbaarheidsfase en de fooien die ze tijdens hun werk ontvingen, bijhouden. De omgeving van de nachtclubs moest bijdragen tot de betrouwbaarheid van het onderzoek, omdat een aantal danseressen eerst samen op het podium danste, waarna de gasten vervolgens hen bij zich konden uitnodigen om tegen een extra betaling nog een show vlakbij hen of bij hen op schoot te vertonen. Daar liet het onderzoek uiteraard, want wie had anders verwacht, ook direkt zien dat grotere aantrekkingskracht als gevolg van het verkeren in de vruchtbaarheidsfase vertaald werd in geld. En na afronding van die inventarisatie gedurende een maand konden de paaldanseressen die in hun vruchtbare periode waren, inderdaad bijna twee keer zoveel fooi op hun rekening bijschrijven als de danseressen die menstrueerden.

Waarna meteen maar in konklusies werd gesprongen. Want deze waarneming zou geheel strijdig zijn met de heersende opvatting in wetenschappelijke kring dat de mens de enige primaat is waarbij niet te zien is of een vrouw al of niet vruchtbaar is en dat de man, de huwelijkspartner, haar daarom permanent helpt en beschermt. Of, en dat is eigenwijs de andere kant op geredeneerd, hoe achttien, ja achttien, paaldanseressen in één kleine stad hun mannelijk wetenschappelijk publiek op een verkeerd been wisten te zetten en zo van de kaart kregen, dat zelfs de evolutietheorie het leek te gaan ontgelden. Er werd namelijk even vergeten dat die paaldanseressen sowieso al aantrekkelijk zijn, de een meer dan de ander, en dat dat verder losstaat van hun al of niet vruchtbaar zijn en dat mannen zich in hun keuze ook door hun smaak laten leiden. Maar het is natuurlijk lastig dat te erkennen als je op het spoor van iets groots denkt te zijn en je nog liever de beker van jouw gelijk en fantasie helemaal leeg wilt drinken.....

De Stier van Marcinelle

De Stier van Marcinelle wordt hij genoemd of ook wel de Dekhengst van Charleroi. Vast staat in ieder geval dat hij ondanks zijn werkloosheidsstatus van jaren en niettegenstaande het feit dat hij arbeidsongeschikt is, toch iets van zijn leven wil maken en zichzelf ten volle wil realiseren. De 48-jarige werkloze bouwvakker Serge Régnier heeft zich namelijk toegelegd op en zelfs gespecializeerd in zijn eigen voortplanting en het inmiddels tot 27 kinderen geschopt. Geen kunst, zal de kritische lezer zonder twijfel zeggen, nog meer met de wetenschap dat hij drie vrouwen heeft. Hij heeft er ruimschoots de tijd voor en hij is ook nog eens in de gelegenheid om het geknipte moment uit te kiezen. Dus gewoon kat in het bakkie voor een bevruchting, als je je daar op hebt toegelegd bij gebrek aan zinvoller bezigheden.

En tegen deze achtergrond bezien is zijn prognose dat hij voor het getal van dertig gaat, bij elke vrouw nog één, niets meer dan een gemakkelijk te volbrengen kunstje, waarbij het doorstaan van de wachttijden, het betrachten van het geduld nog de grootste beproeving voor Régnier moet zijn, man van actie als hij is en ook voorlopig zal blijven. Een sponsor heeft hij, zijn gezin, in ieder geval in de Belgische staat en de deelregering van Wallonië, die zo'n recordhouder binnen hun grenzen wat graag in ere blijken te willen houden. Want maandelijks komt er vierduizend euro aan kinderbijslag binnen, welke aangevuld wordt met vier WW-uitkeringen en een arbeidsongeschiktheidspensioen, wat in totaal een netto besteedbaar bedrag van 8114 euro oplevert. Dat lijkt ruim voldoende te zijn gezien de nog altijd niet aflatende ijver van die Stier daar in Marcinelle, die bovendien zo langzamerhand op een punt is beland dat hij bij de wekelijkse inkopen schaalvoordeel moet kunnen bedingen. Waarmee het mes aan alle kanten blijft snijden....

Denktank

Hoewel het ziekteverzuim de afgelopen jaren spectaculair is gedaald, waarschijnlijk ook omdat werknemers ervoor kiezen om stil te zitten en zich het liefste niet verroeren omdat ze weten dat ze er anders gemakkelijker uitgeschopt worden, blijven direkteuren en managers nog altijd met de prangende vraag worstelen hoe ze hun personeel fit en gezond kunnen houden en tegelijk daarmee hun bedrijf. Tot nu toe is er al veel uit de kast gehaald tot en met gratis fitnessprogramma's en zelfs halve inhouse-sportscholen toe. Maar het beste is blijkbaar ook nog niet goed genoeg vanwege de verwachting dat alleen een gezonde geest in een gezond lichaam kan huizen en dat je de oorlog in business slechts kunt winnen met toppers en helden. Omdat de nood bij de beantwoording van die vragen zo hoog is gestegen, heeft zich de Denktank Sport, Bewegen en Arbeid in het leven geroepen, die zich bezighoudt met de vraag wat voor een praktische maatregelen er mogelijk zijn om het personeel fit te houden.

Aan verbeeldingskracht ontbreekt het die denktank allerminst. Want ze komt me daar met een aantal suggesties die je nog niet in je stoutste dromen zou durven dromen, zoals al het idee om koffie-automaten, printers en kopieerapparaten zo ver mogelijk van de werkplek te plaatsen, niet om te voorkomen dat mensen in de tijd van de baas teveel koffie gaan drinken of een overvloed aan notulen voor hun vereniging gaan kopiëren. Maar gewoon om mensen goed en lang te laten bewegen. Is goed voor de conditie en goed voor het bedrijf. Makkelijk is de suggestie om de parkeerterreinen een paar honderd meter verder van het bedrijf neer te leggen, maar spitsvondig daarentegen het voorstel om de liften langzamer te laten werken. Want dat zou mensen de lust ontnemen om nog langer zo naar een gewenste etage te gaan, gewoon omdat de trap een snellere weg biedt. Of het echter allemaal zo handig en praktisch is, of het wat opbrengt en niet veel meer kost, of direkteuren en managers hierop hebben zitten te wachten is het andere verhaal, dat volledig botst met de werkelijkheid van een Denktank als deze. Die kan zich na deze eenmalige exercitie dan ook snel en definitief ontmantelen met dank voor alle nog niet eens bewezen diensten....

De lol van thuis werken

In de bijna dagelijkse speurtocht naar zin en onzin in dit leven mag de vondst van de resultaten van een onderzoek dat door Avaya, leverancier van communicatienetwerken en  - diensten voor de zakelijke markt, zeker niet ontbreken. Ruim 2200 managers in de Verenigde Staten, Groot-Brittannië en Australië werden benaderd en ondervraagd over de wijze waarop zij met conference calls en videoconferenties omgaan, fenomenen, hulpmiddelen waarvan met name gebruik gemaakt wordt als het van huis uit werken een hoge vlucht heeft genomen. En de cijfers zijn onthullend om ze maar eens in de meest letterlijke zin van het woord te kwalificeren.

Want bijna de helft van de hogere managers, 44 procent, werkt thuis geregeld in pyjama en wil om die redenen dan ook liever niet deelnemen aan videoconferenties, terwijl daarentegen slechts 9 procent van de junior managers zegt dit te doen. Waarschijnlijk nog te druk met de eigen carrière dan wel te beducht om al te openhartig te zijn over zulk gedrag thuis. Verder geeft 17 procent van de topmannen aan wel eens een dutje te doen tijdens een conference call, wat in schril contrast blijkt te staan tot de gemiddelde werknemer, waarvan slechts 5 procent een uiltje op het werk durft te knappen. Last but not least erkent nog eens de helft van de ondervraagden al eens een conference call te hebben bijgewoond met enkel een badjas of zelfs nog minder aan. En mag van dat laatste cijfer mijn broek alsjeblieft helemaal tot aan de grond toe afzakken? Want zo kan ik ook lol in mijn werk houden, vooral als ik dat van huis uit mag doen.

Honderd euro

Als je niet beter zou weten, dan zou je werkelijk gaan denken dat de Nederlandse universitaire wereld te kampen heeft met een overschot aan hoogleraren getuige de bulk van volstrekt overbodige wetenswaardigheden, waarmee ze ons bijna dag in en dag uit menen te moeten vermoeien en overvoeren. Neem het geval van die hoogleraar toegepaste economie van de Erasmus Universiteit in Rotterdam, van wie ik de naam uit piëteit verder niet zal vermelden.

Hij heeft met een team onderzoek gedaan naar de relevantie van het honderd euro-biljet in het betalingsverkeer. De allereerste conclusie, die snel getrokken kon worden, was dat met de introductie van de euro het aantal geldhandelingen in een supermarkt al verminderd was, waarbij de afrekening van een reep chocolade als voorbeeld werd genomen. Als die namelijk drie euro kost, kan die worden betaald met een één- en een twee-euromunt of met een briefje van vijf, waarna je een twee-eurostuk terug zult ontvangen. Twee handelingen dus in tegenstelling tot de situatie waarin die reep drie gulden kost. Dan wordt er betaald met een rijksdaalder en twee kwartjes, met drie guldens of met vijf gulden, waarna er twee guldens worden teruggegeven. Eén handeling extra en dus meer werk. Zoveel staat al vast. Geen speld tussen te krijgen.

Zo kan via ingewikkelde berekeningen en met complexe rekenmethoden ook vastgesteld worden welk aantal handelingen bij welk geldbedrag hoort, zowel voor de bestaande situatie als voor het geval er een muntsoort ontbreekt. Op dat karwei hebben al die Rotterdamse economen en econometristen zich vol overgave gestort. En wat kwam er uit de bus? Het honderdeurobiljet kan net zo goed de prullenmand in. Het draagt niets bij aan de efficiency van het betalingsverkeer, in tegenstelling tot haar broertje van vijftig euro, die het leven van de caissière en de consument stukken verlicht. Maar pinnen is natuurlijk stukken eenvoudiger en sneller. Want dat waren de dames en heren wijsneuzen voor hun gemak en in de gauwigheid maar even vergeten, wat hun inspanningen alleen maar ridiculer maakt en overduidelijk laat zien waar voor Ronald Plasterk, de minister van O, C & W nog winst op zijn begroting is te vinden om de studenten en hun beurzen met rust te kunnen laten.

Voornaam

Een frappant staaltje van studiekamerwijsheid gaf die hoogleraar ten beste die met grote stelligheid wist te beweren dat het carrièreverloop van een kind wordt bepaald door de voornaam, dat kinderen met een naam met status later meer zullen verdienen. Waarna deze kamergeleerde pur sang zijn eigen stelling zonder met de ogen te knipperen onderuit haalde met de opsomming van voornamen die in de hogere inkomensgroepen voorkwamen zoals Duco, Olivier, Emilie, Quirine, Florentine, Alexandra en Nicolaas, waar in armere milieus wordt gekozen voor Joey, Wesley, Maikel, Danny, Melissa, Sharon, Melanie en bijvoorbeeld Samantha.

Dat krijg je er dus kennelijk van als je je opsluit in je eigen gelijk, de gevangene bent van modellen en schema's, nooit buiten komt en dus geen onderscheid meer weet te maken tussen kop en staart, begin en eind of nog erger tussen oorzaak en gevolg en je blijkbaar ook niet hebt gehoord van de "selffulfilling prophecy".

Eur, evro of euro

De Eurocommissaris voor meertaligheid - want die bestaat ook, omdat nu eenmaal iedereen in Brussel een baantje moet hebben - heeft het de afgelopen week stevig op zijn bord gekregen. Bulgarije weigerde zich namelijk neer te leggen bij de EU-eis om in haar spelling het woord 'euro' te gebruiken in plaats van het gangbare Bulgaarse woord 'evro'. Dat land dreigde zelfs het aanstaande verdrag tussen de EU en Montenegro te blokkeren als het zijn zin niet kreeg. Maar de Eurocommissaris voor meertaligheid toverde een compromis uit zijn hoge hoed dat van een perfecte taalvaardigheid getuigde. In het Bulgaars mag nu voor één keer in plaats van 'euro' het woord 'eur' worden gebruikt, waarmee het verdrag met Montenegro was gered en hij zijn strepen had verdiend.

TomTom op hol

Al diegenen die zich alleen nog als een blind paard verplaatsen met behulp van hun TomTom of welk navigatiesysyteem dan ook, moeten zich vooral spiegelen aan die 22-jarige vrouw die naar het West-Duitse dorpje Nachrodt wilde, maar uiteindelijk de "middle of nowhere" in werd gestuurd omdat ze braaf de aanwijzingen van haar GPS volgde. Ze kwam daardoor vast te zitten in een afgelegen bos ergens in de regio Sauerland. Ze belde de politie die haar aanvankelijk niet kon vinden omdat ze zich volgens de coördinaten die ze doorgaf, moest bevinden in een dorp ergens in Siberië.

Doordat ze regelmatig bleef claxonneren, werd ze ten langen leste ontdekt door een boer, die de auto van de vrouw met een truck uit het bos wist te trekken. Wat alleen maar laat zien dat het toch handig is om "Het Beste Boek van de Weg", ook al is het een verouderde versie, of die paar Michelin-kaarten voorlopig maar niet met het oud papier mee te geven. Want ook de TomTom kan het begeven of zelfs volledig op hol slaan, zoals die Duitse vrouw heeft ervaren.

Grafstemming

Omdat steeds meer mensen kiezen voor een laatste rustplaats aan de "Langen Akker" in Valkenburg, is het er ook niet meer zo'n dooie boel als vroeger. Er is daar nu meer leven in de brouwerij dan op het kerkhof bij de kerk, waar zelfs de wijnranken sterven, luidde kort samengevat het betoog van een van de gemeenteraadsleden tijdens het debat over de verfraaiing van de vijf algemene begraafplaatsen ter plaatse, dat daarna in stijl werd afgerond met de eensgezinde konstatering dat de grafstemming aan de "Langen Akker" voorgoed blijkt te zijn verdwenen.

Hondenwellness

In de traditionele, overdrachtelijke betekenis hoeft een hondenleven niet meer te bestaan, en zeker niet in de Verenigde Staten, want wie daar maar een beetje van zijn hond houdt, en wie doet dat dus niet, stuurt het beest overdag naar een opvang die meer faciliteiten heeft dan de gemiddelde crèche. Het gaat dan al lang niet meer om een soort van uitlaatservice. Nee, zo'n Amerikaanse hond gaat naar een echt 'dog resort', waar hij zich kan onderdompelen in een jacuzzi of meedoen aan fitnessactiviteiten onder begeleiding van een gediplomeerd medicus.

Op een mooi getrimd gazon krijgt elke hond exact de juiste portie lichaamsbeweging die past bij het ras, het temperament en de medische achtergrond. Zou de hond daardoor desondanks nog niet helemaal optimaal functioneren, dan kan hij worden verwend met een massage, yoga, acupunctuur of aromatherapie. En dat allemaal tegen een prijs van 2500 dollar voor een hondenlevenlang lidmaatschap en 62,50 dollar per dag, exclusief alle extra's. Veel geld, zo lijkt het, maar die investering verdient zichzelf ruimschoots terug. Want honden die zo'n resort bezoeken en al die behandelingen ondergaan, blijken gemiddeld twee jaar langer te leven dan andere honden die niet dit voorrecht hebben. Waarmee de dierenwereld ook maakbaar blijkt te zijn geworden en het daarin dus net zo ongelijk en oneerlijk is verdeeld als tussen al hun beschaafde baasjes. En verder blijft het natuurlijk mal en bezopen en typisch thuis horend in zo'n land van de onbegrensde mogelijkheden, waar het dus vooral ook moet blijven.

Saunazitten

Wie alles al gehad dacht te hebben, het wel allemaal meent te hebben gezien en dus om komt van verveling, kan op 13 oktober terecht voor de volgende kick als het Nederlands Kampioenschap saunazitten wordt georganiseerd. Daarbij is het de bedoeling dat deelnemers het zo lang mogelijk moeten zien vol te houden in een saunacabine waarin een temperatuur van 110 graden Celsius heerst. Bij inschrijving is overlegging van een gezondheidsverklaring vereist. Op de wedstrijd zijn de regels van toepassing die de Finse saunabond, die toch als leidend in dit wereldje mag worden beschouwd, bij haar competities hanteert. En dat behelst onder meer dat wie niet op eigen kracht de cabine kan verlaten, dus er meer dood dan levend uit wordt gehaald, zonder pardon zal worden gediskwalificeerd.

Het is de eerste keer dat dit kampioenschap wordt gehouden en daarbij hebben de deelnemers meteen een mooi richtpunt in het wereldrecord saunazitten dat met 16 minuten en 15 seconden sinds 2006 op naam staat van de Fin Timo Kaukonen, die nog steeds schijnt te bestaan en zich opwerpt als de reclamezuil van de sauna- en wellnessbranche, hoewel mij het verband met welzijn en gezondheid volkomen ontgaat. Het is namelijk niets meer en vooral niets minder dan het vertoon van verveling, van de gekte die nog niet gek genoeg kennelijk is en haar treurigheid en idiotie alleen maar bevestigt door als plaats van haar handeling Spijkenisse te kiezen. Want is er een ellendiger oord dan dit nog te vinden of zelfs te bedenken?

Wimperimpact

Er wordt natuurlijk wel dik aanleiding gegeven. Toch zal ik me er niet toe laten verleiden om een grap te maken over de naam van de fabrikant. Is te gemakkelijk. Maar ze, Rimmel in dit geval, solliciteert er wel nadrukkelijk naar als ze met veel bombarie spul aanprijst dat vrouwen drie keer meer w i m p e r i m p a c t geeft. Afgezien van het feit dat het een verrijking van onze taal mag heten, is het de vraag hoe je dit in hemelsnaam verzonnen krijgt, laat staan zelfs berekend. Of is de bedenker van deze onzin nog stommer dan waarvoor hij de consument lijkt te houden?

Zult en apekoppen

Hier weer eens een paar van die verrassende en tegelijk nergens op slaande tips om door voedsel of tussendoortjes opgeslagen energie te verbranden. Om te beginnen met zure zult, waarvan een ons 244 kilocalorieën bevat. Een zwijnenjacht van 36 minuten lang, met pijl en boog, staat er garant voor dat die portie geheel verbruikt is. Het kan ook met een beetje minder moeite door bijvoorbeeld zittend te gaan zingen, maar dan wel twee uur en twintig minuten achtereen.

Gaan we vervolgens naar de Apekoppen, die bekende snoepjes met drop, van Katja. Het kleinste pakje, dat van 65 gram, telt 223 kilocalorieën. Die krijg je in één uur en een kwartier weggewerkt als je aardappels gaat rooien met een oogstmachine. Nu is het voorstelbaar dat niet iedereen zo'n machine of een aardappeldveld bij de hand heeft. Dan is een handzaam alternatief het aanbrengen van make-up gedurende 1 uur en 38 minuten. En wie dit allemaal verzint, moet van zijn eigen invallen en ideeën toch op zijn minst ook een onsje lichter zijn geworden.

De chocolade van Pruyn

Het is altijd prettig om je gedrag achteraf verklaard te krijgen, vooral als dit ook nog gesteund wordt door een wetenschappelijke visie, hoewel, en dat is natuurlijk het dilemma van de cynicus in mij, dat tegelijkertijd veronderstelt dat de mens maar een willoos wezen is, dat maar doet wat het doet zonder benul en besef. Zo ongeveer verging het mij toen ik las dat de verkoop van chocolade, koek en snoep de afgelopen zomermaanden spectaculair was gestegen met respectievelijk 11, 14 en 22 procent. En het waren niet zozeer die enkele feiten die mij op tilt zetten als wel de verklaring die daarvoor werd gegeven.

Want omdat in chocolade stoffen zitten als fenylethylamine, magnesium en sacharose bevordert het een gevoel van rust, opgewektheid en troost. En dat hebben de mensen in juni, juli en augustis met al dat slechte weer maar wat hard nodig gehad volgens hoogleraar consumentenpsychologie Ad Pruyn van de Universiteit Twente. Ze gunden zichzelf, zei hij, als het ware een cadeautje, een extraatje omdat de zon wegbleef en omdat ze de pech van al die nattigheid toch op een of andere manier wilden compenseren en vergeten. Gooi het maar in mijn pet, dacht ik meteen. Chocola is gewoon lekker, zomer en winter, weer of geen weer. Meer kan ik er niet van maken, laat staan dat ik er zelfs koek van wil bakken, alle wijsheid van deze Pruyn uit het Oosten ten spijt.

Jaap Stam

Ik kreeg dit fraaie (...) portret onder ogen en begon me suf te peinzen welke ondertitel er het beste bij zou passen. Te voor de hand liggend en te gemakkelijk zijn natuurlijk kreten als "De Hulk", "The ape man" of "Tarzan designed". Wie ziet er kans om nu net die goeie touch te beroeren en de meest rake typering of benaming voor de hier afgebeelde figuur te vinden? Want zo te zien wordt deze Jaap Stam, toegetakeld als hij toch al is, ook behoorlijk gekweld door die vraag.

Knastercross

Omdat niet alles in het leven doel of betekenis hoeft te hebben, doet zich voor hen die de zinnen eens even volledig willen verzetten en vooral niets aan hun hoofd willen hebben en toevallig toch hier in de buurt zijn, een ongedachte gelegenheid daartoe voor. Twee dagen lang, als er in Geulle op zaterdag 1 en zondag 2 september de Knastercross wordt gehouden. En laat niemand nu gaan vragen wat dat woord "knaster" precies betekent, want wie dat wil weten, heeft dus niet begrepen waar dat evenement voor wil staan. Voor niets, dus helemaal niets, of liever gezegd voor de zin die onzin kan hebben onder welke omstandigheid en op welk moment ook.

Liefst 350 deelnemers zullen gedurende die twee dagen in vijf klassen onderverdeeld hun kunnen en hun bizarre vondsten laten zien met geen andere gedachte in het achterhoofd dan dat meedoen vele malen belangrijker is dan het winnen, omdat daar op zich al genoeg lol aan is te beleven. En als er al iets te winnen is, dan toch zeker niet een eerste plaats of een vetleren medaille, maar veel eerder de hilariteit, de uitbundige lach die bij de toeschouwer zal worden opgeroepen met bijvoorbeeld vliegende matrassen, een heuse katapult als vlaaienwerper, een wandelende hangmat, een sprekende duikboot. Voorwaarde is alleen dat er een motor op of aan zit, waardoor dat kul-apparaat of -toestel wordt voortbewogen. En die sumoworstelaar op een solex of die opblaaspop in een kano of die vlieger op wielen zullen net als al hun soortgelijke evenbeelden hun opwachting maken in een Solingklasse, om op het droge, op de hellingen van het Limburgse heuvelland met elkaar in nutteloosheid te wedijveren.

