Van Rompuy en Ashton
Europa stelt dus helemaal niets voor en het moet er vooral ook niet van komen. Laat het maar een aardigheidje blijven. Dat is het meest duidelijke signaal dat de Europese regeringsleiders, en nog meer die van de grootmachten, hebben afgegeven bij hun uiteindelijke keuze voor Herman van Rompuy en Lady Catherine Ashton als degenen die het gezicht van Europa moeten gaan bepalen door het Verdrag van Lissabon uit te gaan voeren. Na veel gehannes zijn zij dan respektievelijk de Voorzitter van de Raad van Europese Regeringsleiders en Hoge Vertegenwoordiger van het Buitenlands Beleid van Europa geworden. Een hele mond vol die de indruk moet wekken dat het in deze functies dus echt ergens over gaat, terwijl het tegendeel eerder waar lijkt te zijn. Wat al bevestigd wordt door de grijzer dan grijze waas die beide gekozenen omgeeft. Zonder een serieus record zijn zij tweeën namelijk gedropt in deze functies omdat zij beiden stellig de indruk moeten hebben gewekt dat ze niemand op de tenen zouden gaan staan net zo min als zij van enige tegendraadsheid verdacht konden worden.
Van Rompuy namelijk net een jaar en tegen zijn zin premier van België en Catherine Ashton ruim een jaar Eurocommissaris van Handel zonder daarvoor iets van betekenis in de politiek te hebben gepresteerd. Reden waarom zij dus geen sporen konden hebben nagelaten. En dat, wat net deugt voor het voorzitterschap van de dorpsvoetbalclub en voor het secretariaat van een kinderdagverblijf, maar zonder twijfel van goede wil is, moet de kar in Europa gaan trekken. Wie daar nog geloof aan hecht, moet het vooral zeggen. Vast staat wel dat JPB zichzelf mag feliciteren dat die twijfelachtige voorkeur, dat dubieus genoegen aan hem is voorbijgegaan, dat hij niet licht genoeg werd bevonden om als joker voor Merkel, Sarkozy en de hunnen te gaan fungeren. Een keurmerk bijna voor de man met precies dat gewicht dat namelijk wel voldoende is om in zijn eigen land net iets boven te kunnen drijven.
















Laatste reacties