Kortom, een "Ter land, ter zee en in de lucht" in optima forma, een gesublimeerde zeepkistenrace, omlijst met drank en muziek, met het enkele doel om de zinnen zo op de valreep van de meteorologische herfst en een verregende en verwaaide zomer nog eens goed en stevig te verzetten en het niets even belangrijk te maken. Moet kunnen, moet lukken voor ieder die daar het hoofd heeft naar staan of eens lekker wil knasteren.

Wokkels

Het houdt niet op met buitennissige tips om ons bewust te blijven van ons eetpatroon en de invloed ervan op ons gewicht. Zo blijkt een zak wokkels van 110 gram bijvoorbeeld 520 kilocalorieën te bevatten. Die kun je weer kwijt raken als je één uur en 29 minuten over gras wandelt. Maar het kan ook anders, namelijk door te wassen, dat wil zeggen door de wasmachine gedurende 3 uur en 27 minuten aan een stuk door met was te laden en die er weer uit te halen. Blijft de vraag of zo'n apparaat wel bestaat om maar verder de persoon die zich daarvoor leent, buiten beschouwing te laten.

De warme staart

Ik vond dit zo'n bijzonder en overrompeld bericht dat ik het mijn lezers niet wil onthouden en er ook verder geen opinie of commentaar aan toevoeg, omdat de werkelijkheid, met name hier te zeer voor zichzelf spreekt. Hoofdrolspelers in het verhaal zijn de Californische grondeekhoorns. Onderzoek heeft geleerd dat zij een geheim wapen hebben tegen een van hun grootste natuurlijke vijanden, de ratelslang.  Komt deze hen namelijk te na, dan maken zij hun staart warm en gaan er vervaarlijk mee zwaaien, terwijl ze dat vergezeld doen gaan van het gewone dreigen, zand gooien en soms zelfs bijten. Maar het is vooral de warmte van die staart die hun belager in verwarring brengt. Want tijdens zijn jacht op knaagdieren blijkt de ratelslang te letten op infraroodstraling die van lichaamswarmte afkomstig is. Met het verwarmen van hun staart proberen de eekhoorns, en naar het schijnt met succes, de slang af te leiden van hun jongen.

Opvallend is het daarbij dat de eekhoorn wel zijn staart verwarmt als hij een ratelslang ontmoet, maar niet als hij een stierslang tegenkomt. Die kan namelijk geen infrarood licht waarnemen. En daarmee lijkt de Californische grondeekhoorn een afdoende evolutionair antwoord te hebben op de superieure hittezoekende vermogens van de ratelslang, waardoor diens aanvalshouding bij zo'n confrontatie ook meteen over gaat in het zoeken van een verdedigende positie, omdat de eekhoorn met het gezwaai van die staart de indruk weet te wekken dat hij groter is dan de werkelijkheid laat zien en de ratelslang daarmee dus geheel intimideert. Noem het maar geen schitterend verhaal, dat Maria van der Hoeven beter niet kan lezen, omdat ze dan onmiddellijk weer op de proppen zou komen met haar Intelligent Design.

Vlaaien

We zijn hier in Limburg hartstikke gek met vlaaien. We kennen ze in alle maten en vooral soorten, zoals rijste-, zwarte pruimen-, appel-, kersen -, abrikozen-, linzen-, aardbeien-, kruisbessen-, kruimelenvla, om maar eens een paar variaties te noemen. Maar het zijn ook caloriebommen, hoor. Een punt van die vruchtenvla bevat 190 kilocalorieën, die dan te verbranden zouden zijn door een vliegtuig gedurende 58 minuten te repareren. Lekker praktisch dus! En wie niet over de mogelijkheid daartoe bezit, kan die brandstof ook verbruiken door lekker onderuit zittend gedurende 1 uur en 49 minuten te vergaderen. Typisch een tip waar je weer heel wat mee opschiet.

Lichaamsenergie

Het volgende bericht laat ik zonder commentaar tot de lezer komen die zich dan mag verbazen, verheugen of verwonderen, hoewel de simpele konstatering dat er hiermee niets nieuws onder de zon is, natuurlijk ook is toegestaan:

"Het Fraunhofer Instituut onderzoekt hoe lichaamswarmte elektriciteit kan genereren. In de toekomst zou een mp3-speler of een GSM door die warmte kunnen worden gevoed. De elektriciteit ontstaat door een temperatuurverschil tussen het lichaam en de direkte omgeving. Een verschil van 0,5 graden Celsius is volgens de onderzoekers al voldoende om stroom te genereren. Het Fraunhofer Institute for Integrated Circuits en het Fraunhofer Institute for Manufacturing Engineering & Applied Materials maken gebruik van zogenoemde thermo-elektrische generatoren, halfgeleiders die reageren op het verschil tussen warm en koud. Normaal gesproken zou het verschil vele tientallen graden Celsius moeten bedragen, maar onderzoeker Peter Spies zegt dat ook al met kleine voltages successen kunnen worden geboekt.

Helemaal nieuw is dit onderzoek niet. Er bestaan al elektrische circuits die op 50 millivolt werken. De huidige generatie thermo-elektrische generatoren produceert gemiddeld zo'n 200 millivolt. Voor veel praktische toepassingen is echter minimaal een of twee volt vereist. Het team in Duitsland heeft naar eigen zeggen elektrische circuits ontwikkeld die op 200 millivolt lopen. Deze systemen hebben geen batterij nodig. Voorlopig zullen mobiele telefoons en mp3-spelers nog niet op deze wijze gevoed kunnen worden. Daarvoor zou het interne circuit eerst vervangen moeten worden. Zelf denken de onderzoekers onder meer aan sensoren die de temperaturen van ingevroren goederen meten, als een eerste toepassingsmogelijkheid." (Webwereld)

Capriolen in Polen

Sinds Polen deel is uit gaan maken van de EU, lijkt het waarachtig wel of alle luiken rond dat land zijn open gegaan met als resultaat dat we zicht hebben gekregen op het enige Europees rariteitenmuseum, dat voor de buitenstaander ook nog eens de rol van een openlucht-pretpark vervult, afhankelijk van de aard van het bericht dat ons bereikt. Want het is of tenen krommen of je helemaal gek lachen, als er weer nieuws uit Polen komt overgewaaid, zoals bij dit verhaal, dat omwille van de authenticiteit letterlijk wordt geciteerd:

De 48-jarige Poolse Alicja Ziemowit wilde na haar vakantie even lekker bijkomen in haar achtertuin. Groot was dan ook haar ontsteltenis toen bleek dat haar mooie achtertuintje was vervangen door asfalt. Tijdens haar vakantie bleek er een autoweg te zijn aangelegd. De vrouw ging bij de gemeente verhaal halen, maar kreeg nul op het rekest. Er werd haar doodleuk meegedeeld dat er wegens een wetswijziging geen toestemming meer nodig is om op particuliere grond een snelweg aan te leggen. "Ik snap niet waar de vrouw zich druk om maakt. Het gaat om een rustige weg, en ze kan nog gemakkelijk de andere kant van haar tuin bereiken", verklaarde een woordvoerder van de gemeente. Volgens hem was de weg nodig om bij de computerfabriek te kunnen komen. "De grond is nog steeds van haar, alleen loopt er nu een weg overheen", besloot diezelfde zegsman. (bron: FOK.nl)

Rijdende kinderkamer

Het gaat maar door en door. Het kind moet en zal steeds verder op een voetstuk geplaatst worden en in watten verpakt, al was het maar om de ouders de broodnodige rust te verschaffen. Nu zijn het weer de Duitse autofabrikanten die doende zijn om in hun auto's achterin als het ware een kleine kinderkamer te creëren, waarin het kleine grut zich kan uitleven of bezig gehouden wordt. Ze mochten eens een geluid richting papa en mama laten horen. Zo is het de bedoeling dat daar dan een beeldschermpje komt waarop een animatiefiguurtje laat zien waar de auto nu is, dat leuke details onderweg aanwijst en dat het kleine spul zo nu en dan oproept om wat bewegingsoefeningen te doen en ze bezighoudt met spelletjes. Daarnaast komen er een kindertafeltje, dat aan de rugleuning van de voorstoel hangt, extra bergvakken, een koelvak voor drankjes, een tekenplateau met een speciaal bewerkt oppervlak met bijgeleverde viltstiften die geen vlekken kunnen veroorzaken, en uiteraard een bergmeubeltje dat aan een deur kan hangen.

En zo moet de vakantiereis of de wat langere dagtocht de oase van rust en dat maximale geluk opleveren, waar in ieder geval die autofabrikant van droomt, en moet dat eeuwige vragen hoe ver het nog is en dat menige ouder op de zenuwen schijnt te werken, tot het verleden behoren. Maar of dat tot het paradijs op aarde, of liever gezegd op die vier wielen, zal leiden, durf ik te betwijfelen. Want met weemoed denk ik toch terug aan de tijd dat wij met onze drie jonge dochters die lange ritten maakten, waarbij wij elkaar met gemak en zonder al dit soort kunstgrepen aan de praat wisten te houden en het grootste plezier hadden en een autorit nooit te lang duurde. Maar misschien, denk ik met een heimelijk verlangen, was geluk toen wel heel gewoon en lag het nog voor de hand en ook voor het grijpen.....

De kat Oscar

Bijzonder is natuurlijk het verhaal van de kat Oscar die schijnt te ruiken dat de dood langs komt. Het gezaghebbende medisch-wetenschappelijk tijdschrift The New England Journal of Medicine maakt er uitgebreid melding van. Dat verhaal begint met de komst van het kleine zwerfkatje Oscar ongeveer twee jaar geleden in het Steer House verpleeghuis in het Amerikaanse Providence, Rhode Island. Al snel merkten verpleging en artsen dat Oscar een fijne neus had voor stervenden. Hij bleef soms een half uur voor een deur zitten voordat hij met de verpleging naar binnen kon glippen. Dan sprong hij op het bed van een van de doodzieke bewoners, rook nog eens goed en legde zich vervolgens te slapen. Niet kort daarna, dat wil zeggen binnen enkele uren, stierf de zieke waarbij Oscar zich te ruste had gelegd. Zeker 25 keer kondigde hij zo de spoedige dood aan van mensen die al terminaal waren.

Wanneer Oscar nu dit gedrag vertoont, dan weet de verpleging dat de familie van de zieke die een slapende Oscar bij zich heeft gekregen, als de bliksem opgeroepen moet worden om afscheid te komen nemen, zoals het even helder is dat er nog geen actie naar de familie toe behoeft te worden genomen als Oscar tijdens zijn ronde bij de zieke bewoners wat rondsnuffelt om vervolgens de kamer weer te verlaten. Het lijkt allemaal haast logisch en een verband met elkaar te hebben, hoewel het twijfelachtig blijft of het wel die relatie is die hier wordt gesuggereerd en verondersteld. Want waarom zou die faam Oscar niet zijn vooruitgesneld na enkele van die voorvallen? Waardoor het dus evengoed mogelijk is dat als die verpleeghuisbewoners merken dat Oscar zich op hun bed heeft genesteld, dat zij dan voelen dat hun tijd is gekomen....

Zweefvliegen

We kunnen wel afgeven op de komkommertijd waarin we nu leven, maar ze heeft ook wel haar charmes. Want juist nu kom je nog eens dingen aan de weet die de status van landelijk nieuws weten te bereiken, waar ze anders niet eens de kolommen van het regionale sufferdje halen. Zo had ik tot gisteren nog nooit gehoord van de zweefvlieg. Maar daar is verandering in gekomen dankzij een persmeeting van de Vereniging van Natuurmonumenten in Woerdense Verlaat bij de Nieuwkoopse plassen. Die vereniging zag haar kans daar schoon en luidde maar meteen de noodklok voor die zweefvliegen, die in hun bestaan bedreigd zouden worden door de sterke achteruitgang van extensief gebruikte natte graslanden en de toename van intensieve landbouw en ontwatering.

En dat is bijzonder vervelend en voor de gehele samenleving weer een zorg extra omdat die zweefvliegen vanwege hun rol als belangrijke bestuivers in wegbermen en natuurgebieden nuttige dieren zijn volgens de zweefvliegdeskundigen, van wie je uiteraard niet anders kunt verwachten omdat ze aan die diertjes natuurlijk wel hun status en broodwinning ontlenen. Met het oog op die volgens Natuurmonumenten dreigende verdwijning van die zweefvliegen en om hen meer bekendheid te geven komt er volgend jaar een eerste zweefvliegenatlas uit, waarin alle in Nederland bekende zweefvliegen worden beschreven, tot aan de Verborgen Sapzwever toe, die de 328e in deze soort in ons land schijnt te zijn en nog niet zo lang geleden ontdekt is. Als dat dan zo is en er zich nog altijd nieuwe soorten aandienen, dan moet het toch met dat dreigend uitsterven wel loslopen. Want hoe kun je überhaupt de noodklok luiden als diezelfde zweefvlieg je nog altijd voor zulke nieuwe verrassingen plaatst, waardoor je niet alles over haar blijkt te weten?

De weg kwijt

Gewoon een kort en curieus bericht over hoe je ook de weg kwijt kunt zijn. Een 27-jarige Roemeen is gistermorgen in het Zuid-Hollandse Hoogblokland van de A27 gehaald. Hij liep daar op de vluchtstrook. Tegenover de politie zei de man te voet onderweg te zijn van Amsterdam naar Lille. De agenten hebben de man gewezen op een alternatieve toeristische wandelroute, waarvan hij de kaart en de beschrijving waarschijnlijk nooit bij de VVV in Boekarest had kunnen krijgen. Tevreden vervolgde hij zijn weg langs het traject van de HSL, dat hij met de benenwagen waarschijnlijk sneller zal afleggen dan de snelste trein nu zou kunnen doen.

Tosti's

Wie een tosti eet, en wie doet dat niet tegenwoordig, moet zich er wel bewust van zijn dat dat een opname van 235 kilocalorieën betekent, welke met twee uur en vijftien minuten achtereen typen weer verbruikt kunnen zijn. Het kan ook in de helft van de tijd, maar dan moet er wel een tuintafel getimmerd worden. Wat de verbranding van de energie die in een tosti Hawai zit, vraagt, kan maar beter buiten beschouwing gelaten worden.

Ezeltherapie

De behoefte aan meditatieve en denkvakanties lijkt dit jaar groter dan ooit te voren. De mogelijkheden om je levenspad te gaan schilderen of om zingend je diepste verlangens te leren uiten zijn legio en wonder boven wonder blijkt er werkelijk ook nog een markt voor te zijn, omdat de aanmeldingen binnenstromen. Het gekste is nog niet exclusief genoeg of er dienen zich wel belangstellenden voor aan. Zo'n zonnig perspectief lijkt ook weggelegd voor de zojuist gestarte ezeltherapie in de Franse Pyreneeën waar iedereen die zich uitgeblust of overspannen voelt, terecht kan.

Daarvan is het de bedoeling dat je tijdens een verblijf in dat hooggebergte een ezel uitzoekt die gedurende die tijd je partner is en waar je hoofdzakelijk op aangewezen bent. Want met die ezel maak je tochten, met niemand anders erbij. En gedurende zo'n tocht komt onherroepelijk het moment dat de ezel stopt met lopen, geen stap meer verzet en niet verder gaat vanwege een gevaar of een situatie die het dier niet kent. Hij kijkt, neemt op zijn gemak alles in ogenschouw en gaat dan pas verder, wat uren, misschien wel een dag later kan zijn. En het is precies dat gedragsaspect dat de ezel volgens de organisator van dit soort vakanties zo bijzonder maakt voor mensen.

Want in tegenstelling tot wat in het algemeen wordt gedacht, zegt hij verder, is de ezel niet dom en koppig, maar beschouwt hij alles en iedereen in zijn omgeving voortdurend en voelt daarom bijvoorbeeld prima aan wat mensen willen en kan zo ook aan mensen de rust en de kalmte bieden die ze in de huidige maatschappij missen. Waarmee die ezel voor hen ook een contact bewerkstelligt met de wezenlijke dingen in het leven. En als je hierin gelooft en je verwacht er je heil van en je wilt je per se aan deze steen stoten, dan kost je dat de weggeefprijs van 600 euro, die die organisator wel graag aan hem voldaan ziet, want een wonderdier is de ezel nog niet, dus moet de kassa wel bij de mens blijven rinkelen.

Apenpasta

Hagelslagfabrikant de Ruijter draait overuren om een chocoladevlokken- en hagelslagtekort op te lossen. Alle verloven zijn ingetrokken, wat inderdaad wijst op een noodsituatie. Een van de oorzaken van het ontstaan ervan is gelegen in de succesvolle introduktie van de 'rimboeproducten', zoals 'kroko'- en 'tijgervlokken' en het op de markt brengen van een 'apenpasta', een mengsel van witte chocolade en hazelnoot. Wat de konklusie rechtvaardigt dat als het kannibaliseren van producten al niet in de marketing bestond, dat dat dan bij de Ruijter is uitgevonden en in elk geval met naam en toenaam alle recht wordt gedaan.

Smarties

In de reeks van haast krankzinnige adviezen om calorieën te verbranden vandaag een tip die zowaar enig realiteitsgehalte heeft, want een doosje Smarties heeft iedereen wel binnen handbereik. De 48 kilocalorieën die ze bevat, zijn zo verorberd, maar ook zo weer weggewerkt. Elf minuten schrobben van een vloer zijn er namelijk voor nodig, als die klus tenminste op handen en voeten wordt gedaan. Met stofzuigen neemt dat verbrandingsproces een minuut langer in beslag. Dus wat nog geaarzeld om een Smartie te nemen? Het huis wordt er alleen maar schoner van...

Tuinhaard

Het kan allemaal nog maffer en nog idioter. En natuurlijk valt dan de naam van Jan des Bouvrie. Want als het om de vormgeving van decadentie gaat, kun je hem om een boodschap sturen. Hij heeft een serie designhaarden voor buiten ontworpen, ecohaarden in een strak profiel, die gemaakt zijn van hooggeslepen roestvrijstaal gecombineerd met gepoedercoat staal of aluminium. Vrijstaand of tegen een muur bevestigd schijnen ze voor een geweldige sfeer te zorgen in het tuingebeuren. Zo noemen we dat tegenwoordig. Ze zijn te krijgen vanaf 1425 euro. Dus wie zich graag te kijk of voor mijn part voor gek wil zetten, moet er wel snel bij zijn. Want wat Jan maakt, hoeft nergens op te lijken, maar verandert kennelijk altijd in goud. Zo staan we er met zijn allen wel voor.

Ribbelchips

Weer een waarschuwing en tegelijk een tip voor de echte smullers. Honderd gram paprika ribbelchips van Albert Heijn, zo'n klein zakje dus, telt 540 kilocalorieën. Die krijg je weg met tweeënhalf uur ramenwassen. Is dat teveel moeite, een te grote inspanning, dan kan het ook met rusten, met stil zitten. Maar dan duurt het wel zes uur en twintig minuten voordat die hele lading calorieën is weggewerkt of zeg maar liever, verbruikt.

Knuffelberen

Er is een dikke kans dat één op de vijf mannelijke volwassen bezoekers van dit weblog  een knuffel, meestal een teddybeer, mee naar bed neemt om in slaap te komen. Bij vrouwen, hoe verrassend dit ook mag klinken omdat de stereotiepe beeldvorming nu eenmaal anders is, ligt dit percentage op 15 procent of wel neemt bijna één op de zeven zo'n troostgezel mee naar bed. En ontkennen van deze getallen helpt niet meer, want ze zijn ontleend aan een onderzoek dat een grote Amerikaanse hotelketen verrichtte onder tweeduizend van haar bezoekers in Engeland. En waarom zouden wij hier in Nederland anders zijn dan die normaal gesproken zo nuchtere en behoudende Engelsen? Ook wij kennen toch dat gevoel om ons te willen hechten aan een voorwerp. En laat dat dat een knuffelbeer zijn die ook nog zoiets kan zijn als een troost voor een afwezige partner.

En als die knuffelberen dan toch die rol en functie vervullen en die meerwaarde hebben voor al die mannen en vrouwen die zonder de slaap kennelijk niet kunnen vatten, dan mag het ook niet meer vreemd heten, dat er reisbureaus zijn die speciale reizen voor deze knuffelberen organizeren. Vooral Duitse bureaus bieden via internet, via sites als www.teddy-urlaub.de en www.teddytours.com, programma's aan om de knuffels uitgebreid in de watten te leggen. Ingehuurde krachten maken met hen stedenreizen, bezoeken musea, hengelen en golfen met hen en gaan ook bier drinken in München. Doelstelling is dat de teddy's ook eens lekker kunnen ontspannen, want teddy zijn is dan wel volgens één van de organisatoren van die reizen een der mooiste roepingen ter wereld, het is ook een doodvermoeiende bezigheid. Daarom verdient zo'n beer een heerlijke vakantie en behoort zijn verzorging eersteklas te zijn met inbegrip van de passende geestelijke bijstand en de goede nazorg, wat zoveel betekent dat als hij dan na de vakantie per post naar huis gaat, de reisleiding een fotoalbum meestuurt waarop de belevenissen van de knuffel zijn vastgelegd.

Ofwel is niets meer te dol om toch de gewoonste zaak van de wereld te worden als je kompas maar goed uit het lood is geraakt. Je zou haast aan je eigen koers gaan twijfelen, als je niet gelukkig nog net dat beetje verstand bezat. Of moet ik mijn referentiekaders toch maar eens flink gaan opschudden om weer goed wakker te worden en bij de tijd te geraken?

Vrouwen en vazen

Op mijn zoektocht naar de zin, maar nog meer de onzin van verricht wetenschappelijk onderzoek is het bijna dagelijks prijs. Praktisch iedere dag stuit ik weer op een staaltje van academisch vernuft, waarvan het een raadsel is waar, wanneer en wat het moet bijdragen tot het nut van de maatschappij en de deelnemers aan het verkeer erin. Zo vaak al, en dan nog alleen maar binnen mijn gezichtsveld, werd larie als vorm van de hoogste wijsheid gepresenteerd en diende het als basis voor een universitaire promotie, waardoor langzamerhand de vraag mag worden gesteld of in de Nederlandse wetenschap excellentie niet al te gemakkelijk verward wordt met excentriciteit.

Zoals bij die vrouw die onderzoek ernaar deed hoe sexegenoten, die ontevreden zijn over hun lichaam, reageren bij het zien van een dikke of dunne vaas. Zij konstateerde dat de vrouwen die de dikke vaas te zien kregen, hetzelfde lichaamsbeeld behielden, terwijl vrouwen die de dunne vaas zagen, zich nadien nog ontevredener over zichzelf voelden. En dat zou dan volgens haar aantonen dat niet alleen rolmodellen, dus al die afgekloven fenomenen op de catwalk, maar evenzeer objecten sociale vergelijkingsprocessen kunnen oproepen, waarbij zij verder in het midden liet of lantaarnpalen, flessen, bomen, etc. dezelfde effecten bij haar controlegroep veroorzaakten om vervolgens kennelijk glansrijk tot doctor in de psychologie te promoveren.

Uit overwegingen van piëteit is de naam van de promovenda ongenoemd gelaten. Zij heeft immers nog een wetenschappelijk leven lang te gaan. Maar vast staat in elk geval wel dat er voor Ronald Plasterk, minister van Onderwijs en ook gelauwerd onderzoeker, nog een wereld te winnen is om zijn oorspronkelijk métier, de wetenschap, naar haar core business, het vergaren van maximale kennis en hoogste wijsheid, terug te brengen. En dat is even wat anders dan het verrichten van zo'n bar en bizar onderzoek, dat haast model lijkt te staan voor wat schering en inslag en ook geaccepteerd in de universitaire wereld in Nederland is geworden.

Zakloterij

Dacht ik dat we met het hele eindexamencircus de gekte zo langzamerhand voorbij waren, met inbegrip van het hele misplaatse vlagvertoon en de tienduizenden klachten van al die gekwelde en gekwetste kandidaten, blijkt het nog maffer en idioter te kunnen en ga je je met recht, vind ik, afvragen of we met zijn allen niet helemaal knettergek aan het worden zijn of het worden gemaakt. Want, ocherm, bij alle gejubel is er toch die zo deerlijk vergeten groep van gezakten, waarvan de tere zieltjes de afgelopen weken al genoeg onder druk hebben gestaan en niet verder beschadigd mogen worden, moet er bij de HEMA gedacht zijn.

Al die scholieren die dat is overkomen, zijn in goede handen bij die winkelketen. Zij kunnen namelijk met hun slechte cijfers in de 'zakloterij' HEMA-feestpakketten winnen, wat volgens een woordvoerster van dat grootwinkelbedrijf geen beloning is voor slecht gedrag, maar gezien moet worden als een hart-onder-de-riem-actie. Die kinderen hebben namelijk ook hard gewerkt, maar grijpen helaas net naast het diploma. Er zijn honderd van die prijzen te winnen voor de gezakten en de hoofdprijs is een volledig verzorgd feest thuis, inclusief dj, waarbij alle klasgenoten uitgenodigd mogen worden, om onder andere de door de HEMA verzorgde tompoucen en taarten te komen nuttigen.

Het kan niet anders dan dat ook dit idee weer komt uit de koker van een of andere marketeer, die alleen maar in termen van de zogenoemde 4 P's kan denken en nog nooit een boodschap heeft gehad aan ethiek, moraal, traditie, normen en waarden. Met geen ander gevolg, want daar kun je dus vergif op innemen, dat hiermee de trend wordt gezet om volgende jaren ook die gezakte scholieren niet meer te vergeten en hen troostfeestjes te laten geven. Geslaagd of gezakt, dat doet er dan allang niet mee toe. Want ze hebben zonder onderscheid dat vreselijke examen overleefd. En dat mag dus best gevierd worden. Daar gaat het heen, zo ongeveer, terwijl ik, zoveel is zeker, vol deernis en met overtuiging de andere kant op zal kijken.

Examenleed (2)

Op de tweede eindexamendag kwamen tienduizend (!) klachten bij de scholierenbond, het LAKS, binnen. Met name het gedrag van surveillanten en het lawaai op straat, veroorzaakt door het verkeer en door bouwwerkzaamheden, zorgden voor onvrede. Het LAKS adviseerde dan ook die klagers om zich tot de gemeente te wenden om passende maatregelen te nemen om die zo gewenste stilte te bewerkstelligen. Om straten rond die scholen verkeersluw te maken, om bouwaktiviteiten gedurende het eindexamen stil te leggen, zeker....? Want die kinderen lijken waarachtig hun eigen zonnekoning te zijn geworden......

Kano

De echte, ouderwetse kanokoek telt 187 kilocalorieën. Die zijn het gemakkelijkst te verbranden door 32 minuten lang te peddelen in een kano, maar dan wel in wild water. Het gewone poetswerk vraagt veel minder energie. Want om datzelfde aantal kilocalorieën weg te werken moet je daarmee zeker één uur en vier minuten aan de gang zijn. Handig toch, zo'n tip.

Dier in balans

Misschien zit ik wel volledig vast in verouderde denkpatronen, maar ik kan er echt niets aan doen dat ik bijna stik van het lachen als ik de verhalen over de alternatieve geneeskunde voor dieren lees. Het gaat dan vaker om behandelmethoden waardoor de hond of kat of welk ander huisdier dan ook weer in balans moet komen. En daarbij beperkt de therapie zich niet slechts tot het dier, maar moet het baasje er ook aan geloven, omdat dieren volgens die natuurgenezers het gedrag van het baasje spiegelen, hun verdriet bijvoorbeeld oppikken.

Zoals bij die kat die voor de zoveelste keer een blaasontsteking had, waarbij antibiotica niet meer hielpen en een biochemische zoutbehandeling werd voorgeschreven om de celfuncties te herstellen. Maar dat was niet het belangrijkste. Nee, van veel meer en volgens de betreffende natuurgenezer doorslaggevende betekenis was het advies om de kat niet meer in de buurt van de magnetron te laten slapen en alle stekkers in het huis uit het stopkontakt te halen. Het dier had namelijk last van elektrosmog, wat dat ook mag zijn. Bovendien kreeg het baasje de opdracht om iets te gaan doen aan zijn emotionele problemen omdat de kat daar zichtbaar onder leed.

En dan het verhaal van die herdershond die regelmatig aan de Bicom 2000 gaat in het kader van zijn bioresonantietherapie, waarbij de hond elektroden krijgt opgeplakt en draden bevestigd worden aan dat apparaat, dat elektromagnetische trillingen kan opvangen en daarmee gezonde en zieke trillingen kan scheiden. Met als gevolg dat die herdershond in elk geval weer goede energie krijgt, zegt de betreffende natuurgenezer. Prima als iemand in zijn eigen onzin gelooft en niet in de gaten heeft dat zijn gedachten meer doorgefokt zijn dan de dieren zelf die hij voor de gevolgen daarvan zegt te behandelen. Ik kan echter niets anders dan het stapelkrankjorem en absurd noemen en dus kom ik ook niet meer bij van het lachen.

Blut

En dan dit verhaal dat bewijst dat leven bij de dag ook niet altijd loont. Een Britse man die een jaar lang in de veronderstelling leefde dat hij dood zou gaan, heeft een ziekenhuis aangeklaagd dat hem een verkeerde diagnose had gegeven. De artsen zeiden hem namelijk dat hij nog een half jaar tot een jaar had te leven en adviseerden hem de resterende tijd optimaal te benutten. En dat deed hij dan ook voluit. Hij nam ontslag, ging elke avond uit eten, betaalde zijn hypotheek niet meer en gaf zijn kleding aan een liefdadigheidswinkel. Zijn vreugde was groot toen de artsen na een jaar constateerden dat hij bij nader inzien toch geen kanker bleek te hebben, maar wel van korte duur, toen hij besefte dat hij geen cent te makke meer had.

Jam

Wie houdt er nu niet van jam? Maar ook daar schijn je toch weer voorzichtig mee te moeten zijn, want het bevat natuurlijk vodoende dikmakers. Bijvoorbeeld. Honderd gram huishoudjam in de aardbeienvariant, en dat is genoeg voor pakweg zeven boterhammen, telt 245 kilocalorieën. Die energie kun je weer op allerlei manieren verbranden door - om maar eens iets te noemen - op jacht te gaan. Als dat met pijl en boog gedaan wordt, dan kost het wel een uur en 25 minuten om die portie calorieën kwijt te raken. Het kan ook sneller. Met jetskiën is dit in een half uur gebeurd. Een vreemde tip? Het gaat toch om de ideevorming.....

IJs

Even een goedbedoelde nabrander voor hen die Gods water het liefst over Gods akker laten vloeien, omdat dat nu eenmaal zo prettig is. IJs van Hertog in de uitvoering "3 Chocolades" telt in een portie van honderd gram 249 kilocalorieën. De daarin aanwezige energie kan in 26 minuten verbrand worden door een potje ijshockey te spelen. Maar waarom zo moeilijk als het ook makkelijk kan, hoewel het meer tijd vraagt? Want met het ijsberen gedurende 1 uur en 11 minuten bereik je hetzelfde resultaat, wel onder de voorwaarde dat je zeventig kilo weegt. Ja, en wie zwaarder is, kan het beste maar helemaal van dat Hertog-ijs afblijven....

Ongelofelijke haast

Als er een trofee bestond voor het meest onzinnige of overbodige onderzoek, dan zouden de psychologen van de Universiteit van Hertfordshire in Engeland daar hoge ogen naar gooien, hoewel ze daarbij stevige concurrentie te duchten zouden hebben van Compeed, fabrikant van voetverzorgingsproducten, die heeft uitgevonden dat Amsterdam, Utrecht en Maastricht de meest hakonvriendelijke steden van Nederland zijn. Maar die Engelsen slaan toch alles wat betreft irrelevantie en nutteloosheid van hun aktiviteiten.

Zij hebben namelijk ontdekt dat voetgangers over de hele wereld hun tempo gedurende de laatste tien jaar met tien procent hebben opgeschroefd. Voetgangers in Singapore zijn het snelst. Hun snelheid is sinds het referentiejaar 1994 met 30 procent toegenomen. Ook in de Chinese stad Guangzhou werd er een paar schepjes bovenop gegooid, namelijk 20 procent, waarmee de stad op plaats vier terechtkwam. Daartussen figureren Madrid en Kopenhagen op de plaatsen twee en drie, want Europa heeft ook een tempoversnelling ondergaan. New York, de stad die nooit slaapt, maakte deze reputatie geheel waar en eindigde op plaats acht, direkt gevolgd door de enige Nederlandse stad Utrecht. En die verhoging van dat tempo van lopen zou dan volgens de onderzoekers veroorzaakt zijn door e-mail, sms en de steeds grotere druk om 24 uur per dag beschikbaar te zijn.

Als dit al een slag in de lucht is, een veronderstelling die niet op echt wetenschappelijk onderzoek gebaseerd kan zijn, dan roept de methode om dat gestegen tempo van verplaatsen te meten, nog meer vragen op. Want in elke onderzochte stad werd een drukke straat met een brede gelijkmatige stoep zonder obstakels als meetplek gebruikt. Vervolgens werd de snelheid van 35 voetgangers die langskwamen, over een afstand van 18 meter bepaald. Dat was het dan. Zo maakte men zich er van af om er vervolgens goede sier mee te maken in de publiciteit. In plaats van wetenschap was dit met recht en overduidelijk de echte psychologie van de koude grond, die zelfs nog toegang kreeg tot de media, welke aldus lieten zien op hetzelfde niveau van irrelevantie en onnozelheid te verkeren.    

Eitje

Iedereen kent natuurlijk die overspannen personeelsadvertenties door middel waarvan in het meest hoogdravende potjeslatijn high potentals, young executives en meer van dat buitenaardse soort uitgenodigd worden om toch vooral te reageren op een challenge die zijn weerga niet kent. Het is dan bijna een verademing om eens een annonce te lezen waarin zonder dat er een woord Spaans bij is, een gewone sterveling wordt gezocht voor de functie van 'Medewerker Keuken/Eieren'. Die functie wordt als volgt omschreven:

Dagelijks wordt in de eierafdeling tussen 05.45 uur en 22.45 uur ongeveer 20.000 kg eieren verwerkt tot eiproduct. Dit eiproduct wordt direct in de deegkeuken verwerkt tot deeg waar wafels van worden gebakken. Als medewerker in de eierafdeling zorg je ervoor dat de deegkeuken op tijd voldoende eiproduct krijgt. Je bedient de eibreekinstallatie en maakt deze ook schoon. In de deegkeuken weeg je bepaalde grondstoffen af en beheer je de deegcomputers. Voor deze functie moet je het volgende profiel hebben: Je bent enthousiast, flexibel, secuur, collegiaal en hebt gevoel voor techniek. Enige ervaring in de levensmiddelenindustrie of in een hygiënische werkomgeving is mooi meegenomen. Je kunt tegen een stootje en bent dus geen zacht ei, want met breekbare zielen kunnen wij moeilijk werken.

Dit is dus ook een vorm van arbeidsmarktcommunicatie. En ik zou me toch sterk moeten vergissen als hiermee niet in de roos wordt geschoten.

Hausmacher

Alle Sonja Bakkers en andere dieetgoeroes ten spijt blijven de curieuze afslanktips toch het meest in het oog springen en meer aanspreken dan alle andere abracadabra die ons van onze vetrolletjes en zwembanden moet afhelpen. Deze bijvoorbeeld. In een ons hausmacher zitten liefst 264 kilocalorieën. Met haarstyling, en dat geldt dus alleen voor vrouwen, heb je na precies anderhalf uur deze energie verbruikt, natuurlijk wel op voorwaarde dat je de geschikte hoeveelheid haar daarvoor hebt. Is dat niet het geval dan kun je het beste met de mannen hardhout gaan zagen. In een half uur ben je dan van die leverworstcalorieën verlost.

Ambtelijke mallemolens

Vaker heb ik de staf gebroken over de oubolligheid van Dagblad de Limburger, mijn regionale sufferd. Maar wat waar is, is waar en moet ook gezegd. In één enkel opzicht slaapt ze zeker met de ogen open en is ze klaar wakker, namelijk als de kleine man weer eens vermalen dreigt te worden door de ambtelijke molens die ook hier in het Zuiden malen en vooral langzaam en toch verwoestend. En dan is diezelfde krant zeker niet te beroerd om aan die gedupeerde burger een stem te geven en het hem of haar aangedane onrecht te verwoorden. Want de ambtenarij kan er hier in haar veronderstelde onaantastbaarheid, dus domheid, ook wat van. Lees maar eens mee en huiver.

Die Heerlense vrouw, die in november 2006 overleed, had het nog zo uitdrukkelijk op haar sterfbed gezegd. Ze wilde na haar crematie met haar in 1999 gestorven man, die op de begraafplaats Imstenrade in Heerlen begraven lag, verenigd worden. Nabestaanden meldden zich dan ook meteen na haar overlijden bij de gemeente Heerlen, de beheerder van dat kerkhof. Want voor het plaatsen van de urn óp de grafsteen in plaats van in het graf was nu eenmaal een vergunning nodig. Om de betreffende ambtenaar de tijd te geven om alles in orde te maken werd besloten om de ceremonie van het plaatsen van de urn samen te laten vallen met de zeswekendienst in december. Maar op die datum, bleek de vergunning nog niet gereed. Er werden telefoontjes gepleegd, maar de toestemming bleef uit.

Na maandenlang heen en weer praten werd afgesproken dat de vergunning gereed zou zijn op woensdag 18 april om 14.00 uur 's middags. Dat was dus al een half jaar verder. Tegelijk werd met de beheerder van de begraafplaats overeengekomen dat de urn om drie uur op die dag geplaatst zou worden. Op de afgesproken tijd bleek de vergunning er weer niet te zijn en ook niet gereedgemaakt, zoals een telefoontje met het gemeentehuis leerde, waarop de familie besloot de urn toch te plaatsen. Juist op dat moment verscheen de beheerder van de begraafplaats met aan zijn zijde een ambtenaar van de gemeente Heerlen, die de plaatsing van de urn verbood en daaraan toevoegde dat bij een eventuele plaatsing van die urn de gemeente het recht had om die urn weg te halen. Over piëteit gesproken. En het was allemaal nog erger. Want later bleek dat het uitgeven van die vergunning was uitgebleven omdat de ambtenaar in kwestie dacht, ja hij d a c h t, dat de urn ín het graf geplaatst zou worden en niet óp het graf. En zoiets loopt nog altijd iedere middag in de lunchpauze vrij rond in de binnenstad van Heerlen.

Stemmingen

Wie last heeft van sombere stemmingen en het wel heeft gehad met al die antidepressiva, kan het beste in de tuin met de neus op de grond gaan liggen, als we de wetenschapper C. Lowry van de Universiteit van Bristol tenminste mogen geloven. Hij beweert dat op die manier het afweersysteem geprikkeld zal worden door de Mycobactyerium vaccae, een onschuldige bacterie die voorkomt in vuil en aarde. Daardoor gestimuleerd zullen de hersenen het gelukshormoon, serotonine, aan gaan maken en zal de zwaarmoedigheid zijn verdwenen, zodra men weer recht op de benen staat. Noem dit maar eens geen geneeskunde die terug naar de basis gaat. In ieder geval is het zeker geen psychologie van de kouwe grond...

Ontknaapingsservice

Een kans voor open doel, een gat in de markt en misschien zijn er wel ranziger kwalificaties te bedenken voor het initiatief dat de Rotterdamse sociologe Zoë Vialet en een kollega hebben genomen. Zij zijn namelijk een speciale "ontknaapingsservice" gestart, die als doelgroep heeft jonge mannen tussen de 21 en 35 jaar, die nog nooit seks hebben gehad of heel weinig ervaring daarmee hebben. Volgens Zoë zijn er legio mannen uit die leeftijdscategorie die daarbij een zetje in de rug kunnen gebruiken en dat beetje hulp bij die eerste stap om een beetje gelukkiger te worden, willen zij en haar vriendin dus best wel geven..

Daartoe hebben zij de afgelopen maanden vijf vrouwen getraind in het ontmaagden van mannelijke cliënten, waardoor ze de klant beter kunnen bedienen en op weg kunnen helpen naar het zo vurig verlangde eeuwige seksuele genot. De cliënt kan naar wens worden ontmaagd in bed, in bad, in de sauna of in een limousine, zo mogelijk door twee dames tegelijk. Maar ook bij Zoë gaat de zon niet voor niets op en is ze de tijd van liefdewerk oud papier heel duidelijk voorbij, want met al haar goede bedoelingen wil ze voor haar zorgzaamheid voor al die lieve, jonge knullen toch graag boter bij de vis, die dan ook duur zal moeten worden betaald gezien de tarieven op www.ontknaapservice.com.

Maar dat kan allemaal geen beletsel zijn omdat de potentiële klanten, zo leert Zoë's ervaring en die zal niet gering zijn gezien haar uitstraling op de afbeelding, over het algemeen tegen een stevig salaris werkzaam zijn in de ict - sector of in financieel-economische functies, veel met computers werken, lieve, aardige mannen zijn met weinig sociale vaardigheden, maar het wel goed bedoelen en ondanks dat ze royaal over de materiële middelen bezitten, toch geen kontakt met vrouwen kunnen of durven maken. En daar wil die "ontknaapingsservice" ze graag bij of vanaf helpen. Want bij Zoë zit het hart en ook de rest op de goede plaats, maar haar beurs heeft ze wel steeds bij de hand.   

Kwispelvoorkeur

Er valt niet onder uit te komen, maar op gezette tijden moet er toch melding gemaakt worden van weer een volkomen overbodig wetenschappelijk onderzoek, waarvan het waarheidsgehalte en de validiteit uiterst dubieus is, maar dat waarschijnlijk door zijn excentriciteit toch de publiciteit heeft weten te halen. Aan de orde is een video-analyse die verricht werd door Italiaanse neurobiologen onder leiding van Giorgio Vallortigara van de Universiteit van Triëst, die daarmee meteen helder maakte waar men zich daar zo al mee amuseert en bezighoudt onder de vlag van het wetenschappelijk bedrijf.

De onderzoekers waar het hier om gaat, testten namelijk dertig honden (15 reuen en 15 teefjes van verschillende rassen) op hun kwispelgedrag. De honden werden in een hokje geplaatst, waarin een luikje openging waardoor de hond een minuut lang werd geconfronteerd met zijn baasje, een onbekende persoon, een onbekende dominante hond of een kat. Ondertussen werd die hond van bovenaf gefilmd. Nadat het luikje gesloten was, werden de video-opnamen van het kwispelgedrag beeldje voor beeldje bestudeerd. En wat bleek? Bij het zien van het baasje kwispelden de honden naar rechts, bij de aanblik van de kat ook, maar minder vurig, terwijl de vreemde persoon en ook die onbekende hond kwispelen naar links opriepen. Dat zou zoveel betekenen dat honden rechts kwispelen naar stimuli die zij willen benaderen en links naar stimuli die zij liever uit de weg willen gaan.

En deze uitkomst zou een ongelooflijk handig hulpmiddel kunnen zijn voor hondenpsychologen, hoewel er, zeggen diezelfde onderzoekers, nu ook weer niet te hoog van opgegeven moet worden omdat de kwispelvoorkeur meestal moeilijk te onderscheiden is, omdat honden nu eenmaal veel bewegen. En dan kunnen we beter nog maar zwijgen over de omvang van de test. Want die bewijst des te meer de overbodigheid en verregaande onzin van dit onderzoek, waar kennelijk toch een team van wetenschappers mee bezig is geweest. Maar het vond plaats in een uithoek van Italië en dat maakt het toch weer charmanter, aardiger en aanvaardbaarder.....

Martin Strel

Zijn er al gekken, zoals ik eerder signaleerde, er blijkt ook nog een overtreffende trap daarvan te bestaan, die ik dan maar gemakshalve onder de kategorie van idioten zal rangschikken. Een ander woord weet ik voor de 52-jarige Martin Strel uit Slovenië niet te bedenken. Hij werd namelijk het afgelopen weekeinde in het Braziliaanse Belém uit het water van de Amazone gehesen, nadat hij daar de voorgaande 66 dagen permanent in had gezwommen en gelegen, waardoor hij niet meer in staat was om er zelf uit te komen.

Op 1 februari was hij bij de bron van de Amazone te water gegaan om die 5268 kilometer lange rivier helemaal tot aan haar monding in de Atlantische Oceaan af te zwemmen. Eerder had hij die stunt al uitgehaald op de Donau, de Yangtze en de Mississippi, maar deze tocht moest de kroon op zijn werk worden. Maar dat is dus niet zonder slag of stoot gegaan, want nadat hij Belém had bereikt moest hij met spoed naar het ziekenhuis worden overgebracht, waar artsen uren met hem in de weer zijn geweest om zijn bloeddruk weer op peil te krijgen en om een aankomende hartaanval te neutraliseren, nadat hij tijdens zijn monsterzwemtocht ook al last had gehad van misselijkheid, diarrhee, een veel te hoge bloeddruk, slapeloosheid, een zonnesteek, kramp, duizeligheid en het begin van een delirium. Daarnaast moest hij zich al zwemmend ook nog slangen, krokodillen, piranha's en parasieten als de candirú van het lijf zien te houden.

Voorwaar een lachwekkende en ongezonde bezigheid, zou je zo zeggen, waarvoor je niet echt goed bij je hoofd moet zijn. Maar Strel maalt dus niet, zegt hij, en ook nergens om. Want het enige doel dat hij met zijn zwemmerij beweert te willen bereiken, is aandacht te vragen voor vrede op aarde en een beter milieu. Maar of dat het resultaat van al zijn inspanningen zal zijn, kan met recht betwijfeld worden. Het is meer zijn idiotie die in het oog springt en de aandacht trekt dan het geloof of vertrouwen dat dit bizarre gedrag überhaupt ergens een bijdrage aan zal leveren.

Blommendael

Zielig en beklagenswaardig zijn ze, die bewoners van dat peperdure en exclusieve villawijkje 'Blommendael' dat aan de rand van Den Haag, aan de voet van de duinen langs de Monsterweg is opgetrokken, en die zich in feite ontpopt hebben tot het prototype van die Nederlanders die altijd zo hard roepen dat we eerst onze eigen problemen moeten oplossen voordat we over onze grenzen heen kijken. Zoveel is wel zeker. Want die bewoners hebben een probleem, althans dat vinden zij, en wat voor één. Dat mag de hele wereld best van ze weten en daar wordt ze ook voor bij elkaar geschreeuwd.

Het is ook niet niks als je de idee hebt dat je ondanks een torenhoge hypotheek, waarvoor je beiden je hele leven lang krom mag gaan liggen, op stand gaat wonen en je blijkt dan terecht te komen in de doodgewone en alledaagse Aad Mansveldstraat. Dat is op zijn minst een deceptie. De gedachte al dat je in een 'straat' komt te wonen, terwijl er over het hele land en waar al niet zoveel lanen, horsten, allees en gaarden voorhanden zijn. Dat is al niet te filmen noch te verteren. En dan ook nog zo'n straat vernoemen naar nota bene een voetballer, een icoon van een volksclub pur sang, ausputzer, spreekwoordelijk rauwdauwer, held van het Zuiderpark en de Schilderswijk. Zo'n naam kan je toch met een beetje fatsoen niet op je business card kwijt noch kun je er echt goede sier mee maken op de recepties die je hoort te frekwenteren.

Ja, dan heb je dus een probleem en ben je eigenlijk heel zielig en verschrikkelijk klein en verdien je het zelfs niet om in een wijk met de naam 'Blommendael' te wonen. Waarom haar dus niet omgedoopt in het Spijkerkwartier? Dat doet meer recht aan het niveau van haar bewoners, die in ieder geval uitblinken in het zeuren, zeiken en zwetsen over niks en niemendal en daarnaast het exclusieve recht hebben verworven op het zoeken van spijkers op het laagst mogelijke water. Want zo'n naam zal ze leren om weer op de aarde terug te keren en gewone mensen te worden.

Het carillon in Venlo

Terwijl geloofsgemeenschappen zich over de hele wereld voorbereiden op het Paasfeest, weerklinken in de binnenstad van Venlo nog steeds kerstliedjes als "Stille nacht" en "De herdertjes lagen bij nachte". Het carillon van de Martinuskerk in de binnenstad speelt deze deuntjes met de regelmaat van de voorttikkende klok. En dat komt volgens Deken Franssen van de Sint-Martinusparochie doordat een tijd geleden de bliksem is ingeslagen in het carillon, naar aanleiding waarvan er nieuwe apparatuur is aangeschaft. De secretaris heeft nog geen tijd gehad om zich die apparatuur eigen te maken en ook de muziek in te stellen, aldus de deken, zoals hij ook nog niet kan zeggen wanneer het carillon weer bij de tijd zal zijn. Wat in ieder geval betekent dat het in Venlo voor altijd Kerstmis zal zijn, totdat de secretaris van die parochie zal zijn herrezen.

Vlinders

Een opmerkelijk en sympathiek bericht dat jammer genoeg van ver komt. In Taiwan wordt van alles in het werk gesteld om honderdduizenden vlinders boven een drukke snelweg te beschermen. Er zijn al netten gespannen, maar sinds kort wordt de verhoogde weg ook tijdelijk voor het verkeer afgesloten als er wolken van zo'n 11.000 vlinders overkomen. Het klinkt als een sprookje dat ook eens in onze Randstad geschreven zou moeten worden.....

Slecht zeemanschap

Een 54-jarige Duitse schipper heeft door een vreemde aanleiding een proces-verbaal voor 'slecht zeemanschap' gekregen. Zijn tanker was namelijk bij Moerdijk aan de grond gelopen omdat hij zijn stuurhut had verlaten om naar de wc te gaan. En toen hij daar zijn grote deed, vond dat voorval plaats. Dat kon gebeuren omdat het met 1246 ton koolwaterstoffen geladen schip op de automaat stond. Nadat hij de stuurhut verlaten had, moet de armleuning van de stuurstoel tegen de pook van de automaat zijn gekomen, waardoor de koers veranderde. In ieder geval lag het schip al op een zandplaat, toen de schipper weer een pond lichter was en boven water kwam.

Donut

De donut, de Amerikaanse versie van onze gebakken lucht, schijnt toch nog 290 kilocalorieën te tellen. Die kunnen weggewerkt worden door 1 uur en 39 minuten lang achter een kinderwagen te gaan lopen. Maar het kan ook sneller. Met discuswerpen bereik je in 1 uur en 2 minuten hetzelfde resultaat, als je tenminste 70 kilo weegt.

Neuspeuteren

We hebben de mond vol over die smerige Chinezen en wie herkent niet de verhalen over onhygiënische toestanden waarmee Jan en Alleman terugkeert van al die verre reizen, over kakkerlakken in Peru, over open riolen in Indonesië en de ratten in Bangkok. Maar we hoeven het allemaal niet van zo ver te halen. Zelf kunnen we er ook wat van. Neuspeuteren blijkt namelijk de favoriete bezigheid te zijn van menige Nederlander en daarbij zijn de mannen de kampioenen, hoewel vrouwen er ook mee weg weten. Het liefst houdt men zich met die activiteit, als je dat zo mag noemen, bezig in de auto of thuis op de bank, waarna dik de helft zegt de opbrengst netjes in een zakdoek te doen, tien procent beweert het op te eten en een derde draait er balletjes van om die vervolgens weg te schieten. Lekker fris dus allemaal, maar er zit ook een verontrustend gezondheidshygiënisch aspect aan dit gedrag.

Want neuspeuteren kan wel degelijk ziektes veroorzaken. De Staphylococcus-bacterie die huidinfecties en ook de beruchte mrsa-besmetting in ziekenhuizenis kan veroorzaken, is bij één op de drie Nederlanders aanwezig in de neusholte. Die bacterie blijkt zich met name te verspreiden door het neuspeuteren, waardoor haar sporen bijvoorbeeld nadrukkelijk op pinautomaten worden aangetroffen. Onderzoek wees uit dat tien procent van de pinautomaten besmet was en dat het smerigste monster 26 kolonies met uitgegroeide bacteriën bevatte. We konden er dus maar beter van schaamte het zwijgen toe doen in plaats van op veilige afstand naar anderen te wijzen. En verder toont het alleen en onomstotelijk aan dat het bezit van geld of het verkrijgen ervan slechts voor vuile handen kan zorgen.

Muzikaal dieet

Om weer de gedachten te bepalen en om alles wat met de beheersing van het gewicht heeft te maken, net in dat andere perspectief te bezien, even het volgende. In een plak cake, die wat vochtige dus, zitten 130 kilocalorieën verborgen. Een cellospeler met een lichaamsgewicht van 70 kilo strijkt die energie in 58 minuten weg, dus zeg maar in één symfonie van Mahler. Het kan natuurlijk vlotter en wel door gedurende 37 minuten de mambo te dansen op de klanken van het orkest van Perez Prado. Nou, als dat geen serieuze alternatieven zijn....

Hosta's en hagel

De liefde voor de tuin en voor de planten kan ook overdreven worden. Zoals door die vrouw die zo verknocht was geraakt aan haar hosta's dat ze daar bij iedere hagelbui een paraplu bij plaatste. Waarom ze dan ook geen zonnebril opgezet, wanneer de zon echt fel begint te schijnen, of een shawl omgedaan als het 's nachts nog wel een keertje wil vriezen.....?

Lachertjes

Omdat niet alles kommer en kwel op de wereld is en er ook best gelachen mag worden, zoals ook het motto van de komende Boekenweek ten naaste bij luidt, vandaag twee dolkomische berichten, waar mijn oog bij toeval op viel:

Allereerst het verhaal van die inwoner van Servië, die zijn echtgenote ter gelegenheid van Internationale Vrouwendag, wat in de Oosteuropese landen een echte feestdag is, een klein autootje - een 'dwergauto' - cadeau wilde doen. Hij deed aangifte van de invoer van die auto bij de douane, maar die kon er maar niet uit komen of het nu een autootje of een motorfiets was. Het delibereren en redeneren daarover ging maar door en door en nam zoveel tijd in beslag dat de man door die bureaucratie zo van de kook en over de rooie raakte dat hij de douaneloods inliep, korte metten maakte met de discussie en zijn presentje aan diggelen sloeg.

* * * * *

En dan het doldwaze verhaal van die net afgestudeerde technische wetenschapper in de Verenigde Staten die driehonderd euro en honderdvijftig uur besteedde aan de ontwikkeling van een minikoelkast die op het commando van een afstandsbediening een blikje bier gericht kan lanceren over een afstand van zes meter, wat precies ver genoeg is om in een Amerikaanse studentenkamer, maar vermoedelijk ook in een gemiddelde Nederlandse doorzonwoning, de afstand van de koelkast tot de bank te overbruggen. Het apparaat kan tien blikjes achter elkaar nauwkeurig in de handen van zijn eigenaar laten belanden, voordat hij weer bijgevuld moet worden. Om te voorkomen dat de lancering een explosie van schuim tot gevolg heeft, is het wel noodzakelijk dat het blikje met 'zachte hand' wordt opgevangen. De uitvinder gaat zich nu toeleggen op de ontwikkeling van een koelkast die flesjes bier kan gooien naar de dorstige eigenaar.

Ultralopen

Ik heb er nooit een geheim van gemaakt dat ik niet zoveel op heb met al dat hardlopen, met al dat gedoe van mensen die zichzelf lopen te kwellen op de openbare weg, omdat ze er zo'n kick, zo'n adrenalinestoot van beweren te krijgen. Het zal allemaal best wel en van mij mogen ze, zoals ik ook al die mensen het allerbeste gun die voortdurend in training zeggen te zijn voor een marathon, die van Rotterdam of die van New York bijvoorbeeld, zodat ze daar ook eens lekker over kunnen snoeven, vooral langs hun neus weg, op een verjaardagsfeestje of een receptie. Want het blijkt nog veel erger te kunnen dan wat die mensen zich dagelijks of minimaal een paar keer per week aandoen.

Er is namelijk ook nog zoiets als de ultraloop, de overtreffende trap van de idiotie die de marathon al voor mij is. Voor de ultraloper is die 42,195 kilometer pas een begin, waarin hij nauwelijks een spoor van bevrediging zegt te kunnen vinden. Voor de ultraloper wordt het pas leuk als de af te leggen afstand al op het dubbele ligt of als er minimaal zes uur achtereen hardgelopen moet worden, ongeacht of dat een aanslag op het lichaam is of niet, zoals de ware ultraloop pas geslaagd is voor de deelnemer als hij na afloop ervan in elk geval zijn maag meteen leeg heeft gekotst en als hij niet minstens een week of drie nodig heeft om van zo'n inspanning te herstellen.

Zo ongeveer zit de denk - en belevingswereld van ultralopers in elkaar die zich bij uitstek gepersonifieerd weten in de Belg Mark Papanikitas, die afgelopen zondag de zes uren van Stein won en daarna nog welgemoed kon overgaan tot de orde van de dag. Want het kan ook anders. Als het onverhoopt tegenzit, is het bij deze types meteen goed raak, zoals ook weer bij die Papanikitas toen hij vorig jaar bij de 100 kilometer van Torhout een teleurstellende prestatie leverde. Meteen daarna werd hij geveld door een zware depressie, lag hij drie dagen in bed en verlangde alleen nog maar naar de dood. Twee weken wist hij zich geen raad met zichzelf, slikte antidepressiva, totdat zijn vrouw hem aanspoorde om weer te gaan lopen, wat volgens hem uiteindelijk zijn redding is geweest en hem bevestigde dat dit ultralopen voor hem een levensfilosofie is, een levenshouding. Deze man heeft dus ook een gezin, een vrouw en drie kinderen, die dus getracteerd zijn met zo'n maniak, zo'n idioot als vader en echtgenoot. En van dit soort dwazen lopen er nog tientallen, misschien wel honderden rond.......

Blaffen of bont

Een opmerkelijk bericht. De honden in de Amerikaanse stad Clifton in de staat New Jersey zijn wat hun productie van geluid op rantsoen gezet. Ze mogen voortaan nog maar een half uur per twee dagen blaffen. Bij overtredingen, dus bij overschrijding van die tijdslimiet, moeten hun baasjes minstens 250 dollar dokken. Op die manier wil het stadsbestuur paal en perk stellen aan de overlast door luidruchtige honden.

Nog afgezien van de praktische onmogelijkheid om de naleving van deze maatregel te controleren, laat staan om honden tot bedaren te brengen, druipt de diervriendelijkheid niet echt van deze actie af. Misschien kan die Partij van de Dieren daarom beter haar horizon eens die kant op verleggen in plaats van een hoop stampij te maken over een rottig stuk vossenbont dat lag om de hals van een hals van een minister, die toch nooit beter zal weten.

Joyce Hatto

Zoals de commerciële popmuziek begin negentiger jaren een hoge staat van beroering bereikte toen het bedrog rond het duo Milli Vanilli wereldkundig werd, zo wordt de klassieke muziek nu ook geconfronteerd met een schandaal dat nog grotere proporties kent. Een door alle vakbladen omhooggeschreven pianiste viel met een klap van haar troon, een jaar nadat ze op 77-jarige leeftijd was overleden, terwijl ze tot voor kort nog werd gekwalificeerd als een juweel, als de grootste pianist van deze tijd, van wie de rijke erfenis na haar overlijden zeker zou worden beluisterd en bediscussieerd.

In de paar jaar voor haar dood was Joyce Hatto al in een kleine kring van professionals en insiders wereldberoemd geworden door haar onwaarschijnlijke variaties in speelstijlen, die ook nog eens zo briljant uitgevoerd werden, als slechts de grootste pianisten dat kunnen. Doordat ze sinds de zeventiger jaren aan kanker leed, kon ze niet meer optreden, maar had ze haar muzikale prestaties vastgelegd op 119 CD's die slechts mondjesmaat verkrijgbaar waren. Met name na haar dood, vorig jaar dus, steeg haar roem en werd ze een groot succes, omdat houden van Hatto slechts voorbehouden was aan de ware pianoliefhebber, die noch marketing noch hypes nodig had om de ware artisticiteit te herkennen.

Maar die, naar nu pas is gebleken, krachtig opgeblazen zeepbel spatte pijnlijk uiteen toen bleek dat die 119 CD's  in overgrote meerderheid kopieën bevatten van uitvoeringen door de echte groten zoals Richter en Ashkenazy en Simon. Het duurde nog wel even, maar inmiddels heeft haar echtgenoot, William Barrington-Coupe, het bedrog bevestigd, waarvoor hij als reden gaf dat hij zijn vrouw alsnog de erkenning wilde schenken die haar door haar ziekte al die jaren was onthouden. Waar de liefde dus al niet toe leidt. En daarom kun je hierover toch niet boos, maar er hoogstens een beetje bedroefd van worden.

Tuinbeleving

Hoewel er nauwelijks sprake van is geweest, lijkt het nu toch volledig gedaan te zijn met de winter. Het voorjaar kondigt zich alweer aan. Tijd dus om de focus volledig te richten op de tuin en dat betekent tegelijkertijd dat de talloze trendwatchers ook uit hun winterslaap zijn ontwaakt en haarfijn weten te vertellen wat er dit jaar allemaal toe gaat doen in de tuin.

De tuin wordt namelijk een open huiskamer, waar de meest opvallende plaats wordt ingeruimd voor het fornuis. En dat is dan geen barbecue, maar een complete inbouwkeuken aan de zijlijn van het terras. Voor de wat kleiner behuisde tuinbezitter is er gelukkig ook nog soelaas in de vorm van een klein kooktoestel met of zonder stekker dat geschikt is om te grillen, te wokken, braden en bakken. Het is natuurlijk allemaal wat kleintjes en eigenlijk een beetje behelpen ten opzichte van zo'n inbouwkeuken, maar er hoeft niet minder lekker geleefd om te worden in die open huiskamer, die de tuin ten slotte is.

En omdat de tuin gaat behoren tot de gewone wereld, wordt alle gekkigheid daaruit door de trendwatchers er op losgelaten. Zo is er bijvoorbeeld niet meer een standaardtype tuinbezitter. Welnee, er blijken wel vijf tuintypes te bestaan. Er is het groene type dat een echte tuinliefhebber is, het rode dat van de tuin wil genieten, voor het gele type is de tuin vooral een gezellige leefruimte, terwijl voor het blauwgroene type en het blauwe type de tuin een visitekaartje dan wel een prestigeobject is waarin design de boventoon heeft te voeren. En het zal wel geen verbazing wekken dat ieder type ook weer zijn eigen tuinbeleving heeft, van 'fresh and weathered garden' tot 'fantastic elements' en van 'imperial inspiration garden' tot 'rough and refined garden', met daarbij voor ieder type, en daar komt natuurlijk de aap uit de mouw, een eigen uitgebreid assortiment aan bomen en planten, zaden en mesten en aangepast tuingerei.

Er is geen ontkomen meer aan. De tuin is definitief onderdeel van de competitie en de ratrace geworden en daarmee de volgende bron van stress en frustratie. Dacht je al genoeg aan je kop te hebben met je werk, de kinderen en de hobbies, komt dit er ook nog even bij. Je zou waarachtig er naar gaan verlangen om ergens tien hoog in een appartement te gaan wonen, de plaats waar het zwarte type zijn tuinbeleving dan maar moet ondergaan.

Burgemeester gemaakt

Het volgende bericht uit ons buurland België is wel een extra overdenking waard.

"De burgemeester van Pepinster, een Belgische plaats oostelijk van Luik, dacht dat hij er wel mee weg zou komen. Hij was vorig jaar april geflitst met een snelheid van 100 kilometer per uur waar 50 was toegestaan, maar verklaarde later dat zijn moeder op dat moment achter het stuur had gezeten. Philippe Godin meende zo zijn aanzien en portemonnee te redden. Totdat justitie de waarheid achterhaalde: de moeder van de burgemeester is inmiddels 94, loopt met krukken en verbleef op de dag van de snelheidsovertreding in een rustoord. Godin moet nu een boete van 550 euro betalen en is gedurende vijftien dagen zijn rijbewijs kwijt."

Nog afgezien van de mildheid van de straf, die toch een vorm van klassejustitie doet vermoeden, want als doorsnee burger kom je daar, zeker in Nederland, niet mee weg, laat dit incident ook zien met wat voor een kwasten je dus in aanraking kan komen als de rechtstreekse verkiezing van de burgemeester ingevoerd zou worden. Hoewel, dat moet eerlijkheidshalve ook erkend worden, het systeem van de benoemde burgemeester ook geen garantie vormt voor integriteit en kwaliteit. Dat heeft Annemarie Jorritsma nog maar eens bewezen en daar kunnen ze in Almere dus voluit over meepraten.

One night in Bangkok

Ik weet niet waarom, maar bij het lezen van het volgende dwaze, curieuze, hartverscheurende, hilarische verhaal, want iedere kwalificatie past er bijna op, zong steeds dat fameuze lied van Murray Head "One night in Bangkok" door mijn hoofd. Want  het is werkelijk te gek voor woorden, je krijgt het niet verzonnen, maar er schijnen toch plekjes op deze wereld te zijn, Bangkok, Thailand bijvoorbeeld, waar zoiets kan gebeuren. Lees mee en blijf het geloven:

"Een vrouw uit het uiterste zuiden van Thailand is na 25 jaar herenigd met haar familie. Ze nam een kwart eeuw terug de verkeerde bus omdat ze als etnisch Maleise de Thaise taal niet machtig was en kwam daardoor duizend kilometer noordwaarts in de hoofdstad Bangkok terecht. Het was al laat geworden. Daardoor nam ze de volgende ochtend wederom de bus in de hoop zo haar fout te herstellen en dus terug te rijden naar het zuiden. Die bus ging echter naar het 600 kilometer noordelijker gelegen Chiang Mai, waarmee ze nog verder van huis was geraakt.

Ze ging daar leven als bedelaarster en werd uiteindelijk opgenomen in een tehuis voor daklozen. Verzorgers meenden dat ze stom was omdat ze slechts spaarzaam onverstaanbare dingen mompelde. Toevallig passerende islamitische studenten uit het uiterste zuiden van het land ontdekten dat ze Maleis kon spreken, waarna de inmiddels 76 jaar oud geworden vrouw naar huis terug kon keren, terug naar haar familie. Haar acht kinderen verkeerden in de veronderstelling dat ze indertijd bij een verkeersongeluk om het leven was gekomen....."

Baasjesverlof

Nog altijd bestaat bij mij het beeld dat Engelse ondernemingen strak hiërarchisch zijn georganiseerd en zo autoritair worden geleid dat je er als werknemer dus geen ene bal te vertellen hebt. Het water moet die ondernemingen wel tot aan de lippen zijn gestegen en de krapte op de arbeidsmarkt ontzettend groot, want anders is het toch niet te verklaren dat steeds meer Britse werknemers, waarvan het huisdier ziek is, een zogenaamd "baasjesverlof" krijgen. Meer en meer dierenliefhebbers mogen namelijk gewoon thuisblijven om voor een ziek huisdier te zorgen en nog vaker begint het voor te komen dat een bedrijf een betaalde vrije dag geeft als een medewerker met de hond of de kat naar de dierenarts moet. Eveneens wordt het werknemers toegestaan om hun zieke dier mee te nemen naar het kantoor.

Waarmee het beeld van die Engelse bedrijven bij mij een stuk is gekanteld, hoewel - en dit ter relativering - personeelsdeskundigen verzekeren dat dit soort regelingen in het leven is geroepen door ondernemingen om zich als een aantrekkelijke werkgever te profileren. Maar al met al blijft het erg curieus, want in Nederland zijn dit soort voorzieningen en arbeidsvoorwaarden, als het gaat om zieke verwanten, mensen dus, al fraglich en eigenlijk nauwelijks aan de orde. Zou het dan toch die spreekwoordelijke Engelse liefde voor dieren zijn, die dit in onze ogen onmogelijke daar op dat eiland toch mogelijk maakt? Of zou deze dwaasheid ons ook nog eens bereiken?

De leguaan 'Mozart'

Dit zijn van die heerlijke berichten die het lezen van een krant veraangenamen en daarom daarin opgenomen moeten blijven worden, onwaarschijnlijk, fantastisch en curieus als ze tegelijkertijd zijn. Het gaat over de ruim een meter grote leguaan 'Mozart' uit de Antwerpse onderwaterwereld Aquatopia, die sinds een kleine week met een permanente erectie kampt. Van dat probleem wordt hij nu door operatief ingrijpen verlost. Zo heeft de Aquatopia-dierenarts beslist.

Amputatie van het geslachtsdeel blijkt de beste behandeling voor het dier, dat gisteren onder het mes moest. De 'Belgische' leguaan liep zijn probleem op nadat zijn penis ontstoken was geraakt na het paren. De amputatie van zijn geslachtsdeel zal Mozarts paringsdrift evenwel niet kunnen beteugelen, omdat leguanen nu eenmaal twee penissen hebben. Wel doet Mozart er dus verstandig aan om voortaan bij de geslachtsdaad een condoom te gebruiken nu hij door zijn reservemateriaal heen is.

Jailhouse rock?

Een opmerkelijk bericht. Het Amerikaans Ministerie van Justitie heeft cijfers vrijgegeven waaruit blijkt dat Amerikaanse gedetineerden gemiddeld langer leven dan burgers buiten de gevangenis. Want van elke 100.000 personen in staatsgevangenissen sterven er elk jaar gemiddeld 250, terwijl van alle Amerikanen tussen de 15 en 64 jaar er jaarlijks 308 van de 100.000 overlijden. En zwarte Amerikanen, die gevangen zitten, lijken het helemaal getroffen te hebben. Van de 100.000 sterven er jaarlijks 206, tegen 484 doden op de 100.000 in vrijheid levende zwarte Amerikanen. Wie hier op wil reageren, moet dat beslist doen, want ik weet niet wat ik ermee aan moet: huilen of lachen of knappen van woede.......

Kwispelbier

Op mijn zoektocht naar rariteiten en uitwassen in onze doorgedraaide Westerse welvaartsmaatschappij ben ik weer op iets gestuit dat bijna representatief is voor de gekte die bij het consumptieniveau van dit deel van de wereld schijnt te moeten horen. In Zelhem in de Achterhoek (of all places) brengt een dierenspeciaalzaak voortaan een bier voor honden op de markt onder de naam "Kwispelbier". Dat bier dat in Zeeland is gebrouwen, bevat mout, gerst, rundvleesextracten en vitaminen en mag, ondanks dat het vrij van alcohol is, toch bier genoemd worden omdat er mout en gerst in zit en in ketels wordt gebrouwen en afgevuld wordt zonder koolzuur, waardoor het in feite de naam "plat bier" verdient.

Het bier schijnt verder geen kwaad te kunnen als de samenstelling maar goed is. Ja, dat haalt je de koekoek. De dierenspeciaalzaak noemt het gewoon een aardigheidje dat aan honden kan worden gegeven als ze het verdienen, bijvoorbeeld op dierendag en, nu komt het, als de hond eens voor een cursus is geslaagd. Je moet er maar op komen en ook nog zeggen dat je van dieren houdt, al wil je er nog liever aan verdienen. Nou, mag ik het eens anders zeggen? Dat Kwispelbier zou maar één bestemming behoren te krijgen, namelijk de bedenker van dit spul, die er tot aan zijn nek mee afgevuld zou moeten worden, om gevolgd te worden door al die baasjes die van plan zijn om hun kameraad met dit "plat bier" te verrassen. Want wie van honden houdt, krijgt dit niet verzonnen.

Extreem strijken

Men wordt steeds vindingrijker om de vrije tijd op een uitdagende manier te doden. Zo is er nu een sport uitgevonden die de naam van "extreem strijken" heeft meegekregen. Het is daarbij de bedoeling dat deelnemers, gewapend met strijkplank en strijkijzer spitse bergtoppen en kolkende rivieren oversteken om dan op afgelegen locaties een vouw in een broek te persen. Waarmee bewezen is dat je ook van verveling dus knetter - en knettergek kunt worden.

Alzheimertuin

In brede kring heeft het inzicht veld gewonnen dat je demente mensen gewoon dat moet laten doen wat ze vroeger ook gewend waren te doen en als het even kan ook in een omgeving en onder omstandigheden die daar direkt op aansluiten. Prima dus, maar de zorg zou de zorg weer niet zijn als in de uitvoering van die inzichten niet weer eens wordt overdreven en te ver doorgeschoten. In Nederweert bijvoorbeeld. Daar wordt in het voorjaar bij een verzorgingstehuis een zogeheten Alzheimertuin aangelegd, waarin de bewoners teruggevoerd kunnen worden naar hun jeugdjaren, naar het buitenleven van vroeger.

Zo zal de beplanting er nagenoeg helemaal oud - Hollands zijn met onder andere dahlia's, floxen, margrieten, pioenrozen en papavers. Daarnaast is er een plek ingeruimd voor een waterput en omdat de fantasie toch helemaal op hol was geslagen, komt er ook zo een ouderwetse waslijn met wapperende onderbroeken. Die hele grap, want dat begint het toch wel te worden, gaat het lieve bedrag van 85.000 euro kosten. En dan zijn de kosten van het onderhoud nog maar buiten beschouwing gelaten. Is het dan vreemd dat ik met alle begrip die ik voor de problematiek van dementie heb, het niet kan nalaten te denken dat je toch lichtelijk besmet lijkt te worden door dat waarmee je om moet gaan? Want hier zijn werkelijk alle grenzen van wat redelijk is, volledig vergeten.

Zwijntje Pieter

Dit is het verhaal van zwijntje Pieter, die zijn baasjes, de familie van Mourik uit Sittard, een heel beroerde Kerst heeft bezorgd. Nadat zwijntje Pieter vorige week de benen had genomen, moest het de feestdagen doorbrengen bij de Dierenambulance in Maastricht, omdat het, toen het gevangen werd, geen oormerk bleek te hebben. Ja, en omdat regels nu eenmaal regels zijn, die ook voor zwijntjes gelden, konden de Dierenambulance en Pieter op dat moment geen kant meer met elkaar op en zat de familie van Mourik met de gebakken peren.

Verscheurd door het verdriet om de afwezigheid van hun Pieter besloten ze daarom het zwijntje te ontvoeren. Hij werd door de van Mourikjes daarom eigenhandig op Tweede Kerstdag meegenomen uit het gebouw van de Dierenambulance in Maastricht, waardoor zij nu weer verder kunnen, waar alles stopte toen Pieter het in Sittard voor gezien hield: hem samen met zijn vriendinnetje, Babe, ook een hangbuikzwijntje, tam maken voor de kinderboerderij, die op de eerste Paasdag geopend wordt in de wijk Limbrichterveld in Sittard.

En zo lijkt alles op zijn pootjes terecht te zijn gekomen. Pieter loopt weer in huize van Mourik lustig aan alles wat los en vast zit te knabbelen, de vrouw des huizes is nog wel ontdaan over de ontvoering van Pieter door de dierenambulance, die dus om een tegenactie - die tweede ontvoering - vroeg, maar ze is tegelijk blij dat alles zo is afgelopen. Zo niet de Dierenambulance. Die deed namelijk na de ontvoering aangifte bij de politie, omdat het recht kennelijk ook zijn loop moet hebben. En waarom zou dat niet van toepassing zijn op de dieren? Want zo hebben de kiezers toch pas gesproken? Dus moeten zwijntje Pieter en ook de familie van Mourik daar net zo aan geloven......

Gekte bij FOK

Wie helemaal vertrouwt op FOK.nl voor zijn nieuwsvoorziening, moet gisteren toch wel de indruk hebben gekregen dat zo vlak voor Kerstmis de gekte op deze wereld totaal was uitgebroken. In nog geen acht uur tijd werd zo een diarrhee aan bizar nieuws losgelaten op de bezoeker van die nieuwssite, dat die haast niet anders meer kon konkluderen dan dat de donkere dagen echt in de koppen van de mensen zijn geslagen. Want

een 48-jarige Amerikaan bleek te zijn gewurgd door zijn eigen boa constrictor, een Japanner die al drie weken vermist was, bleek zonder voedsel en drinken een soort winterslaap in de bergen te hebben gehouden, een islamitische slager in Antwerpen heeft toestemming gekregen om op het offerfeest op 31 december een carwash te gebruiken voor het ritueel slachten van schapen, een 39 - jarige vrouw werd in het Friese Buitenpost door twee inbrekers volkomen in elkaar geslagen toen ze hen bij het achtervolgen te pakken had gekregen, een oma stopte op het vliegveld van Los Angeles haar één maand oude kleinkind in de röntgenscan bij de douane, de provincie Noord-Holland wil de Antillen inlijven, een komodovaraan heeft zich in de Londense dierentuin voortgeplant zonder dat er een mannetje in de buurt is geweest, éénderde van de Duitsers eet op Kerstavond worsten met aardappelsalade, een 13 - jarig meisje uit Tilburg raakte zo van de kook door een berisping van haar klasseleraar dat ze hem een tang naar het hoofd gooide met als gevolg zwaar hoofdletsel en 46 Poolse parlementsleden hebben het plan opgevat om Jezus tot koning van Polen uit te laten roepen.

Alsof er een emmer door de FOK - redactie werd leeggegooid. Of had daar misschien de echte gekte toegeslagen? Want dit krijg je als weldenkend mens toch niet verzonnen in een kleine acht uur? Misschien is dat nog wel het meest bizarre nieuwsfeit van de dag van gisteren. Die opeenstapeling van rariteiten. Dat kleine beetje daglicht, die haast voortdurende schemer, je zou waarachtig gaan denken dat dat de zinnen van mensen wel heel erg weet te begoochelen.

Het land in Heusden

Het kan dus allemaal nog gekker. Was er een vrouw in Heusden, die het land er over in had dat in haar straat de hoofdprijs van de Postcodeloterij was gevallen, terwijl zij geen loten had gekocht. Het grote geld zag ze aan haar neus voorbij en naar haar buren gaan. Dat berokkende haar zoveel psychische schade dat zij nu de gang naar de rechter heeft gemaakt en de Stichting Nationale Postcode Loterij aansprakelijk heeft gesteld voor het door haar gedurende het afgelopen jaar ondervonden leed. En dat hele verhaal werd door haar ook nog eens breed uitgemeten op de vaderlandse televisie ten overstaan van een miljoenenpubliek.

Wordt dit de toekomst of heet dit echt over de top? Ik heb er in ieder geval hartelijk om moeten lachen, minutenlang, maar uiteindelijk ben ik er wel benieuwd naar of er nu iemand uit Heusden is of in haar direkte omgeving die die vrouw nog een hart onder de riem heeft gestoken door tegen haar te zeggen dat ze toch maar goed van zich had afgebeten, dat ze volkomen gelijk had. Of is het toch anders en kan ze zich niet meer met goed fatsoen op straat vertonen? Want de nationale risée heeft ze zich, vind ik, wel gemaakt. Kon die advocaat haar niet tegen haarzelf beschermen of zie ik dat helemaal verkeerd? Misschien is er iemand die deze vrouw van een echt goed advies kan voorzien, want ik kom niet verder dan er smakelijk om te blijven lachen.

Een tweetalige machinist

Er was deze week in Maastricht een ambtenaar van de Inspectie Verkeer en Waterstaat die waarschijnlijk vlak voor zijn jaarlijkse functioneringsgesprek nog even een goede beurt wilde maken. Hij legde in hoogst eigen persoon de drie dagen tevoren met veel feestelijk vertoon door de burgemeester van Maastricht in gebruik genomen Maastricht - Brussel Express stil. Wat bleek het geval? Volgens die ambtenaar zat er een machinist achter het stuur die alleen Franstalig was en dat is tegen de regels. De NMBS, de Belgische Spoorwegen, spraken dit tegen, omdat de man, die inderdaad een Waal was, in spoortechnische aspecten volledig tweetalig was. Niettemin werd de man urenlang door de ambtenaar doorgezaagd op zijn beheersing van de Nederlandse taal.

De NMBS zag zich door deze actie genoodzaakt om halsoverkop een andere tweetalige machinist per taxi te laten opdraven met als gevolg dat die Maastricht - Brussel Express met anderhalf uur vertraging vertrok, dus op het moment dat die trein al hoog en breed in Brussel aangekomen had kunnen zijn. Het gevolg was wel dat veel passagiers hun aansluitingen naar Parijs en Londen misten en de NMBS een aantal claims tegemoet kan zien. En de rimpelingen die die overijverige ambtenaar veroorzaakte, waren niet alleen plaatselijk. Ze bereikten dus ook Brussel, Parijs en Londen en zelfs Den Haag, want natuurlijk was er weer een Kamerlid die hier wel brood in zag en vragen zou gaan stellen aan de Minister van Verkeer en Waterstaat. Hetgeen maar eens te meer bewijst dat als één arm het wil, dan staat het ganse raderwerk stil.

Knoopkans

De mateloze onzin van sommig wetenschappelijk onderzoek lijkt maar niet over te gaan. Soms val je werkelijk van je stoel, terwijl er toch al heel wat rariteiten de revue mochten passeren. Maar het kan allemaal nog gekker, moeten die onderzoekers van de Universiteit van Bristol in Engeland gedacht hebben. Want hoe haal je het anders in je hoofd om na te gaan wat de kans is op knopen in de dunne kralenkettinkjes die in het dagelijks leven aan de gootsteenstop zitten?

En het kon nog niet zo dwaas zijn of ze zagen ook nog kans om een aantal wetmatigheden naar aanleiding van hun proefnemingen met die kettinkjes vast te stellen. Want bij alle kettingen die langer dan negentig centimeter waren, dus tweehonderd kraaltjes telden, was de kans dat ze in een knoop eindigden hetzelfde, namelijk één op vier, terwijl bij kettinkjes tussen de zestien centimeter (met 38 kraaltjes) en de negentig centimeter de kans op een knoop snel groeide naar die één op vier. En dat kwam dan omdat de uiteinden van het kettinkje genoeg ruimte hadden om zich vrij te bewegen en zich rond het midden te snoeren, waarbij het er verder niet meer toe deed hoe groot de ruimte was tussen het uiteinde en het midden van dat kettinkje, als die maar groot genoeg was. Alleen kleine kettinkjes, dus met minder dan 38 kraaltjes bleken niet in de knoop te kunnen raken.

Nou, geweldig interessant allemaal, maar in het dagelijks leven kom je met deze kennis dus geen stap verder. Maar de onderzoekers rechtvaardigden zichzelf natuurlijk weer met verve. Want volgens hen is het wel de eerste keer geweest dat er zo systematisch en zelfs baanbrekend (!) onderzoek is gedaan naar knopen in kettinkjes op de schaal van alledag. Je moet maar durven en kunnen, terwijl er toch alleen maar sprake van is geweest dat een paar mensen een dwaas alibi vonden om zich op andermans kosten van de straat te houden. Niet meer en niet minder.

Bodies

Sinds gisteren is in de Beurs van Berlage in Amsterdam de tentoonstelling "Bodies. The Exhibiton." geopend. Tegen betaling van 22 en een halve Euro kunnen daar tot en met januari volgend jaar 22 opengewerkte Chinezen en ongeveer 200 afzonderlijke organen bezichtigd worden, levensecht, maar geconserveerd volgens speciale technieken. Al vanaf de aankondiging van deze tentoonstelling zo'n maand geleden houdt het doel en het nut van deze vertoning van dode lichamen mij bezig en word ik eigenlijk door twijfels bevangen. Wat wordt ermee beoogd? Wat is het nut ervan? 

Want laten we wel zijn. Afgezien van de lessen biologie en menskunde die vast nog wel worden gegeven op de middelbare school, bieden moderne communicatiemiddelen als televisie, film, foto, tijdschriften en internet voldoende mogelijkheden om zicht te krijgen op alle ins en outs van het menselijk lichaam. Misschien is dat nou net een van die echte verworvenheden van de televisie bijvoorbeeld en nog meer van de commerciële zenders die met al hun medische programma's en de daarin uitgezonden beelden de kijker al behoorlijk op weg hebben geholpen bij de verkenning van het eigen lichaam, hoe onfris en onsmakelijk het er ook soms allemaal uit mag zien. En wie heeft zich niet leren vergapen aan al het bloedige geweld dat de tegenwoordige horror - of misdaadfilm zo kenmerkt? Dus zoveel nieuws kan er niet onder de zon zijn in de Beurs van Berlage dan dat het nog toegevoegde waarde kan hebben voor onze anatomische kennis. Want wat word je er nu werkelijk wijzer van? Is daarom de gewaarwording, zeg maar de sensatie, want meer is het niet, van het zien van een opengewerkt en geconserveerd lichaam per getoonde Chinees wel telkens een Euro en alle ophef eromheen waard?

Zingende Kerstboom

Valkenburg wil de Kerststad onder de Kerststeden zijn en zal dat dan ook zijn dankzij vooral die zingende Kerstboom die staat op het Theodoor Dorrenplein, direkt naast het VVV - kantoor. Want als je er toch uit wil springen, dan is dus niets meer te gek en plaats je dus een Kerstboom, waarvan de kaarsjes elke vijf minuten, van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat, een kerstliedje laten horen om vervolgens in een oorverdovend gesnurk te vervallen en wel zo luid dat het hele plein ermee wordt gevuld. De Valkenburger en meer nog diegenen die aan dat plein werken, worden er misschien harstikke gek van, maar die moeten dat maar voor lief nemen want de passanten, de bezoekers van de Kerstmarkten in hun plaats, blijken er dol op te zijn en ook geld in het laatje te brengen. En dat verzoet veel.

Bovendien is er toch al één concessie gedaan. Want zes weken lang de hele dag aan één stuk door hetzelfde melodietje moeten aanhoren, dat dan ook nog eens onderbroken werd door dat gesnurk, bleek toch te veel voor de gemoedstoestand van de Valkenburger die zijn werk heeft aan dat plein. Het repertoire van de kaarsjes is dus uitgebreid tot twee liedjes, maar of dat tot een halvering van de klachten zal leiden, lijkt nauwelijks voorstelbaar. Misschien verzacht de Euro die wordt gebracht, dan in ieder geval dat leed. Bovendien bedraagt de hersteltijd daarna op zijn minst tien maanden, wat zeker genoeg moet zijn om die twee tot vervelens toe herhaalde deuntjes weer uit het collectieve geheugen van het echte Valkenburg gewist te krijgen.   

Surprise - stress

Hoe verkeerd we zo langzamerhand met van alles en nog wat bezig zijn, wordt wel pijnlijk duidelijk door het bericht dat de Kindertelefoon Limburg op 27 november een Sinterklaas - hulplijn opent. Die lijn is bedoeld voor kinderen die hulp nodig hebben bij het bedenken van surprises en gedichten. De directeur van Telehulpverlening Limburg heeft namelijk gemerkt dat er ieder jaar nogal wat kinderen in de stress schieten, zo vlak voor 5 december. Want iedereen verlangt een leuke surprise. Nou, en als je dan bang bent, dat je die niet kunt maken en niet aan die verwachting kunt voldoen, dan kun je daar volgens de directeur behoorlijk zenuwachtig van worden.

Waarmee Telehulpverlening Limburg en nog meer haar directeur, omdat ze het kennelijk scherper lijkt te zien dan welke ouder ook, een behoefte heeft geschapen en een bron voor een nieuw probleem. Zoveel is in ieder geval zeker. Want zeg maar dat het anders is. Veel hulpverleningsvormen en - instanties lijken eerder te bestaan en voort te bestaan dankzij de problemen, die zij zoal zien of denken te zien, dan dat de samenleving ueberhaupt een signaal om hulp heeft gegeven. Ofwel, zoals bij de Sinterklaas - hulplijn weer eens blijkt, om te bestaan als hulpverlener moet je op zijn minst je eigen bestaansrecht verzekeren, want brood op de plank moet er zijn, al gaat dat ten koste van de zelfredzaamheid van anderen, van kinderen in dit geval. Zo lijkt de hulpverlening steeds meer en steeds beter te werken. Is het niet voor anderen, dan toch beslist voor zichzelf.

Fred Spijkers

  De fameuze schrijver Kafka  wijdde een groot deel van zijn oeuvre aan de burger, die vermalen raakt in de raderen van het staatsapparaat. Paul van Buitenen werd de verpersoonlijking daarvan toen hij strijd ging voeren tegen misstanden in de Europese bureaucratie. Als een Don Quichotte vocht hij tegen windmolens, maar hij wist een overwinning te behalen, een Pyrrhus - overwinning weliswaar. Hij veroverde ook nog eens twee zetels in het Europese Parlement, maar dat was het dan wel. Want vrienden maakte hij niet, alleen vijanden.

En Nederland kent nu ook zijn van Buitenen, Fred Spijkers, een man die de strijd aanbond met de macht van de overheid, een strijd die in 1984 begon en tot de dag van vandaag voortduurt en die zich, zoals gebruikelijk,  onttrekt aan het zicht van de burger, waardoor dat gevecht alleen maar demonischer wordt. Fred Spijkers was in 1984 maatschappelijk werker bij Defensie toen hij de opdracht kreeg om aan een weduwe van een militair te vertellen dat haar man bij een ongeluk met een mijn door eigen onoordeelkundigheid om het leven was gekomen. Hij weigerde dit omdat hij wist dat de springstof ondeugdelijk was. Die weigering om die onwaarheid te vertellen kwam hem duur te staan. Het Ministerie van Defensie liet hem namelijk arbeidsongeschikt verklaren op psychische gronden.

Een lange medische en juridische strijd volgde. Er werden twee aanslagen op zijn leven gepleegd, maar nooit  opgelost en hij werd ook nog eens met de dood bedreigd door de toenmalige staatssecretaris van Defensie, van Hooff. Uiteindelijk kwam in 2002 een overeenkomst tussen Spijkers en het Ministerie tot stand, waarbij aan hem een schadevergoeding van 1,6 miljoen Euro werd toegekend plus een lintje, terwijl Defensie toegaf dat hij en de weduwe van de militair al die jaren waren misleid. Eind goed, al goed, zou je denken. Mooi niet. Het venijn blijkt in de staart van dit conflict te zitten. Vorig jaar ontving Spijkers een belastingaanslag van 915.000 Euro over de schadevergoeding. Afspraak was dat Defensie die zou betalen, maar dat is nog steeds niet gebeurd, omdat hij de kopieën van de aanslag niet zou hebben ingeleverd, zoals was afgesproken. Spijkers had dat echter op 13 oktober 2005 al gedaan. Waarmee hij definitief aan de weet is gekomen dat de overheid echt niet van ons is, maar een machtsapparaat dat iedere burger tot op het bot kan vermalen, want nooit wil verliezen.

Lichtwekker

Dat de Nederlanders een ondernemend volkje zijn, staat buiten kijf. Je kunt het zo gek niet bedenken of ze weten er wel handel van te maken. Neem nu bijvoorbeeld de najaarsblues die we kado schijnen te hebben gekregen met de invoering van de wintertijd, welke ooit eens bedacht is om energie te besparen.  De omvang van dat geschenk, dat akkoord in mineur, lijkt alleen maar toe te nemen naarmate er meer aandacht aan wordt besteed in kranten en tijdschriften.

Want het lijkt waarachtig over een alsmaar groeiend probleem te gaan. Steeds meer mensen schijnen te lijden aan die najaarsdepressie, die weliswaar tijdelijk van aard heet te zijn, maar intussen moet je er toch maar last van hebben, van snelle irritaties, spontane huilbuien, chagrijn, slechte slaap en moeite met het leven en de toekomst, al of niet aangepraat. En dat allemaal door die wintertijd, die een abrupte aanslag is op het bioritme, omdat de hoeveelheid daglicht in een klap met zeker tien procent afneemt met dus een onvermijdelijke negatieve invloed op de aanmaak van het hormoon melatonine, dat bijdraagt tot rust en een gevoel van geluk teweeg kan brengen. Minder licht, een stemming in mineur, dat is de blues en ook het gat in de markt, moeten enkele heldere geesten hebben gedacht.

Zij vonden de lichtwekker uit die de zonsopgang nabootst waardoor natuurlijke prikkels zouden worden toegediend als de ochtend begint en het leven dus een extra sprongetje lijkt te maken. Tussen de 30.000 en 40.000 Nederlanders proberen er al baat bij te vinden en het is zo zeker als wat dat wanneer nog maar vaak genoeg over deze depressie wordt geschreven en het probleem nog alleen maar tot een groter probleem wordt verheven, de lichtwekkers de schappen uit zullen vliegen. En de bedenkers en makers ervan? Die lachen zich hartstikke rot en hebben dus allesbehalve last van die veelbesproken najaarsblues, die na dit weekend met de invoering van de wintertijd dus weer op uitbreken zou moeten staan.

Ig-Nobelprijzen

Als parodie op de Nobelprijzen worden jaarlijks ook de zogenaamde Ig-Nobelprijzen toegekend, in tien categorieën van wetenschap, door de Harvard University in Boston (VS) aan onderzoeken die niet herhaald kunnen of mogen worden, die de wetenschap onwaardig (ignobel) zouden zijn. Dit jaar waren er twee opmerkelijke prijswinnaars, opmerkelijk vooral gemeten naar de inhoud en resultaten van hun onderzoek.

Allereerst werden twee Wageningse entomologen, Bart Knols en Ruurd de Jong, beloond voor hun onderzoek naar de aantrekkingskracht van Limburgse kaas op de malariamug. Zij bewezen dat die mug wordt aangetrokken door de menselijke voetengeur. Het is bekend dat Limburgse kaas, die in die streek ook wel stinkkiès wordt genoemd, ruikt naar zweetvoeten, waardoor zij gemakkelijk de konklusie konden trekken dat die Limburgse kaas goed als lokmiddel en dus als bestrijdingsmiddel tegen die schadelijke mug gebruikt kan worden.

Een andere laureaat was F. Fesmire van de University of Tennessee, omdat hij een wel heel curieuze en tegelijk effectieve remedie tegen aanhoudende hik had gevonden. Toen bij een patiënt niets meer hielp, stak hij een vinger in diens anus, waarna de hik acuut stopte. Door de nervus vagus krachtig te stimuleren kan deze belangrijke zenuw namelijk die rol spelen. Maar Fesmire ontdekte een nog sterkere stimulans voor die nervus vagus en ook een probater middel tegen aanhoudende hik: een orgasme. 

Kijk, dat is nu eens wat anders dan die luchtfietserij waarin de moderne wetenschap meer en meer lijkt uit blinken. Hier kan de gemiddelde leek tenminste wat mee. Dit is wat je noemt het puikje van de toegepaste wetenschap, dat dan ook terecht die Ig-Nobelprijs heeft verdiend.

Mulisch

God verhoede het dat men het vandaag in Stockholm in zijn hoofd haalt om aan hem de Nobelprijs voor de Literatuur toe te kennen, hoewel hij in zijn niets verhullende onbescheidenheid zegt er intussen gezien zijn leeftijd aan toe te zijn. Ja, je moet maar durven. Maar wat kan je anders verwachten van iemand die er ook geen been in zag om dagelijks zijn naam in 'Américain' in Amsterdam en liefst nog vaker te laten omroepen? De man die de laatste vijf jaar als schrijver niets meer van betekenis heeft gepresteerd, maar meer bezig was met zijn eigen exposure als dandy in deze nieuw eeuw. Ten slotte kende hij blijkbaar wel zijn klassieken. En om je op zo hoge leeftijd nog te willen afficheren als een van de eerste echte Nederlandse allochtonen, zegt meer dan genoeg.

Misschien is het daarom wel haast symbolisch te noemen dat planetoïde 10251 eergisteren naar hem is vernoemd. Want hoewel Mulisch - dat was namelijk de naam - beweerde het gevoel te hebben nu de hemel te hebben bereikt en met die naamgeving een forse troostprijs te hebben ontvangen, mocht die hem toekomende Nobelprijs niet worden toegekend, feit blijft het dat die planetoïde zich ergens ver weg tussen Mars en Jupiter bevindt en daar in een baan om de zon draait. Ofwel, Mulisch heeft voorgoed zijn welverdiende plaats in het universum gekregen, want zo'n planetoïde is in die oneindigheid, in dat eeuwige niets een minuscuul, nietszeggend object, dat gewoon veel en veel te klein is om een planeet te mogen heten, om tot de groten gerekend te mogen worden. En daarom heeft ze de enige naam gekregen, die bij haar paste, Mulisch.

Uitgestelde finale

Er zijn berichten die te hilarisch zijn dan dat je ze nog moet voorzien van commentaar. De inhoud van het volgende bericht laat niets aan duidelijkheid te wensen over en spreekt voor zichzelf. Alleen de vraag in welke kategorie het ingedeeld moet worden, speelde even. 'Knipoog', 'Sport', 'Geschiedenis' of 'Curiosa'. Je kunt er eigenlijk alle kanten mee op, maar komisch en vooral curieus blijft het wel en dat nota bene bij Duitsers, die hier de Engelsen op hun eigen terrein, de ingetogen humor, de loef af proberen te steken. Lees maar eens mee:

"Het heeft straks 113 jaar geduurd, maar in 2007 wordt eindelijk de finale om het Duits landskampioenschap van 1894 gespeeld. Viktoria 89 en 1.Hanauer FC plaatsten zich in de 'oerjaren'van het voetbal voor de Duitse eindstrijd, maar speelden nooit tegen elkaar. 1.Hanauer kon de financiën voor de reis naar Berlijn niet bij elkaar krijgen, waarna de voetbalbond Viktoria 89 aanwees als landskampioen. "We hebben nu eindelijk het geld voor de reiskosten bij elkaar en willen alsnog die wedstrijd spelen", verklaarde de huidige voorzitter van 1.Hanau FC. Viktoria en Hanau behoren tot de oudste clubs van Duitsland."

Heb ik iets teveel gezegd? Bijna te mooi voor woorden. Toch? Om met een andere komiek te spreken.

Een echte Verlosser

Paus Benedictus heeft het lijden en het verdriet van vele gezinnen verlicht en verzacht en dat ook nog eens in een handomdraai, met een pennestreek. Hij heeft het 'voorgeborchte' ofwel de limbus afgeschaft waardoor de zielen van miljoenen doodgeboren kindjes alsnog rechtstreeks naar de hemel kunnen gaan. Zo gemakkelijk schijnt dat te regelen te zijn. Tot nu toe was het volgens de Rooms-Katholieke traditie namelijk zo dat de zielen van kinderen die voor of kort na de geboorte overleden, zonder de doop te hebben ontvangen, niet direkt naar de hemel gingen omdat ze niet door de doop van de erfzonde waren gereinigd. Ze gingen ook niet naar de hel omdat ze geen kwaad hadden bedreven. Zij kwamen in het 'voorgeborchte' terecht, waarmee hun lot onbestemd was geworden.

Aan die onzekerheid is met dit enkele gebaar nu een eind gekomen. Voor het overige blijft alles bij het oude. Dat wil zeggen dat het voorportaal van de hel wel blijft bestaan voor de mensen die leefden voordat Christus op aarde kwam. Het is maar dat iedereen dat nog even goed weet. Maar intussen kan Benedictus er weer even tegen: hij heeft de zieltjes van miljoenen doodgeboren kindjes tenminste gered. Er zijn vast dagen geweest dat hij het voor minder zal hebben gedaan.........

Muzikale smaak

Er schijnt volgens een Engels onderzoek een verband te bestaan tussen muziekvoorkeur en levensstijl. Twee voorbeelden. Hiphop- en danceliefhebbers wisselen het vaakst van seksuele partner en gebruiken het meest drugs, terwijl liefhebbers van musicals het braafst zijn; zij gebruiken de minste drugs en overtreden zelden de wet. Zeg me dat het niet waar is.

Schuddebeurs

Zeeland kent twee gehuchten met dezelfde naam. Tamelijk curieus toch in eenzelfde provincie. Eén op Schouwen - Duiveland en één in Zeeuws - Vlaanderen, vlakbij Hulst en allebei heten ze Schuddebeurs. Die gelijkenis is des te opvallender, want hoe krijg je het als provinciaal bestuur voor mekaar om zo'n naam twee maal toe te laten in een gebied, dat bepaald niet overloopt van gehuchten, dorpen, gemeenten en steden?

Fietsersbond

Alweer zo'n raar verhaal. Onderzoekers van de Fietsersbond hebben geconstateerd dat Protestanten meer fietsen dan Katholieken. In steden als Zwolle, Meppel en Middelburg wordt aanmerkelijk meer gefietst dan in steden als Landgraaf en Maastricht. Zij zoeken de verklaring daarvoor door het geloof op te vatten als indicator voor de cultuur of mentaliteit van een bepaalde streek. Dat wil dus enerzijds zeggen "Calvinistisch en meer principieel" en anderzijds "Bourgondisch en waarom moeilijk doen als het makkelijk kan". En zij voelen zich in die konklusie nog gesterkt door hun waarneming dat er in protestants - christelijke gemeenten niet alleen meer wordt gefietst, maar dat die gemeenten ook een beter fietsbeleid kennen.

Het zal allemaal best wel waar zijn, maar hoe moet ik dit nu plaatsen tegen de achtergrond van het feit dat de ontkerkelijking in Nederland zo ver om zich heen grijpt, dat èn Katholieken èn Protestanten, de aktief belijdenden wel te verstaan, nog maar een kleine minderheid van de bevolking vertegenwoordigen die net zo groot is als de groep Mohammedanen? Waar staat dit onderzoek dan nog voor? En wat blijft er van al die konklusies over in een stad als Amsterdam, waar meer musea dan kerken zijn en waar het aantal fietsers het aantal inwoners lijkt te overtreffen? Trouwens, zou het bij de onderzoekers zijn opgekomen dat de aard van het terrein in Limburg nu eenmaal minder uitnodigt tot fietsen dan op Walcheren of in Drenthe? Naar welke uitkomst heeft die Fietsersbond nu eigenlijk toe willen redeneren of rekent ze luchtfietserij misschien ook al tot haar aktiviteiten?

Proporties

Over proporties gesproken. Een te lange vakantie is de Braziliaanse voetballer Ricardo Olivieira duur komen te staan. Omdat hij zich negen dagen later meldde dan was afgesproken, legde zijn club Betis Sevilla hem een boete op van 1 miljoen Euro, waarbij een betaling in termijnen werd uitgesloten. Blijft voor Olivieira te hopen dat hij het bedrag niet in contanten hoeft te voldoen.

Excessen

Nu vier zwangere vrouwen te kennen hebben gegeven dat zij hun kind willen baren tijdens de openluchtmis die paus Benedictus XVI op 12 september in het Duitse Regensburg zal opdragen, wordt het hoog tijd dat wij in het Westen onze mond gaan houden over de excessen die zouden plaats vinden in al die niet - Christelijke godsdiensten. Wij kunnen er net zo veel van. Nog even en de brandstapels zijn hier ook weer terug. Het aansteken van een verkeerd en kort lontje kan precies dat verschil maken.

Winkelwagentje

Nadat ze de discussie over het verplicht stellen van een helm voor fietsers op gang heeft gekregen, lijkt het alsof de Stichting Consument en Veiligheid echt buiten haar oevers is getreden en het gevoel voor maatvoering is verloren. Want nog geen drie dagen later komt ze met een volgend - weliswaar vrijblijvend - advies dat gegeven wordt aan supermarkten en andere winkelbedrijven. En vanzelfsprekend worden er weer ongevallencijfers van overal en nergens bijgehaald, waardoor er volgens die Stichting in feite niet aan te ontkomen valt dat winkelwagentjes worden voorzien van veiligheidsgordels voor peuters en kleuters, die immers meestal beweeglijk zijn.

Gezien het daar heersend realiteitsgehalte van denken, waar we nu dus kennis mee kunnen maken, staat ons wat deze Stichting betreft dus nog heel wat te wachten om ons welzijn, onze gezondheid en onze veiligheid te waarborgen: mondkapjes, veiligheidsbrillen en - schoenen, gebits - en gehoorbeschermers, kniestukken, etc. Want reken er op dat ze bij die Stichting de piramide van Maslow van voren tot achteren, van onderen tot boven en van alle kanten kennen. Dat lijkt in ieder geval geen twijfel meer te lijden en dat zullen we met zijn allen te weten komen ook.

Arme dieren

Ik wilde eigenlijk aan dit bericht geen commentaar toevoegen en het voor zichzelf laten spreken. Want het is zonde om er verder tijd en aandacht aan te besteden. Daarom citeer ik het alleen maar voor diegenen die er nog geen kennis van hebben genomen en om te laten zien waar volwassen mensen of wat daarvoor denkt door te gaan, zich in alle ernst mee bezig kunnen houden en daar ook anderen mee menen te moeten lastig vallen, tot aan de politiek toe, waar toch, naar te hopen valt, andere prioriteiten zullen gelden.

"Het bureau Wonder - daar gaat het namelijk om - dat zich ten doel stelt plezier te maken met de samenleving en dat eerder het project Burgerbuddy lanceerde, waarbij een ambtenaar of politicus werd bijgestaan door een burger, is nu een campagne onder de naam 'Sex voor Dieren' begonnen. Onderliggende gedachte van de campagne die ondersteund wordt met posters, petities en acties, is dat honderden miljoenen dieren in Nederland worden gehouden en dat slechts een klein deel daarvan de kans krijgt om zich seksueel gezien vrijelijk te ontplooien.

Jaarlijks sterven er in ons land miljoenen dieren als maagd en dat vindt het bureau Wonder stuitend omdat die dieren hard voor ons werken en onder meer vlees, wol, melk, eieren en goed gezelschap leveren. Daarom hebben dieren recht op goede arbeidsomstandigheden en plezier in hun leven. En daar hoort nu eenmaal een gezonde vrijpartij bij. De dierenliefhebbers willen het recht op seks voor dieren op de politieke agenda krijgen. Met een handtekeningenactie proberen ze een burgerinitiatief in de Tweede Kamer af te dwingen." (bron: www.nu.nl)

En toen wilde ik het toch maar heel stil laten zijn, omdat ik me geneerde voor de larie die mensen dus kunnen produceren. En ook nog zonder enig voorbehoud. Arme dieren, dat ze soms en ook met dit soort mensen te maken krijgen.

Pinconcert

Ik kan er niets aan doen maar ik kan me echt leukere dingen bedenken dan het pinnen van geld. Ik krijg dan namelijk steeds dat rottige gevoel dat ik mezelf voor een paar honderd Euro lichter maak, dat ik een dief ben van mijn eigen portemonnee. Ik word er niet vrolijker van. En het zou mij ook niets verbazen als het anderen net zo verging. Ik weet het bijna wel zeker dat al die hoofden bij het pinnen op onweer staan, want hoe komt men anders bij een bank op het idee dat het pinnen leuker moet worden? En wat heeft men daar dan op bedacht?

Nou, die bank wil bijvoorbeeld muziek laten maken bij pinautomaten. De aftrap daarvoor wordt deze week al gegeven op de Markt in Maastricht, waar de band 'Solo' zal optreden om het pinnen voor klanten van de SNS Bank wat op te leuken, wat lolliger te maken. Je moet het maar verzonnen krijgen. Het zal mij hopenlijk niet overkomen dat ik ooit eens mijn flappen onder begeleiding van een snoeiharde gitaarriff moet tappen om nog maar van erger bokkensprongen en gedachtenkronkels bij die bank te zwijgen. Want dan ga ik net zo lief terug naar af om mijn ouwe sok weer in ere te herstellen.

De helm

Er gaat geen dag voorbij of er wordt wel een nieuw idee gelanceerd dat moet bijdragen tot ons geluk, ons welzijn en onze veiligheid. Iedere organisatie, iedere belangenvereniging, en we hebben er wat van in dit land, vindt het wiel uit en meent dat te moeten ventileren. Nu is er een club, Consument en Veiligheid, die er voor pleit om het gebruik van een helm voor fietsers te verplichten. Gekker moet het niet worden, maar ja, je bestaat als organisatie, als belangenvereniging, dus moet je de rechtvaardiging van je eigen bestaan blijkbaar toch ergens aan ontlenen. En dat betekent dat er zo nu en dan spraakmakend lawaai wordt gemaakt. Daarom waarschijnlijk nu deze lumineuze gedachte.

En natuurlijk is zo'n idee ergens op gebaseerd, is het niet geheel onzin en is het aan feiten ontleend. Maar laten we  wel zijn. Al honderd jaar wordt er in dit land gefietst. Geen land dat fietsgekker is dan juist dit land. Tot nu toe werd dit nog altijd zonder helm gedaan. Dus is de vraag gerechtvaardigd waar deze claim nu opeens vandaan is gekomen. Wie heeft dit bedacht en vooral waarom? Moet dan werkelijk elk risico in ons leven afgezekerd of verzekerd gaan worden? En worden we van al die zekerheid en veiligheid zoveel gelukkiger? Het zal toch niet waar zijn?

Nog erger en de andere kant op geredeneerd. Zo'n helm maakt de fietser alleen nog maar bewuster van de risico's die hij loopt, en geeft hem zeker niet dat verhoogde veiligheidsgevoel. Bovendien ziet hij zich ook nog eens voor joker staan. En wat is de volgende stap? Dat de voetganger ook zo'n ding op zijn kop moet gaan zetten? Want die ontmoet met al dat verkeer om hem heen natuurlijk ook flinke gevaren. Kom op dus. Allemaal flauwekul, tenzij voor kinderen en wielrenners en dat is dan meteen de limit. Want je zou waarachtig gaan denken dat we nog beter met de helm geboren konden zijn.

De sneltram

Hoewel de werkelijkheid al absurd genoeg is, zijn wij stervelingen niet te beroerd om daar nog een extra slinger aan te geven. Daarvan getuigt het verhaal van die reiziger die dagelijks de sneltram nam. Het viel hem op dat die sneltram vaker, hoewel niet druk bezet, met grote vaart de halte passeerde waar hij stond, een drukke halte. Toen dat maar bleef doorgaan, belde hij, nieuwsgierig geworden, naar het vervoersbedrijf, waar hij te horen kreeg dat de trams inderdaad niet stopten om te voorkomen dat de dienstregeling in de war zou komen. Nou, als dit geen pareltje is...

"Het is me wat"

Het Rotterdamse Museum Boymans Van Beuningen ontpopt zich meer en meer tot een asiel, een opvangcentrum voor bedreigde kunstwerken. Na een werk van McCarthey is het nu de beurt aan "Het is me wat" van Wim T. Schippers om in bescherming te worden genomen. Dit kunstwerk is een boven zijn sokkel zwevende steen welke van 1999 tot 2005 in de hal van het Minsterie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport (VWS) heeft gestaan. De steen was daar niet meer te handhaven omdat ambtenaren die zwevende steen steeds uit zijn positie duwden.

Dit is de officiële versie, maar de praktijk laat zien dat het allemaal nog treuriger is. Want voortdurend werden er in die hal rond de sokkel proppen papier en karton gevonden waarmee de rijksambtenaren op de zweefsteen van persschuim schoten en zo in feite bezig waren om kunst moedwillig te vernielen. En dan te bedenken dat uit de koker van diezelfde ambtenaren, diezelfde volwassen mensen het nieuwe zorgstelsel is gekomen. Dan wordt meteen alle ellende daaromheen duidelijk. Is het dan nog een wonder dat zo een kleuterklas maar één baas kon hebben, namelijk het grootste kind van allemaal, de onderdeur van het kleinste formaat: Hansje Hoogervorst?

Unboxing

De zinloosheid, de verveling, de decadentie die inherent is aan het consumentisme, wordt bijna nergens beter geïllustreerd dan op de site www.unboxing.com. Daar kan namelijk minutenlang gekeken worden naar iemand die zijn nieuwste mobiele telefoon uitpakt, stap voor stap: doosje open, telefoontje uit het plastic halen, simkaartje erin, batterij erop, apparaat aan, knopjes indrukken, inzoomen op het schermpje. Dat heet dan unboxen, waarvoor in het Nederlands de naam 'Uitpakparty' is bedacht.

Het is maar één voorbeeld, want er schijnen al grote hoeveelheden van dit soort filmpjes, waarin mensen hun nieuwste aankoop van hun verpakking ontdoen, in omloop te zijn op internet. Het lijkt zich zelfs tot een rage te ontwikkelen. Op de fotosite www.flickr.com is bijvoorbeeld een heuse 'unboxing' - groep met nu al 179 leden actief met fotoreportages van uitpakrituelen.

Gekker moet het alsjeblieft niet worden. Ik heb er even over gedacht om dit logje te plaatsen in de categorie "Links". Bij nader inzien leek mij dat toch te veel eer. Het werd de categorie "Curiosa". Want mensen die zich met deze flauwekul onledig houden en er zelfs een dagtaak van maken, horen nergens anders thuis dan bij de hansworsten, bij de dolfijnentherapeute, de tuinslangblazer, de knuffelvestendrager en dan doe ik die laatsten daar onrecht mee, omdat zij nog iets van zichzelf te bieden hebben, terwijl die unboxers niets meer zichtbaar maken dan een hol vat en daar ook nog trots op lijken te zijn. En dat is met recht curieus en vooral ernstig te noemen.

De poepluier

Breaking news. Zonder meer opzienbarend. Amerikaanse en Australische wetenschappers hebben via onderzoek aangetoond dat moeders veel minder afkeer hebben van de poepluiers van hun eigen baby dan van die van een 'vreemd kind'. Ze hebben dat gemeten aan de hand van de door hen ontwikkelde 'walgingsfactor'. Gezien het succes van hun onderzoek zullen zij op dezelfde wijze gaan kijken of vaders hun eigen kind ook liever verschonen dan de baby van een ander. Het gaat de goeie kant op met de wetenschap. Nog even en ze maakt duidelijk waarom het gras bij de buurman altijd groener is en waarom water nat hoort te zijn.

Jong geleerd...

Tussen de dagelijkse portie komkommers vond ik het onderstaande bericht, waarvan ik weer met volle teugen heb zitten genieten, hoewel het natuurlijk een hoog Broodje Aap - gehalte heeft:

"Een zesjarig jongetje uit Nieuwendijk (Noord-Brabant) heeft gisterochtend gemerkt dat autorijden iets moeilijker is dan het op het eerste gezicht lijkt. Hij had de autosleutels van zijn vader weten te bemachtigen en was erin geslaagd met de auto weg te rijden. Nadat hij ondermeer tegen een lantaarnpaal was gereden, eindigde zijn avontuur via een aantal voortuinen tegen een gevel in de Van der Steltstraat in zijn woonplaats. Niemand raakte gewond, maar de auto was zwaar beschadigd. In een gesprekje met de politie vertelde de jonge chauffeur dat hij naar zijn oma op weg was."

Truc speciaal

Ik blijf genieten van dit soort berichten en zal ze daarom met het grootst mogelijke plezier blijven publiceren en overnemen.

"Een gevangene is erin geslaagd om wel erg simpel te ontsnappen uit de gevangenis van de Brusselse deelgemeente Vorst. Hij gaf zich doodleuk uit voor zijn celgenoot, die vrij had moeten komen. De gevangenisdirectie had de verwisseling niet in de gaten. Pas toen de celgenoot na een half uur vroeg om zijn vrijlating, kwam het bedrog aan het licht. De ontsnapte gevangene werd verdacht van een reeks gewapende overvallen. Zijn proces moest nog beginnen."

Houdini

Omdat de boog niet altijd gespannen kan zijn, zomaar een zomers niemendalletje:

"De achttien jaar oude python Houdini zag er deze week wat pips uit, vond diens eigenaar Karl Beznoska uit Ketchum, in de Amerikaanse staat Idaho. Toen ontdekte Karl dat het elektrische dekbed dat de 27 kilogram zware slang warm moest houden, niet meer in zijn kooi lag. Een rontgenfoto bij de dierenarts wees uit dat het beest de tweepersoonsdeken had opgegeten, compleet met bedrading en bedieningspaneeltje. Een dierenarts voerde een spoedoperatie uit om de 3,6 meter lange Houdini van zijn last te bevrijden."

Cinefiel

Je kunt het zo gek niet bedenken of het wordt wel gecertificeerd tegenwoordig. Nu is het de beurt aan de filmfanaat, als het tenminste aan het Britse blad 'Radio Times' ligt. Want de echte cinefiel moet volgens dat blad op zijn minst 'Casablanca', 'Pulp Fiction' en 'The Cabinet of Dr. Caligari' gezien hebben. Maar meetellen als filmgek doe je pas als je aan dit lijstje in ieder geval nog de titels 'Armageddon', 'High Noon', 'Rear Window', 'Bonny and Clyde', 'Shoah' en 'Un Chien Andalou' kunt toevoegen. Het lijkt mij sterk als er nog iemand anders dan de bedenker van dit fraais in aanmerking komt voor het certificaat dat hij zichzelf alvast maar heeft toegekend. Maar of hij nu filmgek is of gek door de film, dat vertelt de geschiedenis verder niet.

Op zijn post

Om de zoveel jaar wordt er een nieuwe slogan uitgevonden door management - goeroes, waarmee medewerkers van een bedrijf weer aan de praat moeten worden gehouden, de tent moet blijven draaien en liefst nog meer winst gaat maken. Zo'n gevleugeld gezegde luidt bijvoorbeeld de laatste jaren dat iedere medewerker in feite moet acteren alsof hij een ondernemer is, alsof hij met zijn werk een eigen toko heeft, alsof hij zijn eigen baas is. Dat dat tot uitwassen kan leiden bleek een dezer dagen in Sheffield in Engeland.

Een postbode uit die plaats, die zijn werk mee naar huis nam, kreeg namelijk negen maanden celstraf aan zijn broek. Hij had meer dan 34.000 brieven en pakjes niet bezorgd, maar mee naar huis genomen en die poststukken opgeslagen in zijn kelder, achterkamer en schuur, niet om zich er aan te verrijken of waardevolle dingen er uit te halen, maar omdat hij zijn werk niet aan kon. Toen de politie zijn huis kwam doorzoeken, bleek dat er poststukken lagen die al vijftien maanden geleden waren verzonden. Er was een vrachtwagen met een laadvermogen van zeven ton nodig om alles naar een postkantoor te brengen.

En hoe had het zover kunnen komen? Het werk werd hem teveel, zei die postbode, het was een te hoge dagelijkse belasting aan het worden. En omdat hij van zijn baas had geleerd dat hij zijn werk als zijn eigen winkel moest zien, had hij daaruit afgeleid dat hij zijn eigen baas was, dus zijn eigen beslissingen kon nemen. Nou, daar sta je dan als eenvoudige postbode die de stalorders van zijn baas te letterlijk neemt en korrekt denkt uit voeren. Dat roept dus de vraag op wie hier eigenlijk schuldig is, die simpele ziel van een postbezorger of die baas die even lekker snel de moderne manager tegenover zijn medewerkers wilde uithangen?

Thuisvoordeel

Volgens een Amerikaans wetenschapper berust het 'thuisvoordeel' in de sport mogelijk op de aanmaak van extra testosteron en cortisol en op het basale instinct om het eigen territorium te verdedigen. De extra cortisol wordt aangemaakt vanwege de bovenmatige druk om bij een thuiswedstrijd te moeten presteren onder de ogen van familie en bekenden. Handig om dit te weten nu het WK Voetbal op een oor na is gevild, maar het zijn wel typisch de conclusies van iemand die een uitwedstrijd speelt.

Marlies

Onder het motto "warhoofden en wartaal" presenteer ik af en toe een voorbeeld daarvan. Nu  ben ik me toch een exemplaar in het Zuid-Limburgse land tegengekomen dat qua rariteit en absurditeit niet ver verwijderd is van het predikaat 'eeuwigheidswaardig' ofwel om nooit meer te vergeten. Het is ene Marlies uit Sint Geertruid die Dolfijnen - en Maria - Energie Workshops houdt.

Die workshops geeft ze aan huis, waar weliswaar noch dolfijnen noch Maria fysiek aanwezig zijn, maar hun energie des te meer. En deelnemers verwerven die energie via oefeningen en meditatie tijdens die workshops en voelen dan heel snel dat blokkades in hun lichamen worden weggenomen, waardoor ze een ander mens worden. Marlies geeft die energie door. Maar hoe komt ze aan die energie?

Op de eerste plaats heeft ze daarvoor naar haar zeggen een heel lange weg moeten gaan en veel opleidingen moeten volgen. Ze verdiepte zich in een kristaltherapie en in mediteren. Daardoor zag ze een paar jaar geleden tijdens een meditatie opeens allemaal dolfijnen, waarna ze besloot om naar een dolfijnenhealing te gaan en naar de Amerikaanse Dolfin Heart World School. Verder heeft ze op La Palma drie dagen tussen de dolfijnen gezwommen, waardoor er toen heel veel energie van die dolfijnen in haar is gekomen. Die energie, die energiestroom en die van Maria - waarvan ze overigens niet aangeeft hoe ze daaraan gekomen is, dus zal ze die wel onbevlekt ontvangen hebben - draagt ze tijdens de workshops en de healings over aan anderen. 

En dit gebeurt allemaal in Sint Geertruid, ver weg van de bewoonde wereld, zo ver weg dat een normaal denkend mens er niet over zou denken om er te komen. Dat is maar goed ook, want onze lieve heer moet niet teveel van dit soort kostgangers krijgen. Eén zo'n Marlies is ruimschoots voldoende. Meer hoeft er echt niet gezweefd en gebazeld te worden.

Maagdelijkheid

Een bericht dat precies past op deze zondag die zwanger lijkt te zijn van naderend onheil en onweer.

'Een Britse verzekeringsmaatschappij heeft de polis van drie nonnen opgezegd, die zich hadden verzekerd voor het geval ze in de voetsporen van Maria zouden treden. De nonnen geloven in de terugkeer van Jezus Christus en verzekerden hun maagdelijkheid, wanneer een van hen de hoofdpersoon van een onbevlekte ontvangenis zou worden. Om de opvoeding van de teruggekeerde messias te kunnen bekostigen, sloten de drie zusters in 2000 een polis af voor een miljoen pond (1,4 miljoen Euro). De drie nonnen hadden in die polis vast laten leggen dat ze zelf zouden bewijzen dat het werkelijk God was van wie een van hen maagdelijk zwanger zou zijn. Na veel klachten uit de katholieke gemeenschap zegde de verzekeringsmaatschappij de polis dus op.'

Omdat het bericht te zeer voor zichzelf spreekt, doet mijn commentaar erop er niet zoveel toe. Maar als ik iets over het hoofd heb gezien, en dat sluit ik niet uit omdat dit zover van mij af staat, dan hoor ik dat graag

Bommetje

De mens moet het kind in zich koesteren, maar niet cultiveren en er vooral niet mee koketteren, zoals die 38 - jarige Hoensbroekenaar Cees Gelderland wel deed. Al elf jaar komt hij als zwemliefhebber met grote regelmaat, net niet dagelijks, in het plaatselijke bad Otterveurdt om zich daar te amuseren met het maken van bommetjes. In het ondiepe, waar het water maximaal één meter diep is, om het maximale effect te bereiken en dat is om het plafond van het zwembad nat te maken. Hij doet het soms in zijn eentje, soms met zijn zoon Scott en andere keren weer met zijn vriendenclubje op een zondagmiddag. En dan kan het wel eens zo zijn dat zo'n man of tien, vijftien aan de lopende band bommetjes aan het maken zijn.

Wat anderen ervan vinden, lijkt Cees, het kind in Cees dus, niet erg bezig te houden, want hij beschouwt zijn bezigheid als waterpret en als echt iets anders dan het gooien van bakstenen of meubilair in het water, zoals ook nergens staat dat het maken van bommetjes niet mag. En dan mag het dus volgens Cees, maar wel volgens Cees alleen. Want na veel gesoebat, alle mogelijke verzoeken om er mee te stoppen, kwam er uiteindelijk dat bommetje, die druppel, die de emmer deed overlopen en er toe leidde dat Cees Gelderland zich de komende drie maanden in geen van de dertien Zuid-Limburgse zwembaden hoeft te vertonen.

Triest en zielig voor dat kind in Cees, maar als pleister op de wonde mocht hij tranen met tuiten huilen in Dagblad de Limburger, dat niet te beroerd bleek om dit klein leed  prominent ruimte in haar kolommen te bieden, omdat ze blijkbaar nog altijd haar reputatie van het "sufferdje" wil blijven koesteren.

Kanaries

Een interessant, maar tegelijk overbodig bericht, omdat ik niet zou weten wat ik er verder mee moet en kan. Wat is het geval? Kanaries blijken namelijk grotere eieren te leggen als zij mooi zijn toegezongen door een mannetje. Hoe aantrekkelijker het liefdeslied, des te groter het ei, concluderen wetenschappers na onderzoek. De deskundigen stelden vast dat de vrouwtjes zelfs op 'sexy' liedjes reageren als er geen partner in de buurt is. Ze nemen dan een copulatiehouding aan. En als er helemaal niet is gezongen, zijn de eieren kleiner. Maar wat zou nu het meest helpen? Dat mannetjes een hogere toon aanslaan of toch een toontje lager zingen....

Hitler slachtoffer?

Er is weer een bijzondere bijdrage geleverd aan de moderne geschiedschrijving. Uit dagboeken van zijn jongere zuster is gebleken dat Adolf Hitler een traumatische jeugd heeft gehad, waarin hij bij voortduring zwaar zou zijn mishandeld door zijn vader Alois. Het trauma zou zo ernstig zijn geweest dat het zich vertaald zou hebben in alle monsterlijkheden van het Derde Rijk of zoals de Britse wetenschappers Timothy Ryback en Florian Beierl het zeggen: "Dit is een beeld van een totaal dysfunctioneel gezin zoals het publiek niet eerder heeft gezien. De terreur van het Derde Rijk werd voorbereid in Hitlers eigen huis en later opgediend op het wereldtoneel." Typisch mosterd na de maaltijd, waar niet om is gevraagd en die er ook helemaal niets toe doet. Laten we het daar maar op houden.

Een rekensom

  Het redigeren van een eenvoudig bericht is ook niet meer voor iedereen weggelegd. Het lijkt soms zulke onoverkomelijke moeilijkheden op te leveren dat de inhoud voor de doorsnee leek niet meer te ontcijferen is, zoals dat, althans bij mij, het geval was bij dit bericht:

"Aan de Europa - enquete van het kabinet via internet deden relatief teveel tegenstanders van de Europese Grondwet mee, waardoor de uitslag verminderd representatief is. De onderzoekers blijken een simpele rekenfout te hebben gemaakt. In het onderzoek dat minister Bot afgelopen vrijdag presenteerde, wordt gesproken van een extreem goede benadering in de enquete van de marge tussen ja- en nee-stemmers die vorig jaar tijdens het referendum over de Europese Grondwet bestond. Omdat 61,1 % destijds tegen stemde en 38,2 % voor,  is deze marge volgens onderzoeksburo Anker Solutions 32,9%. Dit komt opmerkelijk dicht in de buurt van de 33,3% waarop het bureau uitkomt na correctie van de onderzoeksresultaten van de internetenquete. Echter, 61,1% min 32,8% is niet 32,9% maar 22,9%. Volgens onderzoeksbureau Interview-NSS toont dit aan dat er een te grote groep tegenstemmers meedeed aan het onderzoek."

Het zal mij werkelijk benieuwen wie dit bericht in deze versie meteen heeft begrepen. Ik ben er eerlijk in. Ik heb het ettelijke malen moeten lezen voordat ik de portee ervan een beetje begon door te krijgen. Ik hoop niet dat dat aan mij ligt.

Vetklep

Het woord 'vetklep' spookt een 56 - jarige Nederlander die net over de grens in Herzogenrath woont, al sinds 2000 door het hoofd. Toen kreeg hij dat woord naar zijn hoofd geslingerd door een agente in Kerkrade. Hij maakte daar toen een zaak van, maar het gerechtshof vond 'vetklep' geen belediging.
In 2005 beet hij een politieman dat woord 'vetklep' ook toe in de veronderstelling dat dat dus ongestraft kan. Mooi niet dus. En nu zit hij met de gebakken peren: 220 Euro boete. Hij laat het er echter niet bij zitten en stapt naar het gerechtshof, dat zich in hoger beroep opnieuw over een 'vetklepkwestie' zal moeten buigen. Als hij in het ongelijk wordt gesteld, gaat hij er mee tot aan de Hoge Raad. Dan valt daar tenminste ook eens wat te lachen....

Rare producten

Het is vaak verbazingwekkend om te zien waar mensen in volle ernst en toewijding een dagtaak aan hebben. Zoals die projectleider van de Wageningen Universiteit, onder wiens verantwoordelijkheid er wordt gezocht naar speelgoed voor varkens om daarmee bij die dieren de verveling te voorkomen. In dit kader worden er al verschillende ballen uitgetest bij een varkensbedrijf en de verwachting van de projectleider is dat de varkens het heel leuk zullen vinden.
Of die vertegenwoordiger van de Vissenbescherming die actie voert tegen de goudvissenkom, welke hij als een martelwerktuig betitelt dat de vis een verwrongen beeld van de wereld om hem heen voorschotelt, hem dwingt om rondjes te zwemmen en dus de verveling (alweer) in de hand werkt. Dus moet de kom verboden worden en vervangen door een vierkante bak.
En ten slotte is er dan nog die sales manager die zich er voor beijvert om in en bij elke woning een zogenaamde schoonloopzone te verwezenlijken door middel van schoonloop - en droogloopmatten. Want dat is geen overbodige luxe, omdat onderzoek volgens hem heeft uitgewezen dat bij droog weer per maand gemiddeld twaalf kilo vuil naar binnen komt, terwijl dat bij nat weer twaalf maal zoveel zou zijn. Over ernst en toewijding gesproken. Die kan dus zover gaan dat je in je eigen nonsens gaat geloven.

Retourtjes Straatsburg

Feiten spreken vaak voor zichzelf. Neem dit nu eens. Al 28 jaar lang verhuist het Europees Parlement eenmaal per vier weken naar Straatsburg voor zijn maandelijkse, vier dagen durende plenaire vergadering. De afspraak hierover tussen de lidstaten is ook nog eens in 1997 vastgelegd in het Verdrag van Amsterdam.
Daarvoor leggen maandelijks zes verhuiswagens, die gevuld zijn met 3700 stalen kisten met vergaderstukken, de 450 kilometer af tussen Brussel en Straatsburg. In hun spoor volgen de 732 europarlementariërs, hun mederkers en het ambtelijk apparaat van het Parlement, per vliegtuig, auto of trein. En al die mensen moeten natuurlijk ook die vier, vijf dagen worden ondergebracht in een hotel en vanzelfsprekend eten. Deze hele grap kost jaarlijks 200 miljoen Euro. Commentaar? Volstrekt overbodig............

Freedom of the Seas

Al vaker zal ik hebben geschreven dat het niet gekker moet worden, omdat ik er op dat moment zo ongeveer van overtuigd was dat ik wel het summum van idiotie, het dieptepunt in decadentie langs mij had zien gaan. Steeds kom ik weer bedrogen uit, want telkens blijkt mijn voorstellingsvermogen, dat toch niet gering is, overtroffen te kunnen worden. De mens is in zijn behoeften kennelijk niet te verzadigen en is niet meer op zoek naar het "sneller, sterker, hoger" overeenkomstig de Olympische gedachte, nee, alles moet vooral "spannender, aangenamer, gemakkelijker en lekkerder" zijn.
En die mens, die niet meer op de prestatie is gericht, niet meer op de verlegging van zijn eigen grenzen, maar vooral op het genieten, het beleven, het ondergaan, die hedonist, die narcist komt ultiem aan zijn trekken aan boord van 's werelds grootste cruiseschip Freedom of the Seas, dat sinds enkele weken in de vaart is. Dit schip dat ruim 300 meter lang is, 15 dekken telt en 4370 gasten kan herbergen, is (en nu even de adem inhouden!) onder andere uitgerust met een golfmachine, waardoor het mogelijk is om aan boord te surfen, met een klimmuur en een ijsbaan. In de meeste kamers zijn flatscreen televisies aanwezig, terwijl draadloos internetten ook mogelijk is. En dat er de nodige sterrenrestaurants en casino's op de Freedom of the Seas te vinden zijn, daar hoeven we niet eens meer over te praten.
Een drijvend luilekkerland dus, een paradijs op zee, waar verveling en zinloosheid met elkaar om voorrang strijden om te eindigen in het totale niets. Want waar kan een verblijf in zo een omgeving nog anders in resulteren? Rijker word je er namelijk zeker niet van......

Hammerfest

De strijd van de mens met zijn natuurlijke omgeving kan soms dramatische vormen aannemen, zoals toen de tsunami en Katrina toesloegen, maar heeft ook vaker een bizar karakter. Lees maar eens hoe er getobt wordt om het eigen tuintje vrij te houden van dat verfoeide zevenblad, waardoor je je waarachtig getuige waant van locaal heldendom in pocketformaat. En wat te denken van die steenmarter, die zich meer en meer te goed lijkt te doen aan de bekabeling van onze heilige koe, de auto, en ons, beschaafde mensen, daarmee het vuur na aan de schenen legt.
Maar het kan allemaal nog veel grotesker als diezelfde mens ten onder dreigt te gaan aan de druk van de natuur om hem heen en hij zich daar tegen te weer wil stellen. De meest noordelijke stad van Noorwegen, Hammerfest, wordt iedere zomer overstroomd door duizenden tamme rendieren die die stad binnenkomen, omdat ze daar het gras ruiken. Ze gaan daar de hotels, kerken en scholen binnen en eten de bloemen en kransen van de graven van het kerkhof. Voor het stadhuis staan ze vaker met zijn vijftigen te grazen en op de vlucht voor de zon en de insecten willen ze wat graag de garages en schuren als schuilplaats gebruiken. Daar komt nog bij dat als ze door harde geluiden schrikken, ze gestresst kunnen raken en agressief worden.
Om van deze toestand bevrijd te raken is door het stadsbestuur het plan geopperd om rond Hammerfest een twintig kilometer lang hek te plaatsen, dat ongeveer 140 centimeter hoog is. Om de inwoners niet het gevoel te geven dat ze in hun eigen stad opgesloten zitten, komen er in dat hek zo'n 25 tot 30 poorten, waardoor de inwoners Hammerfest toch gemakkelijk kunnen verlaten, niet om, naar aangenomen mag worden, terug naar de natuur te gaan. Die natuur heeft hen immers opgezocht. En ik vind dat eigenlijk best wel mooi. Want noem het maar geen hoopvol teken dat de natuur toch terugvecht in een wereld, waarin de mens alles naar zijn hand denkt te zetten, dus om zeep lijkt te helpen.

Links, handig

Een opsteker en een aanmoediging voor mij en andere linkshandigen, want ook zo'n minderheid die het met zijn beperking maar moet zien te doen. Hoewel.....beperking. Uit een onderzoek (ja, alweer één), waarbij het Institute of Fiscal Studies de salarissen van 18.000 Britse werknemers vergeleek, is gebleken dat linkshandigen ongeveer vijf procent meer verdienen dan hun rechtshandige kollega's. Op een werkzaam leven van zo'n veertig jaar scheelt dat ruim 73.000 Euro.
Als verklaring wordt gegeven dat bij linkshandigen het deel van de hersenen dat verantwoordelijk is voor creativiteit, groter is en beter ontwikkeld dan bij rechtshandigen. En moet dat betekenen dat die linkshandigen zich dus beter kunnen verkopen, presenteren en vaardiger zijn in het onderhandelen over hun arbeidsvoorwaarden? Het zal wel allemaal waar zijn, maar ik heb nooit gemerkt dat mijn kollega's eerder rood stonden dan ik of zou dat ook weer komen omdat ik meer mogelijkheden zie om mijn geld kwijt te raken?

16 Centimeter

Het gratis pakket van honderd condooms dat zorgverzekeraar CZ verstrekte aan houders van de aanvullende jongerenpolis heeft bij de ontvangers enige stof doen opwaaien. Ik weet even niet hoe ik het plastischer moet verwoorden. Maar er kwamen toch wat klachten dat de rubbers niet pasten.
Een woordvoerder van CZ sloot de gerechtvaardigheid van die klachten niet uit, omdat er nu eenmaal uitgegaan was van een standaardmaat van 18 centimeter, de Europese standaard, en je er gevoeglijk rekening mee kunt houden dat één procent van de Nederlandse mannen zwaarder is geschapen. Gegeven die standaardmaat van 18 centimeter kon het probleem met de condooms zich bij de Nederlanders - afgezien van die ene procent - overigens nauwelijks voordoen, omdat hier de gemiddelde penislengte slechts 16 centimeter blijkt te zijn.
Dit laatste gegeven is op zijn minst opmerkelijk. Want waren de Nederlanders in de ogen van buitenlanders niet de langste mensen die zij kenden en is de gemiddelde lengte van die Nederlander de laatste jaren ook niet toegenomen? Dan moet of die groei onevenwichtig zijn geweest of die 16 centimeter is in de koude stand gemeten. Misschien is het daarom de moeite waard om vandaag bij dat warmere weer een hernieuwde meting te verrichten.

Tuinslangblazer

Om op te vallen of om zelfs dit weblog te bereiken moet je het er wel naar maken en de nodige strapatzen uit willen halen. Hub Braeken, 63 jaar, Maastrichtenaar, heeft dat in ieder geval voor mekaar gekregen. Want kom er maar eens om. Is er iemand in Nederland die zo'n hobby heeft en daar zelfs nog mee kan optreden? Hij wel.
Dit weekend nog tijdens het Kapellentreffen in Mheer mocht hij tussen het optreden van twee fanfares door zijn vaardigheden als tuinslangblazer tonen, iets dat hij in feite al doet vanaf 1990, op bruiloften en partijen, in bejaardentehuizen, bij verenigingen. En de klanken die hij met zijn instrument produceert en die zich beperken tot een do - sol - do, lijken echt geapprecieerd te worden, hoewel hij slechts solo kan optreden gezien de beperkingen in de klankkleur.
Die probeert Hub overigens naarstig uit te breiden door ook geluid te produceren met behulp van stoelpoten, een waterleiding of een verwarmingspijp. Echt lyrisch wordt hij van het geluid dat hij met een steekkarretje kan maken. Hij kan zijn geluk helemaal niet op als hij dat op een podium mag doen, voor een breder publiek, met een Tiroler pakje aan, in lederhosen en een hoedje op. En ach, als je je geluk zo denkt te vinden, wat maakt het dan uit of je een vreemde kostganger bent of niet?

Knuffelvest

Omdat in het moderne leven de tijd die aan het gezin besteed kan worden, drastisch vermindert, hebben onderzoekers de oplossing gevonden voor zakenmensen die het te druk hebben om hun echtgenotes en kinderen te knuffelen. Een zogenaamd knuffelvest dat op afstand via internet bediend kan worden om dierbaren een klopje op de schouder of een stevige omhelzing te geven.
Maar is de volgorde niet verkeerd? Moeten die zakenmensen niet een speciale broek aangemeten krijgen waarmee hun echtgenotes en hun kinderen hen op afstand en ook via het internet een flinke schop onder hun hol kunnen verkopen?

De dag des Heeren

Koninginnedag moest en zou dit jaar op zaterdag gevierd worden, omdat 30 april op zondag viel, de dag des Heeren. Weer wist een minderheid in Gods naam haar wil op te leggen aan de overgrote meerderheid van ons volk? Zijn de spruitjes dan nog steeds niet afgekookt daar op die Bible Belt?

Oranje's groeistreepjes

Het heeft lang geduurd voordat duidelijk werd wat er met Paleis Soestdijk moest gebeuren. Om aan alle onzekerheid een einde te maken is er dan nu een knoop doorgehakt. Voor een periode van maximaal drie jaar wordt het paleis opengesteld voor het publiek. En aan Sybilla Dekker, minister van VROM, viel de eer te beurt om dit nieuws wereldkundig te maken. Ze was er zichtbaar blij mee en er ook door aangedaan dat ze nu eens voor het voetlicht mocht treden met een bericht dat ze kon behappen en dat haar niet al te moeilijke vragen kon bezorgen. Het was voldoende overzichtelijk voor haar.
En zo lichtte ze toe dat alles in het paleis bij het oude was gebleven, dat de linkervleugel en het middenstuk, met daarin onder andere de appartementen van koningin Wilhelmina, de kluis, de wijnkelder en de wapenkelder, voor het publiek toegankelijk zouden worden, en dat allemaal voor een zacht prijsje van Euro 12,50. Maar dan krijg je ook zicht op wat de privé - omgeving van de Oranjes was, tot aan de groeistreepjes toe, die door familieleden met een potlood op een muur zijn aangebracht. Als je dat dan mag zien, dan kan dat toch geen geld genoemd worden, kirde Sybilla bijna, in haar element als ze was met deze missie. En ach, misschien had ze het ook wel een beetje verdiend, na alle sofs in haar beleid, deze troostprijs

Het maaien van gras

Voor wie het nog niet mocht weten: gras maaien blijkt een gevaarlijke klus te zijn. Dat heeft het eerste Amerikaanse wetenschappelijk onderzoek naar de gevaren ervan uitgewezen. Ieder jaar belanden er 80.000 Amerikanen in het ziekenhuis omdat zij tijdens het kortwieken van het gazon gewond zijn geraakt. Die verwondingen worden veroorzaakt door stenen, takken en andere voorwerpen die door de bladen van die maaimachine worden rondgeslingerd. En die voorwerpen kunnen, als ze degene die het gras maait, treffen, een snelheid van 150 kilometer per uur hebben bereikt.
Dat kan dus iedereen overkomen, ook in Nederland. Nu wil het toeval dat ik vanmiddag het gras voor en achter moet maaien. Moet ik me dan toch maar in mijn beschermingspak steken en de veiligheidshelm op doen om morgen toch ook weer mijn logjes in goede gezondheid te kunnen schrijven?

Op reis

Waar JPB ook ter wereld verschijnt, bij welk staatshoofd dan ook, of het nu in Washington, Rome, Australie of Indonesie is, zijn bezoek heeft steeds een hoog "neefje-bezoekt-verre-rijke-oom" - gehalte. Het enige dat ontbreekt, is het rieten valiesje met de bruine riem eromheen. Aan het daarnaar kijken met gekromde tenen raak je toch nooit gewend?

Stijlbloem

De recensent van de Belgische krant De Morgen moet bij het zien van de musical Mamma Mia wel totaal in vervoering zijn geraakt. Hij bracht namelijk zijn enthousiasme met de volgende stijlbloem onder woorden: "Wie hierbij stil blijft zitten, is overleden zonder het zelf te weten."

Understatement

De Europese vliegtuigbouwer Airbus heeft een wereldrecord gevestigd. Binnen tachtig seconden zijn 873 inzittenden, inclusief twintig bemanningsleden, uit het nieuwste type vliegtuig A 380 geëvacueerd. Maar vraag niet hoe dit record tot stand is gekomen. Bij de testevacuatie moesten de deelnemers in het donker hun weg vinden in het vliegtuig. In de gangpaden lagen dekens, kranten en andere obstakels. De passagiers, die voor hun deelname met 60 Euro werden beloond, moesten de A380 verlaten via vijftien meter lange, opblaasbare glijbanen.
De gehele operatie resulteerde in 33 gewonden, waaronder een passagier die met een gebroken been naar het ziekenhuis afgevoerd moest worden. Niettemin kwalificeerde een Airbus - manager de gehele test als een groot succes. Mogen we die uitspraak in elk geval namens de gewonden en degene die in het ziekenhuis belandde, dan op zijn minst toch het understatement van de week noemen?  

Fresh Air

Onze Zuiderburen hebben inmiddels ook wel in de gaten dat praktisch alles maakbaar is getuige het volgende verhaal. Wie structureel vreemd gaat en alsmaar slapeloze nachten heeft over het bij elkaar liegen van een alibi, kan voortaan terecht bij het Belgische bedrijf met de toepasselijke naam Fresh Air, dat gevestigd is in Hasselt.
Voor vijftig Euro dekt Fresh Air een geheime verblijfplaats af met gefingeerde uitnodigingen voor een weekendje teambuilding, een sollicitatiegesprek of een symposium. Die uitnodigingen staan op gelikt briefpapier met een bedrijfslogo en een werkelijk bestaand adres en telefoonnummer, dat zich dan ook bevindt op een bedrijventerrein in België. Daar is een pand door Fresh Air gehuurd, waar verder niemand werkt. De telefoon wordt bemand door de eigenaar van Fresh Air, die een kletsverhaal afsteekt dat man - of vrouwlief inderdaad op kanotocht is met kollega's, wetende dat ze ondertussen ongestoord kunnen rollebollen met een minnaar of maîtresse.
Fresh Air heeft wel een probleem met veelplegers, zeg maar de vaste klanten. Het is namelijk lastig om hen ieder week naar een symposium of bedrijfsborrel te sturen. Komen er namelijk teveel uitnodigingen voor activiteiten, dan wordt een alibi ook steeds ongeloofwaardiger. Eens zal het ondanks Fresh Air toch echt minder fris gaan ruiken.....

French kiss

Afgezien van het feit dat mensen zich doorgaans lekker voelen bij het geven van een tongzoen, zit er nog een onverwachte positieve kant aan: je verbrandt met hartstochtelijk kussen 6,4 calorieen per minuut en alle 34 aangezichtsspieren zijn actief. Bovendien zou de extra speekselvorming helpen om tandbederf te voorkomen. Alleen jammer dat de gemiddelde tongzoen maar tien seconden duurt.

Zomertijd

De zomertijd is gelukkig weer ingegaan, de klok is een uur vooruit gezet. We zullen het weer even moeten doen met die mensen die zeggen dat ze daardoor helemaal van slag zijn geraakt. Het zal wel hun manier van aandacht vragen zijn.

Op zijn Vlaams

De Belgen blijven mijn hart stelen. Ook nu weer. Niks geen halfslachtig of politiek correct gezeur over de benaming van een negerzoen. Welnee, zij doen er nog een schepje bovenop. Zij noemen die negerzoen gewoon een negerinnentetter en daar blijven ze bij. Kijk, dat hapt bij mij nou lekker weg.....

Ruinen

Dat de herinnering aan de Tweede Wereldoorlog begint te vervagen, daar is nog iets bij voor te stellen, hoewel te betreuren. Even anders wordt het, als de spelling van de naam van het grootste concentratiekamp uit die oorlog ook al problemen begint op te leveren. Want dat bleek het geval in de Drentse gemeente Ruinen. Op het pas geleden onthulde monument ter nagedachtenis van elf vergaste joden uit het dorp staat Auschwitz geschreven zonder ch, dus als Auswitz.
De steenhouwer zei zich de spelling niet meer te kunnen herinneren, terwijl internet hem ook niet verder hielp. Een vertegenwoordiger van de Stichting Joods Monument Ruinen kon hem evenmin de weg wijzen. Ongelooflijk, maar waar. Het is te hopen dat het bij deze enormiteit zal blijven. Want welke inwoner van Ruinen zou de naam van zijn dorp ingebeiteld willen zien als Runen? Pijnlijker kan een samenloop van missers dan toch niet zijn.....

Dromers

Net als ieder ander heb ik soms ook dat gevoel dat ik wel zo langzamerhand alles heb gezien en me nergens meer over hoef te verbazen. Tot je opeens toch nog je ogen niet blijkt te kunnen geloven. Dat overkwam mij toen ik las dat er in Amsterdam een opleiding voor droomwerkers van start zal gaan. Om te weten wat dat vak inhoudt, is het het beste om zo'n droomwerker via een aantal citaten te laten spreken.
Dan komt er dit uit. Een voorbeeld: "Mensen willen dromen veel te veel en te vaak met het dagelijkse verstand benaderen. De droom moet benaderd worden voor wat hij is, hij moet in zijn waarde gelaten worden." En nog een: "Door je in je eigen dromen te verdiepen, ontdek je jouw eigen droomtaal." En deze: "Veel mensen kennen de droom waarin ze angstig voor iets of iemand wegrennen. Met oefening zijn dromen ook enigszins te sturen. Zo kunnen mensen bijvoorbeeld tijdens een nachtmerrie proberen om eens niet weg te rennen, maar te stoppen en zelfs om te draaien. Om te zien waarvoor of voor wie men op de vlucht is." En als uitsmijter: "Dromen hebben het goed met je voor. Het zijn eigenlijk heel goede vrienden."
Wat een ontluistering. Dat mensen zo drie keer niets kunnen zeggen en zich nog serieus blijven nemen. Waarschijnlijk op de vlucht voor de werkelijkheid geraakt en in hun dromen van de zeventiger jaren blijven steken. Maar om daar je beroep of zelfs roeping van te maken, dan moet je toch volledig los van alles zijn, de zwaartekracht ontstegen. Want zweven doen ze voluit, deze lichtgewichten. Ze dromen er lustig op los.

Avondje uit

Ik moest het een paar keer lezen voordat ik het geloofde. In mijn ochtendkrant werd mij een voordelig aanbod gedaan om op 4 mei a.s in het Sportpaleis in Antwerpen te genieten van een negentig minuten durend dansspektakel, genaamd "Celtic Tiger", dat vorm is gegeven en in scene gezet door de wereldberoemde choreograaf Michael Flatley. In het kader van de voordeelpagina - aktie kreeg ik de kans om voor de weggeefprijs van 110 Euro, ofwel een slordige 250 Hollandse guldens, voor een zitplaats 1e categorie gedurende anderhalf uur ( let wel: anderhalf uur) te kijken naar een werkstuk van die meneer Flatley waarvan ik tevoren nog nooit had gehoord.
Er moeten, dacht ik, toch betere redenen te bedenken zijn om zo'n kolossaal bedrag uit te geven voor een voorstelling, waar je ook nog niet in je eentje naar toe gaat. Misschien openbaart zich hier dan dat stukje cultuurbarbarisme dat ongetwijfeld nog in mij schuil gaat. Ik weet dus bijna zeker dat ik die avond toch betere en zinniger dingen te doen heb voor veel en veel minder geld. Een Dodenherdenking bijvoorbeeld.

Gaaaap, gaaaap.....

Ik kan het niet helpen, maar ik begin van sommige dingen zo ontzettend moe te worden, doodmoe. Niet dat ik last heb van een slechte nachtrust of een chronisch slaapgebrek om maar even op de feiten vooruit te lopen. Maar neem nou die onderzoeken waar we bijna elke dag mee verveeld worden. Er is geen wetenschapper meer, die niet met zijn neus aan het venster lijkt te willen staan. Nu weer slaap - en droomdeskundige Spoormaker van de Universiteit van Utrecht.
Hij heeft uitgevonden dat Nederlanders steeds korter slapen en dat je ochtend - en avondmensen hebt die elk hun eigen bio - en slaapritme hebben. En natuurlijk komt deze Spoormaker ook met een opzienbarende aanbeveling, want, goh, hij zou eens niet willen opvallen. Omdat het volgens hem genetisch bepaald is hoe laat mensen moe en wakker worden, zouden avondmensen uit moeten kunnen slapen om bijvoorbeeld pas om elf uur 's ochtends met hun werk te beginnen. Dat zou werkgevers, zegt Spoormaker, veel voordeel in productiviteit opleveren.
Zijn hele onderzoek is gepubliceerd als aanloop naar, en nu komt het en vooral niet lachen, de eerste Nationale Slaapdag, die plaats vindt op 25 maart a.s., de dag waarop de zomertijd ingaat. En als ik al niet onderuit was gegaan van dat zoveelste onderzoek, dan gaat bij mij nu zeker het licht uit door dit initiatief. Een Nationale Slaapdag. Hoe krijg je het verzonnen? Vervelen wij ons zo kapot in dit aardse paradijs dat we hiermee nog wakker moeten worden gehouden?

Halfgaar?

Een bericht. Toprestaurant Figaro in Hasselt is als eerste in Belgisch - Limburg gestart met moleculair koken. Dat is een bereidingswijze waarbij gerechten als het ware worden gedeconstrueerd met vloeibare stikstof van bijna tweehonderd graden onder nul. Dat verduidelijkt al veel en de resultaten zijn er dan ook naar.
Want het levert verrassende gerechten op als kaviaar van watermeloen, lasagne van ossenstaart of een gezonde sigaar van melkschuim en chocolade met een heuse sigarensmaak. Daar zaten we toch zeker op te wachten? Of kondigt zich hiermee het einde der tijden ook al aan?

Oranje

Er is geen ontkomen aan: over een paar maanden wordt alles oranje. Zelfs het eten. Als we de fabrikanten tenminste mogen geloven. Er komen oranje gekleurde snacks, sauzen en ijs, maar ook het broodbeleg zal gehuld worden in de meest opvallende kleur van het komende WK Voetbal. Wat te denken van oranje chocolade-vlokken voor op het brood? Nieuw zal ook een oranje macaroni zijn en een fritessaus in oranje mag natuurlijk niet ontbreken. Zou het smikkelen en smullen worden? Voor mij dus niet. Van het vooruitzicht op die geprogrammeerde oranje - gekte ga ik nu al over mijn nek.

Vreemd volk

Een onderzoek in Engeland heeft uitgewezen dat bijna de helft van de Britse automobilisten geregeld een gesprekje voert met de auto. Ze geven tijdens de rit meer dan eens een schouderklopje en na afloop ervan vaak een complimentje. Altijd een vreemd volkje gevonden, die Engelsen, zullen wij hier wel weer denken. Maar zijn we echt wel zo veel anders?

De verleiding

Wie een vervolg wil geven aan Valentijnsdag en de kunst van het verleiden verder wil perfectioneren, doet er goed aan om van het volgende recept kennis te nemen.
Benodigdheden: halve fles rum, 1 liter heet water, 2 citroenen, 1 kopje suiker, 1 fles champagne. Bereiding: Pers de citroenen uit en meng het sap in een grote schaal met de andere ingrediënten. Giet als laatste de fles champagne erbij.
Succes verzekerd, want Casanova heeft er, zo zegt de overlevering, alle baat bij gehad.

Knorren of snurken

Wie echt last heeft van snurken, er werkelijk aan lijdt, moet er maar eens serieus over nadenken om vandaag nog een didgeridoo aan te schaffen. Want wat is namelijk het geval? Zwitserse onderzoekers hebben blijkens een publicatie in de British Medical Journal van 4 februari jl. gekonstateerd dat het spelen op de didgeridoo, dat Australische blaasinstrument, de spieren rond de bovenste luchtwegen traint. Die zijn juist verslapt bij snurkers. Om die spieren te versterken en om het snurken 's nachts te verminderen moet er overdag wel op zijn minst zo'n 20 minuten op die didgeridoo geblazen worden. Waarmee de hamvraag al meteen op tafel ligt. Wat prefereer je? Het snurken 's nachts of het geknor van de didgeridoo overdag. Wie het weet, mag het zeggen.

Droombaan

Gedroomde banen blijken wel te bestaan. Spraken wij op de middelbare school lacherig over het beroep van "matrassenprobeerder" als onbereikbaar ideaal, lees ik plotseling dat zulk werk tegenwoordig mensen aan een broodwinning kan helpen. Bij het Slaapcentrum Sein in Zwolle werkt namelijk ene Reinhilde van den Bossche in de functie van slaap - waak - laborant. Dat kan dus niet missen. Zijn we jammer genoeg toch dertig jaar te vroeg geboren.....

De smakeloosheid voorbij

Met het naderen van het WK Voetbal in Duitsland lijkt de wansmaak ook langzaamaan tot leven te komen. Werden er al Wehrmacht - helmen en oranje burka's voor het Oranje - legioen op de markt gebracht, aan de thuisblijvers heeft de commercie ook gedacht.
Voor hen is een deurmat ontworpen in de kleuren van de Duitse vlag en met daarop de afbeelding van een vleugellamme adelaar, een zogenaamde Hei - mat, die verkocht gaat worden onder het motto: "We vegen ze van de mat". Hoe kom je er op? Over smaak valt inderdaad niet te twisten, maar over dit soort smakeloosheid des te meer.

"Liefdadigheid"

Soms grijpen berichten je echt bij de strot en vraag je je af hoe mensen het verzonnen krijgen. Dit bijvoorbeeld.
Een Nieuw - Zeelandse zakenvrouw, Christine Drummond, die een eigen merk dierenvoer heeft, wilde een partij hondenvoer naar Kenia sturen, nadat ze daarover overleg had gevoerd met een liefdadigheidsorganisatie in dat land. Dat voer, poeder was het, kon met een beetje water erbij tot een "voedzaam" maal gemaakt worden waar de hond weer fit en gezond van zou worden. Dus waarom, zo zei zij, zou dit niet een oplossing kunnen zijn voor hongerende mensen? Dat de autoriteiten in Kenia niet gecharmeerd waren van dit voorstel, zal geen verbazing wekken.
Blijft bij mij wel de vraag hoe getroubleerd de menselijk geest wel kan zijn om met zulke gedachten te spelen.